Прафесіяй повара ён авалодаў у 1985 годзе. І адразу ж, крыху папрацаваўшы ў рэстаране “Папараць-кветка”, атрымаў трэці разрад. “А пасля была армія, – расказвае Сяргей, – дзе я быў старшым поварам вайсковага харчавання. Усямёх кармілі 600 чалавек. Нічога, спраўляліся. Ды і на ежу нашу ніхто не скардзіўся”.

Вярнуўшыся дадому, ён не супраць быў пайсці працаваць па прафесіі. Ды вельмі ж ужо мала плацілі за гэту работу. Каб пракарміць сям’ю, аформіўся прадпрымальнікам, і цяпер свае здольнасці дэманструе толькі сваім родным і блізкім.

“Повары ў нас запатрабаваныя, – разважае мужчына. – Не раз, гартаючы старонкі газет, бачыў аб’явы кшталту: “Патрабуюцца кваліфікаваныя спецыялісты для работы поварамі ў летніку”. Унізе быў напісаны заробак: 270-280 тысяч. Скажыце, хто за такія грошы пойдзе працаваць?”

“А калі б вам сёння прапанавалі зарплату, якую б было не сорамна прынесці жонцы, згадзіліся б пачаць усё спачатку?” – пытаюся ў Сяргея. “Я падумаў бы, – усміхаецца ён. – Бо сама прафесія цікавая. Ды і напрацоўкі ў мяне, усякія сакрэты поварскія ёсць”.

Вось гэтымі сваімі сакрэтамі і папрасіла падзяліцца яго з чытачамі “РГ”. А каб лягчэй было “гатаваць”, папрасіла Сяргея дапамагчы “накрыць” святочны стол да прыходу гасцей.

У чаканні гасцей

“Давайце не будзем асабліва мудрыць, – прапаноўвае мужчына. – Прыгатуем ежу простую і карысную. Некалькі салатаў, смажаную курыцу. Плюс да ўсяго, паспрабуем да мінімуму звесці колькасць ужываемага маянэзу. Не ведаю, як у вас, а ў мяне склалася меркаванне, што апошнім часам мы не салаты ім запраўляем, а маянэз салатамі. Льём яго ў любыя стравы. У той жа час забываемся пра тое, што гэты прадукт часам забівае іх смак.

Неяк давялося быць у якасці госця на адным мерапрыемстве. Закусак розных на стол паставілі – мора. Усё свежае, смачнае, але – з маянэзам. Не абышліся без яго і курыца, рыба, мяса, селядцы. Таму я прапаную вам сёння крышку адысці ад маянэзных традыцый і прыгатаваць для гасцей некалькі салатаў з іншымі запраўкамі. Не будзем абліваць ім і курыцу, проста натром спецыямі і засмажым у духоўцы”.

Курыца са спецыямі

Бяром курыцу. Мыем, чысцім. Пакуль яна крышку абсыхае, гатуем спецыі. Для гэтага нам спатрэбіцца металічная ступка альбо спецыяльны млынок, у якім гарошыны чорнага перцу ператворым у парашок. Такі ж лёс павінны напаткаць і зіру (кумін), каляндру. Можна, канешне, выкарыстаць і молатыя спецыі. Але, па словах Сяргея, яны будуць не такія пахучыя, як толькі што прыгатаваныя.

Можна крышку пафантазіраваць і, калі ёсць час і жаданне, дадаць да гэтых спецый яшчэ крышку цыбулі, надзёртай на звычайнай ручной тарцы. Пасля ссыпаць у місачку спецыі, дадаць туды соль, цыбулю і ўсёй гэтай сумессю нацерці курыцу. У духоўку ставіць адразу не варта. Птушка павінна насыціцца водарам спецый.

“Каб курыца атрымалася сочная, можна ў грудку спецыяльным шпрыцам увесці крышку растопленага масла, – раіць Сяргей, – а ставіць смажыць толькі ў разагрэтую да 240 градусаў духоўку. Пры такой тэмпературы верх умомант схопіцца скарыначкай, яна не дасць выйсці соку. А праз хвілін 30 можна смела ўбаўляць тэмпературу да 200 градусаў, каб курыца дайшла”. Пры гэтым Сяргей зазначае, што ў кожнай гаспадыні свая духоўка. І трэба час ад часу за ёй назіраць. А раптам курыца згатуецца раней.

Салата “Дыпламат”

Вельмі добра падыдзе да курыцы, як, дарэчы, і да мяса, салата “Дыпламат”. Яна вельмі лёгкая, смачная, не прыядаецца. Складаецца з некалькіх слаёў:

1-ы – кіслыя яблыкі, нацёртыя на тарцы

2-і – бланшыраваная цыбуля

3-і – яйкі, злёгку палітыя маянэзам

4-ы – яблыкі

5-ы – сыр, паліты маянэзам.

Зверху пакласці скрылікі апельсіна, ачышчаныя ад скуркі. Ні солі, ні перцу сюды не трэба.

У наступным выпуску сямейнай старонкі Сяргей Кажура раскажа пра смачныя агароднінныя салаты без маянэзу і дасць рэцэпты іх прыгатавання.

Марына СЛІЖ.