“Бабуля, мы ў садок спазняемся!” – тузае раніцай за рукаво паліто сваю бабулю хлопчык. “Паспеем, дзетачка, паспеем, – супакойвае яго жанчына. – Мы з табой сёння выйшлі раней звычайнага. Так што першымі будзем”. “Апошнімі, – злуецца малы, – ці ты не бачыш, што ўжо відна”.
Іду сцяжынкай услед за імі. Абганяць не хочацца. Часу да пачатку рабочага дня яшчэ багата. Таму з задавальненнем слухаю расказ пра тое, як маладая вясна адцясняе ў лес бабулю-зіму і пакрысе займае яе месца. Адразу яна дзень пабольшала, праз колькі часу сонечныя промні раскідае, а пасля і прыроду абудзіць.

Гэта самае абуджэнне адчула ўжо ў аўторак. У абед раптам выглянула сонца, заіграла, заіскрылася на гурбах снегу. І яны здаліся, пачалі расцякацца раўчукамі. “Хочацца скінуць зімовыя боты”, – вярнуўшыся з абеду, заўважыла мая калега. Мне пад яе словы чамусьці падумалася пра 8 Сакавіка, свята, якое сёлета акурат прыпадае на панядзелак. Не ўтрымалася, яшчэ раз напомніла народу пра тры выхадныя, што чакаюць з нагоды Міжнароднага жаночага дня. “О, – падхапіў “навіну” супрацоўнік, – паеду на дачу, расаду сеяць буду”.

Усе размовы кшталту куды, навошта і яшчэ рана ён прапусціў міма вушэй. Не прывялі ў пачуцці і довады наконт таго, што спрыяльныя для пасадкі дні пачнуцца толькі пасля 15 сакавіка. Карацей – саспеў “мужчына”. Стаміўся за зіму без дачы і работы.

Хаця мая суседка ўжо тыдні два, як пачала прарошчваць у латках з-пад яек бульбу. Расставіла іх на падаконніку, наклала ў ячэйкі клубняў і назірае сабе, як яны расточкі пускаюць. Я, прызнацца, таксама ад яе не адстала. Накупіла папяровых кубачкаў для расады, прыцягнула з падвала ў кватэру вядро зямлі. Буду высаджваць насенне кавуноў.

“Агародніца, ідзі ты лепш тэлевізар паглядзі, – паслухаўшы мае ідэі наконт вырошчвання ў адкрытым грунце кавуноў, параіў муж. – А за гэтай радасцю мы з табой на рынак сходзім. Ты ж ведаеш, там яны вырастаюць вялікія, салодкія”. Вечарам мае кавуны ўжо “падкідалі” дзеці. Пыталіся, калі ўраджай можна будзе збіраць, прасілі, каб узяла сацыялістычнае абавязацельства вырасціць ягаду вагой 5 альбо 10 кілаграмаў.

Я ж, канешне, не крыўдзілася. Рагатала разам з імі, падыгрывала. Бо і сама, прызнацца, у ідэю мала веру. А падбіў мяне на гэты подзвіг у магазіне адзін дзядуля. Праходзіў міма, зайшоў паглядзець, ці ёсць у продажы насенне. А паколькі забыўся дома акуляры, папрасіў агучыць што пачым. У знак удзячнасці пачула расказ пра тое, як яны з жонкай вырошчвалі мінулым летам на дачы кавуны. Ды не абы якія. Сочныя, салодкія. Адзінае, што памерам не выйшлі. Дык ці ж гэта ганьба.

Не засталася ў даўгу і я. Параіла мужчыну пакецік пекінскай капусткі прыкупіць. Бо з уласнага вопыту ведаю, што расце яна ў нас нядрэнна. Прычым высаджваю яе не расадай. Проста раблю равочак і кідаю на адлегласці ў добрую пядзю зярняткі. Капуста абыходзіць дружна. Расце добра. Толькі паспявай зразаць.

“Гляджу я на вас ды думаю: калі ёсць у чалавека вясковыя карані, то ніякі горад іх выцесніць не зможа”, – заўважыла жанчына, што стаяла побач. Я змоўчала. Дзядуля ўступіў у палеміку. Маўляў, гарадскі я. І бацькі мае ў горадзе выраслі. Толькі расада памідораў на акне ў нашай кватэры колькі помню сябе, столькі расце. “Значыць, бабуля з вёскі была”, – знайшлася жанчына. “Не ўгадалі”, – хітравата ўсміхнуўся мужчына. Мабыць, ён меў усяму гэтаму сваё тлумачэнне…

Марына СЛІЖ.