“Ганна Іванаўна, можна я вам нешта на вушка пашапчу”, – просіць сваю настаўніцу другакласніца Веранічка. “Шапчы”, – схіляецца да дзяўчынкі тая. “Я вершык не вывучыла. Татка ўвесь вечар ваяваў” – прызнаецца вучаніца дрыжачым галаском і адразу ж пачынае плакаць.

Татку дзяўчынкі ведае ўся вёска. Такога раўніўца, як ён, няма, напэўна, ва ўсім сельсавеце. Цвярозы – чалавек як чалавек. А вып’е, да кожнага пня жонку прыраўнуе. Неяк з яго пажартаваў калега. “Ляжыш, – кажа, – валяешся пад машынай, рамантуеш. Грошай усё хочаш болей зарабіць, жонку прыбраць. А яна вунь сёння дадому з нейкім барадатым на джыпе пад’ехала. У хату разам пайшлі. Не ведаю, мо, частаваць яго будзе”.

Апошнія словы Мішку не проста расстроілі. Яны прывялі чалавека ў шаленства. З-пад машыны не вылез, выслізнуў ды гародамі дадому. Уляцеў у двор, у злосці ля хлява паляняку схапіў і як запусціць у кухоннае акно. “Выходзь, барада, – крычыць, – я цябе ў сваёй хаце чапаць не стану, на вуліцы забіваць буду!”

Барада затаіўся. І каб паказаць, хто тут гаспадар, Мішка разбіў яшчэ адно акно, а калі і гэта не дапамагло, схапіўшы лапату, якой раніцай чысціў снег, рвануў да дзвярэй. Пацягнуў раз, другі, яны не адчыніліся. Дрыжачымі рукамі засунуў ключ у замок, ускочыў у калідор, затым у спальню, залу. У хаце нікога не было. “Праз акно выскачылі”, – прыйшла ў галаву думка. Схапіў ліхтарык, стаў свяціць пад вокнамі. Слядоў не заўважаў. Не знайшоў ніякіх улік і на вуліцы. Ля плоту ляжаў некрануты сняжок, на якім былі толькі адбіткі яго ног.

“Божа, – раптам дайшоў да сябе Мішка, – дык тут жа і хадзіць не было каму. Жонка два дні як на курсы ў Мінск паехала, а дачка перайшла на гэты час жыць да бабулі”.

Пасля таго выпадку ён неяк паспакайнеў. Месяцы два ў хаце было ціха. А бліжэй да вясны ўзяўся за старое. Прыраўнаваў п’яны жонку да суседа. Цэлы вечар дапытваўся, чаму Валодзька аддаў ім рэшткі вапны. А яна, калі ішла бяліць дрэвы, фарбавала вусны. “Паранджу мне купі”, – крычала жанчына, выкідваючы ў вядро са смеццем касметыку. А ён гэтым часам вастрыў пілу, якой збіраўся спілаваць пабеленыя суседскай вапнай дрэвы.

“Я за жыццё і не такія мульцікі бачыла, – расказвае мне знаёмая. – Мой брат, раўнівец апошняй гільдыі, адпусціў аднойчы ў санаторый жонку. Страўнік ёй балеў – моцы не было. Дзе і чым толькі не лячылася! Усё ў пустую. Пастроілі мы яго ўсёй раднёй, настрашылі. Маўляў, не адправіш Нінку лячыцца, адзін дзяцей падымаць бу­дзеш.

Тыдзень думаў – па­сля здаўся. Пуцёўку ку­піў, на чыгуначны вакзал адвёз. “Лячыся, – кажа, – за нас не перажывай. У парадку і кватэра будзе, і дзеці”. Толькі тры дні той мінеральнай вадзічкі і папіла жанчына. Паехаў з сябрам за тысячу кіламетраў, забраў з санаторыя. Ска­заў, што бяда здарылася, цешча пры смерці ў бальніцы ляжыць. Палову дарогі Нінка праплакала. А калі да дому заставалася кіламетраў 200, прызнаўся, што пад­мануў. Лупцавала пра­ма ў машыне, сумкай па галаве. А пасля даравала. Хоць яго з тым са­на­торыем. Галоўнае – мамка жывая і здаровая”.

Марына Сліж.