Сваю сонечную, светлую кватэру Федзька любіў толькі восенню, зімой і вясной. Летам ён яе ненавідзеў. У спёку ў пакоях стаяла такая гарачыня, што немагчыма было ні жыць, ні спаць.
Ключы ад дачы калега прапанаваў яму нечакана. Маўляў, вазьмі, вывезі на выхадныя сваіх дзяўчат на прыроду. Пазагараюць, пакупаюцца, свежым паветрам падыхаюць.

У дарогу рушылі ў пятніцу пасля работы. Не хацелася губляць дарэмна часу. У суботу пакуль устанеш, пакуль збярэшся, прадукты якія купіш, паўдня пройдзе. А так, раніцай прачнуўся і… на бераг возера.

Загараць яны выйшлі ў гадзін дзесяць раніцы. Разаслалі коўдры на сонечнай палянцы, панадзявалі капелюшы, акуляры ад сонца, заляглі. Халодны ветрык прыемна казытаў цела. Пахла аерам, свежаскошанай травой. У гадзін дванаццаць першы раз пакупаліся. І зноў падставілі спіны сонцу.

У абед паветра прагрэлася да 28 градусаў. Пякло няшчадна. “Мо, пойдзем у цень”, – прапанавалі дзеці. “Дзеўкі, цярпіце, загарайце, будзеце – як шакаладкі, – раіў ім Федзька, – ніхто не ведае, ці выберамся на Нарач яшчэ калі”. І яны, бедныя, цярпелі.

Вечарам спіны пякліся ва ўсіх. Крышку пасыкалі, памазалі адна адну крэмам ды ўлягліся спаць. А назаўтра, як толькі спала раса, зноў схапілі коўдры ды падаліся на аблюбаваную палянку.

У горад вярнуліся ў нядзелю вечарам. І ўсе чацвёра не заснулі ў тую ноч ні на хвілінку. Не таму, што ў ненавіснай кватэры было горача. Перастараліся, спалілі скуру. Старэйшая дачка ляжала з тэмпературай 38, малодшая, намазаўшы спіну смятанай, ціхенька стагнала ў крэсле ля акна. Маці бегала ад адной да другой, размазваючы па твары слёзы, і не ведала, што рабіць. Выклікаць “хуткую дапамогу”, ехаць у бальніцу ці забіць мужа, які так хацеў зрабіць з іх “шакаладкі”.

Назаўтра спіны і рукі ва ўсіх пакрыліся вадырамі і стала крышку лягчэй. Але на работу дарослыя не пайшлі. Немагчыма было нічога апрануць на цела. “Гэта таму, што на халяву”, – уздыхаў Федзька. “Гэта таму, што ты дурань”, – злавалася жонка, злупліваючы з барвовага колеру вушэй абпаленую скуру.

Дзесьці тыдзень яны нікому не расказвалі пра свае прыгоды. Саромеліся, ці што. А калі ўсё крышку ўляглося, пра свае два дні на возеры гаварылі з такім гумарам, што ўсе знаёмыя хапаліся за жываты.

Асабіста мне смешна не было. Сама неяк у школьныя гады трапіла ў падобную сітуацыю. Лягла ў садзе пад дрэвамі пазагараць ды прыснула. За нейкія паўгадзіны скура на спіне стала чырвоная, як у варанага рака. Спачатку яна смылела, пасля гарэла. Затым сцягнулася так, што немагчыма было ні ўздыхнуць, ні рукой парухаць.

Адны мае знаёмыя “абгарэлі”, катаючыся на катамаранах, блізкая сяброўка, змагаючыся з дзялянкай буракоў, былы калега – на рыбалцы.

З усіх маіх знаёмых не баіцца сонца хіба што калгасны пастух дзядзька Рыгор. За лета ён загарае так, што ходзіць “шакаладны” нават зімой. Расказы пра “спаленыя” спіны і рукі называе “фальклорам” альбо гарадскімі “антымоніямі”. І калі людзі пачынаюць скардзіцца на спёку і сонца, абавязкова зазначае, што запараных за сваё жыццё ён яшчэ не бачыў ніколі, а вось адмарожаных – колькі хочаш.

Марана Сліж.