Паступленне ў адзін з мінскіх універсітэтаў пачалося са страшных слоў мамы “Таня, тэрмінова пачынай гартаць даведнікі і выбіраць прафесію”.
Справа ў тым, што я ніколі не марыла стаць лекарам, касманаўтам ці балярынай.

Жыла так, як падабалася.  Захаплялася музыкай і маляваннем, вязала, вышывала пацеркамі, рабіла ўпрыгожванні і чытала мноства кніг. Я плавала, пісала артыкулы, спявала і захаплялася містыкай. Калекцыянавала насякомых і вар’яцела ад аўтамабіляў.

Але не хацела пераўтвараць хобі, заняткі па душы ў штодзённае сумную працу. Таму прыйшлося бегчы ў краму за даведнікам для тых, хто паступае, бо прафесію там можна знайсці на любы густ. Адразу ж былі адмеценыя тыя, што звязаныя з фізікай, матэматыкай і хіміяй: ну не цягне мяне на гэтых навук! У выніку доўгіх і пакутлівых выбараў атрымлівалася, што акрамя як выкладчыкам, выхавальнікам, псіхолагам ці эканамістам мне не быць.

Абрала першае. Усё ж такі і праца будзе заўсёды, ды і настаўнікам я хацела быць не простым, а замежных моў. Французская і яшчэ адна ў запасе – і не прападу ў жыцці.

Як і ўсе абітурыенты здала тры цэнтралізаваных тэставання.Прыехала ў мінскі універсітэт, падала дакументы і стала чакаць. Не хвалявалася, не перажывала, што, магчыма, дзіўна чуць. Можа таму, што паралельна працавала журналістам у “Рэгіянальнай газеце”: на месцы ўседзець проста не магла б. А тут кожны дзень новыя ўражанні, знаёмыя. Вось і абстрагіравалася ад думак пра вучобу.

На першы курс дзённага бюджэтнага аддзялення я паступіла лёгка і свабодна: прахадны бал аказаўся менш майго на некалькі дзесяткаў. Рады былі абсалютна ўсе знаёмыя, сябры, настаўнікі і родныя: яшчэ б! Лінгвістычны універсітэт – самая прэстыжная ВНУ, якая спецыялізуецца на замежных мовах. Пасля таго, як стала вядома аб залічэнні, на мае імя прыйшоў ліст. Акуратна раскрыўшы канверт, я ўбачыла невялікі лісток з запісам “вы павінны з’явіцца ва ўстанову адукацыі першага верасня ў дзесяць гадзін”.

Ну што ж, падумала я, вось і пачалося дарослае жыццё.

Зараз засталося зусім крыху часу да “дня ікс”. Рэчы ўжо сабраныя, ды і маральна я практычна гатовая да змены месца жыхарства, абстаноўкі і  знаёмых.
Трыццаць першага жніўня, у апошні дзень лета, будзе арганізаваная сустрэча ўсіх першакурснікаў МДЛУ (Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага універсітэта). Я спадзяюся схадзіць на яе, пазнаёміцца з аднагрупнікамі бліжэй.
Таццяна КАСЬЯН.

Працяг будзе.