Не так даўно ў Маладзечне каля Палаца культуры адкрылі сквер, які ўпрыгожылі скульптуры з камянёў.

 

І вось краязнаўцы заў­важылі, што пад пастамент адной са скульптур узялі камень-следавік.

Насупраць цэнтральнай бібліятэкі размясцілася скульптура “Фрагмент” аўтарства Вадзіма Мацкевіча. Вадзім Мацкевіч вядомы маладзечанцам сваёй скульптурай “Пасажырка”, што сустракае ўсіх на чыгуначным вакзале.

Дык вось калі пагля­дзець на пастамент да скульптуры, то можна ўбачыць “слядочак”.

Такія камяні навукоўцы называюць “следавікі”.

З такімі камянямі звязана шмат паданняў, містычных гісторый.

Краязнаўца з Вілейкі Аляксандр Зайцаў расказаў “Рэгіянальнай газеце”, што ён здзіўлены, што такі камень знайшоўся ў Маладзечне.

– Справа ў тым, што на Маладзечаншыне не знойдзена ні адной старажытнай стаянкі лю­дзей. Тут з аднаго боку былі лясы, з другога – балоты, з трэцяга – горы. І ніводнага каменя са слядамі дзейнасці чалавека да гэтага не было.

Лічыцца, што сляды на камені магла пакінуць тая ці іншая звышнатуральная асоба, часцей чорт. Таму такія камяні і называюць чортавымі.

Аднак пазней сталі лічыць, што такі след магла пакінуць божая маці. Самы вядомы такі камень-следавік знаходзіцца ў Жыровічах.

– Самая распаўсю­джаная легенда, звязаная са следавікамі, расказвае Аляксандр Зайцаў, – што пры дапамозе гэтага каменя можна выклікаць ­дождж.­

Іншыя паданні гавораць, што таго, хто зрушыць камень-следавік з месца, чакаюць непрыемнасці. Але шматлікія паданні кажуць і пра тое, што ў следавіка можна папрасіць зда­роўя, удачы ў справах.

Сам скульптар Вадзім Мацкевіч сцвярджае, што не сустракаўся ні з чым містычным, калі працаваў з гэтым каменем.

– Я бачыў, што гэта “ўстаўка” ў форме слядочка з каменя іншай пароды. Але нейкага асаблівага значэння гэтаму не надаваў. Ды і бралі ўсе скульптары камяні для працы з аднаго і таго ж кар’ера пад Маладзечнам. А калі казаць пра містычныя гісторыі, то ў мяне якраз такая здарылася з “Пасажыркай”. Правобразам пасажыркі стала дзяўчына майго сябра Надзея. І вось калі скульптуру ўсталявалі ў горадзе, сапраўдная Надзя раптам збірае чамадан і, не тлумачачы нічога майму сябру, з’язджае на цягніку ў Маскву.

Некаторыя даследчыкі сцвярджалі, што калі фатаграфавалі камень, у іх пераставала працаваць тэхніка. Іншыя мінакі, якіх давялося сустрэць у скверы, прызнаваліся, што тут адчуваюць сябе няёмка, адсюль хочацца хутчэй сысці.

А яшчэ ў маладзечанцаў з’явілася месца, дзе можна загадаць жаданне, папрасіць удачы. Але на ўсякі выпадак, лепш камень з месца не ссоўваць.

• Текст доступен на языке: Русский