Фота gazetaby.com.

Пра Людмілу Аўсянік «Рэгіянальная газета» пісала летась.  

Сёлета смаргонскія ўлады далі жанчыне двухпакаёвую кватэру.

Пасля публікацыі ў мінулую сераду, людзі пісалі ў рэдакцыю «Салідарнасці» і шукалі магчымасць дапамагчы жанчыне.

Пра Людмілу напісала смаргонская раённая газета. У артыкуле ад 19 сакавіка пад загалоўкам «Людміла Аўсянік і яе жыллё: мае права ці беспадстаўныя прэтэнзіі?» Асуджалася няўдзячнасць шматдзетнай маці, якой, выяўляецца,  дапамагаюць улады. Прызнаючы ўмовы пражывання сям’і «больш чым сціплымі», газета абурылася тым фактам, што жанчына, якая і на гэта не мае паводле закону права, адважваецца скардзіцца сталічным журналістам на сваё жыццё.

– Журналістка, якая да мяне прыйшла з раённай газеты, вельмі спачувала маёй сітуацыі, але адразу сказала, што напісаць інакш не можа, бо яе звольняць, а ў яе самой трое дзяцей, – распавяла Людміла, адзначыўшы, што разумее матывы журналісткі і не трымае за гэта зла. – Бог ёй суддзя.

У гэты ж дзень у Смаргонь наведалася начальства з вобласці і шматдзетнай маці прапанавалі пераехаць у двухпакаёвую кватэру, дзе яна зможа пражываць, пакуль не заедзе ўжо ва ўласнае жыллё.

Людміле таксама паабяцалі спісаць усю пеню за «камуналку» і вылучыць на рамонт новай кватэры пяйь тысяч рублёў.

– Мне ўчора патэлефанавалі з райвыканкама і сказалі тэрмінова прыйсці, бо прыехала абласное начальства разбірацца з маім пытаннем, – распавядае Людміла. – Калі я ўвайшла ў кабінет, там засядала камісія, чалавек 30. Запрасілі ўсіх – ад сацыяльных службаў да міліцыі. У выніку мне прапанавалі тры варыянты.

Ад катэджа, за арэнду якога трэба плаціць 400 рублёў на месяц, жанчына адразу адмовілася – «адкуль такія грошы?», Як і ад арэнднай кватэры ў доме, які яшчэ толькі будуецца. Кампрамісам стала двухпакаёвая кватэра ва ўжо гатовым доме.

– Гэта кватэра часовая, – тлумачыць Людміла. – Я змагу ў ёй жыць, пакуль не развяжу праблему з домам і не атрымаю ўжо сваё жыллё.

Нагадаем, каменем перапоны для выдачы шматдзетнай маці жылля з’яўляецца існы ў яе ва ўласнасці дом у адным з калгасаў Ашмянскага раёна. Будынак у вёсцы, дзе няма ні школы, ні садка, не прыгодны для пражывання з дзецьмі. Але каб пазбавіцца ад гэтай уласнасці, Людміле спачатку неабходна выплаціць тысячу даляраў крэдыту, і толькі пасля заканчэння трох гадоў пасля продажу яна, як шматдзетная, паводле закона мае права прэтэндаваць на кватэру ад дзяржавы.

Цяпер жа Людміла пражывае ў інтэрнаце. Умовы, у якіх жыве сям’я, жудасныя, у чым журналісты маглі пераканацца асабіста. Чарвякі проста пад лінолеумам, шчыліны ў вокнах, адсутнасць святла ў некаторых памяшканнях, сырасць і холад… За жыллё Людміле налічваюць штомесяц квартплату 230 рублёў. Плаціць такія грошы маці, якая адна гадуе пецярых дзяцей, не пад сілу.

– Мне паабяцалі, што ў новай кватэры, якую мне выдаюць цяпер, «камуналка» будзе пад’ёмнай. Для мяне гэта важна. Бо што толку ў кватэры, калі я зноў не змагу плаціць за яе і зноў траплю ў тое ж пазыковае балота? – тлумачыць Людміла.

Жанчыну запэўнілі, што ўжо 10 красавіка яна зможа пераехаць у новую кватэру.

– Адразу пасля сходу начальства з аблвыканкама адправілася да мяне ў інтэрнат, каб на ўласныя вочы пабачыць умовы, у якіх жыве наша сям’я, – распавядае Людміла. – Яны былі ўражаныя. Спыталі, ці не патрэбна мне яшчэ нейкая мэбля? Я сказала, што мару пра пральную машыну, бо надта цяжка абмываць дзяцей уручную.

Людміла папрасіла шчыра падзякаваць тым, хто не застаўся абыякавы да яе гісторыі. Людзям, якія дапамаглі ёй выстаяць і дамагчыся справядлівасці, тым, хто бязвыплатна пералічыў грошы ці проста падтрымаў добрым словам і парадай.

– Мне столькі ўсяго давялося перажыць за гэтыя дні. І без гэтай падтрымкі я б не справілася. Цяпер чакаю пераезду. Спадзяюся, усё атрымаецца, – кажа яна. – Я хачу проста жыць спакойна, хачу, каб больш не было гэтага цкавання. Каб на мяне і маіх дзяцей не глядзелі, як на жабракоў.

• Текст доступен на языке: Русский