Фота Дынама-Маладзечна

Галкіпер «Дынама-Маладзечна» дзеліцца ўражаннямі ад працы з Віталём Ковалем і Дзмітрыем Краўчанка, успамінае сумесныя трэніроўкі з Сяргеем Баброўскім, распавядае пра тое, як трапіў у Беларусь, і спрабуе параўнаць наш чэмпіянат з ВХЛ.

***

– Аляксей, раскажы трохі пра сабе: адкуль сам, дзе і калі пачаў займацца хакеем?

– Я нарадзіўся ў Новакузнецку. Калі мне было сем гадоў, я паспрабаваў займацца хакеем. Мне вельмі спадабалася, працягнуў гэтую справу. Першапачаткова хакей спрабаваў сумяшчаць з іншымі відамі спорту: паралельна займаўся і баскетболам, і валейболам, у футбол гуляў, на плаванне хадзіў. У адзін пэўны момант зразумеў, што трэба выбіраць нешта адно, куды прыйшлося б укладваць увесь час і сілы. І я спыніўся на хакеі, зразумеў, што гэты від спорту падабаецца мне больш за ўсё.

– Рашэнне стаць брамнікам было тваім асабістым або трэнерскім?

– Гэта было маё асабістае рашэнне. Калі мне было 8 гадоў, я памыліўся на адной з трэніровак, пасля чаго падышоў да трэнера і сказаў, што хачу быць брамнікам. Мяне спрабавалі пераканаць, адгаварыць, але нічога з гэтага не выйшла.

– Сярод вядомых брамнікаў у цябе ёсць кумір або чалавек, чыя гульня натхняе?

– Так, бываюць такія прамежкі часу, калі задумваешся, параўноўваеш сваю гульню з гульнёй іншых. Зразумелая справа, што няма аднолькавых брамнікаў, і ты не можаш гуляць гэтак жа, як той, на каго ты глядзіш. У нас у Новакузнецку вельмі моцная школа брамнікаў, якая выхавала аднаго з лепшых брамнікаў свету – Сяргея Баброўскага. Я рос побач з ім, глядзеў на яго гульні. У нас былі сумесныя трэніроўкі, на якіх Сяргей займаўся побач са мной. І ўжо тады я разумеў, што гэты чалавек сапраўды «ВАУ».

Фота Дынама-Маладзечна

– Як ты аказаўся ў Маладзечне, як узнік такі варыянт?

– Апошнія два гады ў мяне быў двухбаковы кантракт: выступы у ВХЛ і МХЛ, але ў Вышэйшай лізе я так і не згуляў ніводнага матча. Бо досведу гульні ў ВХЛ не было, у Расіі было цяжка знайсці для сябе падыходны варыянт. У мяне была прапанова з Тамбова, запрашалі туды на прагляд, казалі, што ўсё будзе добра. Але ўмовы, якія мне прапаноўвалі, не задаволілі. А літаральна праз 3-4 дня з’явіўся варыянт з «Дынама», на які я пагадзіўся.

– Як ставішся да сітуацыі з брамнікамі ў камандзе?

– Сітуацыя для мяне зусім нетыповая. У такім становішчы яшчэ не працаваў, каб склад пастаянна мяняўся, кагосьці экстрана выклікалі аднекуль. Усюды, дзе я гуляў, у камандзе было 3-4 брамніка, якія заўсёды былі гатовыя падстрахаваць адзін аднаго. А тут не заўсёды ведаеш, хто будзе на трэніроўцы на наступны дзень. Але я на гэта ўвагі не звяртаю. Я выходжу, стараюся цалкам выкладвацца і рабіць сваю працу. Брамнікі, з якімі давялося ў Маладзечне папрацаваць, вельмі спадабаліся, ні пра каго не магу нічога дрэннага сказаць. Ва ўсіх ёсць свае плюсы, усе выкладваюцца, імкнуцца паказаць свае лепшыя бакі.

– У завяршэнні тэмы брамнікаў пытанне ад заўзятараў: ці складана быць брамнікам?

– Для чалавека, які глядзіць хакей з боку, можа здацца, што гэта вельмі складана – стаць у вароты і спрабаваць лавіць гэтыя шайбы. Але калі ты прысвяціў гэтаму дастатковую колькасць часу, а я ўжо 13 гадоў у браме, гэта не так складана. І ў фізічным, і ў псіхалагічным плане да гэтага абвыкаеш. Ты ведаеш, як табе трэба падрыхтавацца да пэўнай сітуацыі, той ці іншай гульні.

Фота Дынама-Маладзечна

– Ты чытаеш?

– На жаль, вельмі рэдка і вельмі мала. Чытаў толькі нейкія хакейныя кнігі: про хакей, пра гісторыю гульні, аўтабіяграфіі гульцоў.

– За час знаходжання ў Маладзечне трапляў у якія-небудзь смешныя, кур’ёзныя сітуацыі?

– У прынцыпе, нічога асаблівага. А ў камандзе, у распранальні кожны дзень нейкія новыя гісторыі, новыя жарты – сумаваць не прыходзіцца.

– З кім у камандзе падтрымліваеш сяброўскія адносіны?

– У прынцыпе, у камандзе вельмі добрая абстаноўка, усе маюць добрыя зносіны паміж сабой. Але раз ужо прыходзіцца вылучаць, то ў цяперашні час бліжэй за ўсіх маю адносіны з Іллёй Літвінавым. Мы з ім доўга гулялі разам у Піцеры, і зносіны не абмяжоўвалася толькі гульнямі, вольны час мы таксама праводзілі разам. Таксама добра маю зносіны з Артурам Дрындрожыкам, Стасам Кучкіным, Сашам Зубрыцкім. Хоць на самай справе гэты спіс значна больш.

– Хто ў распранальні ставіць музыку?

– Часцей за ўсё Арцём Землянкін. Але ў апошні час часцяком каля калонкі знаходзіцца і Саша Сырэй.

– Уплываць на плэй-ліст можна?

– Можна, але, як правіла, калі песня не падабаецца аднаму чалавеку, то ніхто яе перамыкаць не будзе 🙂

– Канкрэтна табе якая музыка падабаецца?

– Я сам сабе не магу адказаць на гэтае пытанне. Я меламан. Калі песня спадабалася, я яе запампаваў. У мяне ў плэй-лісце можа быць адна-дзве песні аднаго жанру, потым цалкам супрацьлеглага: ад хіп-хопа да класікі і цяжкага року. Нейкіх пэўных пераваг у мяне няма.

– Ці падабаецца табе горад Маладзечна, людзі, заўзятары каманды?

– Скажу шчыра, заўзятары прывялі мяне ў захапленне. Людзі ўвесь час пішуць, фатаграфуюцца, бяруць аўтографы. Гэта толькі радуе. Горад невялікі, утульны. Мне спадабаўся цэнтральны парк. Вельмі прыгожа. Люблю там прагуляцца вечарамі, пасядзець ля возера, падумаць, падыхаць.

– Прыхільніцы не моцна напружваюць?

– Ёсць людзі, якія часта пішуць у сацсетках, і гэта не заўсёды прыхільніцы. Людзі адзначаюць у гісторыях, проста віншуюць з перамогай, даюць нейкія каментары. Я да гэтага нармальна стаўлюся, чаму б і не.

Фота Дынама-Маладзечна.

– Як можаш ацаніць узровень беларускага чэмпіянату і беларускага хакея ў цэлым?

– Напэўна, я не магу даць аб’ектыўную ацэнку, мне параўноўваць асоба не з чым, так як гуляў толькі ў маладзёжнай лізе. Маладзёжную лігу не параўнаць з беларускім чэмпіянатам, тут гуляюць старэйшыя хлопчыкі і дзяўчынкі, вопытныя, многія гулялі ў КХЛ, за зборную краіны. У іх за плячыма вялікі багаж вопыту і ведаў. З ВХЛ мне таксама цяжка параўноўваць, бо я глядзеў на гульні з боку, на пляцоўцы не з’яўляўся.

– Які, на твой погляд, узровень трэнераў каманды, што скажаш пра Віталя Коваля?

– Ні для каго не сакрэт, колькі і на якім узроўні гуляў Коваль, ён валодае велізарным вопытам. Пастаянна спрабуе мне нешта перадаць, карэктуе маю гульню. Па маім асабістым меркаванні, увесь трэнерскі штаб – гэта спецыялісты, якія ведаюць, што яны робяць, і ведаюць, як яны гэта робяць.

– Назаві адну самую моцную якасць Дзмітрыя Аляксандравіча Краўчанка?

– Вельмі складана назваць адну якасць. Напэўна, гэта яго стойкасць, калі не трэба расшыфроўваць.

– Самыя блізкія людзі для цябе – гэта хто?

– Мая сям’я: бацькі, браты, сёстры, бабулі, дзядулі. Так атрымалася, што мы ўсе раскіданыя па розных гарадах: я зараз тут у Маладзечне, маці ў Піцеры, бацька і астатнія сваякі ў Новакузнецку. Мы пастаянна маем зносіны, бліжэй гэтых людзей у мяне няма.