Кожнаму кіроўцу або пешаходу рана ці позна даводзіцца сустракацца з супрацоўнікамі ДАІ. Калі да традыцыйнага ладу інспектараў-мужчын усё ўжо даўно прывыклі, то дзяўчына з чорна-белым жазлом становіцца сапраўдным адцягваючым увагу манеўрам.

Не так даўно, дакладней, летам на скрыжаваннях і вуліцах Ашмянаў і раёна мінакі і кіроўцы сталі заўважаць далікатнага інспектара – дзяўчына жазлом актыўна спыняла аўтамабілі для праверкі. Увагай Ашмянцаў такая з’ява не было абдзелены. Вадзіцелі на дзяўчыну рэагавалі, ды і да гэтага часу рэагуюць па-рознаму: хтосьці дзівіцца, некаторыя губляюцца, але і без кампліментаў, вядома, не абыходзіцца.

Мы сустрэліся з інспектарам ДПС, якая лічыць, што гэта не толькі мужчынская прафесія. Лейтэнант міліцыі Ніка Рабко падчас чарговага дзяжурства на дарозе распавяла нам пра тонкасці службы ў ДПС для дзяўчыны.

«Марыла звязаць сваё жыццё са службай»

– Сама я з Ашмянаў, – уступае ў дыялог Ніка. – Вучылася ў гімназіі, пасля дзевятага класа вырашыла працягнуць навучанне ў кадэцкім вучылішчы, марыла паступіць у акадэмію МУС і звязаць сваё жыццё са службай. Пасля двух гадоў у вучылішчы я паступіла ў жаданы ВНУ на факультэт міліцыі.

– Наколькі я ведаю, для дзяўчат у акадэмію МУС вельмі высокія прахадныя балы. Заканчэнне вучылішча дало нейкую перавагу?

– Так, пасля кадэцкага, пры добрым сярэднім бале, ты праходзіш без уступных выпрабаванняў. У мяне быў бал 9,6 – гэтага было дастаткова для бесперашкоднага залічэння.

«Мама верыць, што я стану вялікім начальнікам»

– Чаму менавіта ДАІ?

– Так супала. У канцы 4-га курсу трэба было выбіраць спецыялізацыю: воляй лёсу атрымалася, што маёй стала ДАІ, чаму я толькі рада. Пра выбар прафесіі ні кроплі не шкадую. Тут свая спецыфіка, але мне ўсё падабаецца. Для некаторых, можа, дзяўчына-інспектар – гэта нязвыкла на ўвазе якія склаліся стэрэатыпаў у грамадстве, але ў большасці выпадкаў ўспрымаецца гэта з усмешкай. Калі з супрацоўнікамі-мужчынамі кіроўцы часта спрачаюцца, то з дзяўчынай паводзяць сябе больш стрымана і культурна.

– Як на выбар прафесіі рэагавалі родныя, сябры?

– Мама заўсёды ва ўсім мяне падтрымлівае, падтрымала і з прафесіяй. Яна верыць, што я стану вялікім начальнікам (смяецца). Сябры таксама з думкай прызвычаіліся. Галоўнае, што мяне ўсё задавальняе.

Шмат знаёмых дзяўчат цікавілася, як мне працуецца, і ці варта ім таксама ісці ў ДАІ, на што я адказваю: галоўнае – жаданне. Калі вельмі хочаш – не раздумвай, а рабі.

«П’яны парушальнік-пешаход клікаў на спатканне»

– Ці спрабуюць парушальнікі неяк «дамовіцца», каб пазбегнуць пакарання?

– «Дамовіцца» – не, а смешныя сітуацыі бываюць. Не так даўно парушальнік-пешаход ў нецвярозым стане, мужчына гадоў пяцідзесяці, клікаў на спатканне. У асноўным рэагуюць з пазітывам, негатыву або насмешак у свой адрас я яшчэ не чула.

 «Мяне мужчыны аберагаюць»

– Ці адрозніваецца мужчынская праца ў ДАІ ад жаночай?

– Наогул, не. Але мяне мужчыны-калегі аберагаюць (смяецца). Я не цягаю вялікія сумкі, за рулём пакуль таксама не езджу. Але сутнасць працы і ў мужчын, і ў мяне аднолькавая: я таксама стаю і спыняю машыны практычна ў любое надвор’е, таксама маю зносіны з кіроўцамі і сапраўды таксама выпісваю штрафы.

– У вас ненармаваны працоўны графік, ці доўга прывыкалі да «рэжыму»?

– Графік працы, прызнацца, сапраўды цяжкавата. Калі ўсе мае сябры ў суботу адпачываюць, то я, часцей за ўсё, працую. Першая змена – рана ўстаеш, другая – позна вяртаешся. Гэта не зусім камфортна, але я не скарджуся. Такая праца.

«Асноўных парушальнікаў мы ведаем у твар, дакладней, «у машыну»

– Па якім прынцыпе вы выбіраеце, каго спыніць? Як з патоку машын вызначыць парушальніка?

– Перш за ўсё мы спыняем тых, хто парушае: перавысіў хуткасць, не прапусціў пешахода. А наогул, асноўных парушальнікаў мы ведаем у твар, дакладней, «у машыну» (усміхаецца). Я ў гэтым яшчэ не так дасведчаная, як мае калегі, але паступова набіраюся ведаў.

Да прыкладу, калі чалавек прапрацаваў «на дарозе» дваццаць гадоў, як некаторыя мае напарнікі, то ён ведае ледзь не ўсе машыны ў горадзе: кагосьці зрокава запомніў па мінулым парушэння, хтосьці часта без тэхагляду катаецца, некаторыя сістэматычна не прышпільваюцца. Інспектары запамінаюць. Але ў асноўным, спыняем з-за парушэнняў ПДР.

– Што самае складанае ў рабоце на дарозе?

– Напэўна, зносіны з людзьмі. У міліцыі ў асноўным маюць зносіны з парушальнікамі, у ДАІ гэта не заўсёды так, а многія вадзіцелі першапачаткова настроены негатыўна. Часта мы спыняем аўтамабіль проста для праверкі дакументаў, што часам выклікае неразуменне і непрыняцце сітуацыі, бываюць абурэння: «Чаму мяне спынілі, калі я нічога не парушыў?». ДАІшнікі – таксама свайго роду псіхолагі: ва ўсіх бо розныя характары: хтосьці спакойна да праверак ставіцца, хтосьці – агрэсіўна, даводзіцца шукаць падыход.

«Ва ўсіх чатах «ДАІ» у Viber таксама сядзім»

– Я ведаю пра існаванне спецыяльных чатаў у Viber, дзе людзі пішуць пра месцазнаходжанне машыны ДАІ, калі яна трапляе ў поле іх зроку, каб астатнія маглі пазбегнуць сустрэчы з інспектарамі. Ці ведаеце вы пра гэта і як на такое рэагуеце?

– Вядома, мы пра ўсё ведаем (смяецца). І ва ўсіх чатах «ДАІ» мы таксама сядзім і ўсё чытаем. Нават калі нашу машыну заўважылі, сфатаграфавалі і напісалі «Стаяць ля Беларусбанка», гэта паведамленне прачытаюць далёка не ўсё. Мы на такое асаблівай увагі не звяртаем.

Як правіла, усе тыя, хто з’яўляецца ўдзельнікам падобных чатаў – патэнцыйныя парушальнікі. Калі ў чалавека ўсё добра з дакументамі і ездзіць ён па правілах, то навошта яму адсочваць наша месцазнаходжанне?

– Якія планы на будучыню ў лейтэнанта Нікі Рабко?

– Мне мая праца вельмі падабаецца, хоць і на пасадзе я пакуль не вельмі працяглы прамежак часу: усё яшчэ уліваюся. Так, тут ёсць свае складанасці, але з кожным днём мне ўсё прасцей. Будзем працаваць далей і імкнуцца зрабіць рух на дарогах Ашмянаў больш бяспечным.