9 снежня нарадзіўся беларускі паэт Максім Багдановіч. З Маладзечаншчынай творцу звязвае вёска Ракуцёўшчына – колішні фальварак Лычкоўскіх, дзе Максім Багдановіч адпачываў летам 1911 года.

Ракуцёўшчыну як месца адпачынку Багдановіча адкрыў маладзечанскі навуковец, гісторык Генадзь Каханоўскі. 

– Каханоўскі доўга шукаў гэтае месца. Бо нідзе ва ўспамінах Багдановіча і пра Багдановіча яно дакладна не называлася, – распавядаў неяк краязнаўца і пісьменнік Міхась Казлоўскі.

Разглядалі Раёўку Маладзечанскага раёна. І ў гэтай вёсцы сапраўды Багдановіч часта бываў. Толькі гэта быў іншы Багдановіч – пан Мечыслаў. Ён жыў у Абадоўцах, на Вілейшчыне. А ў Раёўцы меў кардоннную фабрыку.

У выніку месца Каханоўскаму падказалі нашчадкі Івана і Антона Луцкевічаў.

А цяпер пяць цікавых фактаў пра Багдановіча

1. Маці засмучалася, калі Максім і ягоныя браты размаўлялі па-беларуску

У лісце да мужа Адама Багдановіча  ў 1895 годзе Марыя Багдановіч пісала пра сваіх дзяцей: «…Вось толькі кепска, што сталі гаварыць па беларуску і часам такое слоўца ўлупяць, што хоць пад зямлю праваліся».

2.  Яго ледзь не скалечыла родная цётка

Адам Багдановіч адзначаў: «У два месяцы ён адчуў велізарны боль. Маці, выкупаўшы яго, хацела пасыпаць, дзе трэба, дзіцячай прысыпкай.

— Пасвяці, — сказала яна сястры.

Тая падышла з лямпай. Цыліндрычнае шкло трэснула (…), распалены цыліндар падае проста на жывоцік. Жахлівы крык дзіцяці. Маці аслупянела ад жаху. Я кінуўся на крык, схапіў шкло з цельца, якое звівалася ад болю. З’явіўся пухір велічынёй з далонь».

3. Любімая цацка ў дзяцінстве — Ванька-ўстанька

  Максім Багдановіч пісаў: «Памятаю, у дзяцінстве ён вельмі забаўляў мяне. Колькі разоў я перакульваў яго з аднаго боку на другі, клаў на спіну і, адымаючы руку, весела выкрыкваў:

— Ванька! Устань-ка!

4. Не любіў слова «стыль»

  У лісце да рэдакцыі «Нашай нівы» (14 лістапада, 1912) пісаў: «Паміж іншым, на які пёс і Вы і я ўжываем слова „стыль“, — у Насовіча памешчана слова „кшталт“, і значэньне яго, здаецца, тое ж самае».

5. Заводзіў раманы па перапісцы, а пасьля адчуваў сябе вінаватым, калі бачыў дзяўчыну наяве

  Паводле ўспамінаў Зоські Верас, Багдановіч ёй казаў: «Маю толькі адно прыкрае перажываньне, якое адбірае мне спакой. Можа, вы чулі, што я ўжо даўжэйшы час перапісваўся з адной асобай з Менску (назавём яе N). Завязалася лістоўная прыязнь, шчырасць. Вось, прыехаўшы і пазнаёміўшыся асабіста, уся мая прыязнь да яе развеялася. Не магу ёй адказаць тым самым, не магу… і гэта так мучыць! Раблю чалавеку прыкрасць… Ці ж гэта можа не балець?»

 

• Текст доступен на языке: Русский