Мадэль Віка Саўчанка, з якой мастак Яўген Сасюра маляваў карціну, распавяла пра свой удзел у праекце.

Мурал месціцца ў Мінску па вуліцы Прытыцкага, 134.

Мурал «Лічбавы сьвет» у Мінску прызналі найлепшым у свеце сярод намаляваных у лістападзе!

Калі Віцы ў інстаграм прыйшло паведамленне ад Яўгена Сасюры, яна падумала – гэта падкат або развод.

– Ён напісаў: шукаю мадэль для малюнка на будынку ў Каменнай Горцы. Казаў, месца бачнае, – вяртаецца да тых падзей Віка. – Я адразу насцярожылася, потым стала глядзець яго профіль. Па пастам было зразумела: сапраўды, ён мастак і малюе на фасадах. Пасля гэтага пагадзілася на сустрэчу.

Праўда, у гэтай гісторыі ёсць перадгісторыя. У красавіку 2019-га адзін з мінскіх фатографаў рабіла для Вікі фотасесію. Здымкі майстар выклала ў сваім акаўнце ў инстаграме. Там Яўген і ўбачыў выяву мадэлі, якая яму вельмі спадабалася.

– Назаўтра мы сустрэліся. Ён мяне паздымаў, але лепш, чым тое выпадковае фота, нічога не атрымалася, – успамінае Віка. – У выніку канчатковы варыянт Жэня склеіў з некалькіх здымкаў. Рукі, напрыклад, – гэта тое, што ён здымаў, твар – з малюнка, зробленага Дашай. Ну, а верацяно, лес, шар – усё гэта дамаляваў.

Над муралам, распавядае Віка, мастак працаваў каля двух тыдняў. За ўсім гэтым мадэль сачыла ў сацсетках, ну, а ўжывую працу ўпершыню ўбачыла за тры-чатыры дні да фінальнай рыскі. У той дзень яна дабіралася на сустрэчу праз мікрараён Каменная Горка.

– Я стаяла на прыпынку на процілеглым ад мурала баку. Пакуль аўтобуса не было, стала разглядаць пабудовы – бачу, малюнак амаль гатова, – усміхаецца дзяўчына. – А ў мяне яшчэ дальназоркасць, і я змагла разгледзець усе дэталі. Нават вяснушкі ўбачыла. І гэта быў шок! Шкада, я спазнялася і падысці да працы не было часу. Прыехаць і ўсё ўважліва разгледзець змагла толькі праз тыдзень.

– Нічога сабе вытрымка!

– Я жыву ў Серабранцы, працую поварам у гатэлі. Бывае, супадае, што тры дні запар у мяне змены па 12 гадзін, – тлумачыць суразмоўца. – Да таго ж я спрабую сябе як мадэль. Усё гэта адбывалася ў кастрычніку, як раз канец сезону, шмат здымак. Так што тыдзень быў зусім загружаная.

Затое, калі графік трохі разгрузіўся і Віка апынулася ля патрэбнага дома, падумала: «Як прыгожа і маштабна. І гэта ўсё я! ». Праўда, з гэтым самым «гэта я» былі пытанні. Аказваецца, «гэта я», гледзячы на ​​мурал, прамаўляла не толькі Віка.

– Яшчэ да таго, як праца была скончаная, мне напісаў знаёмы фатограф, – кажа суразмоўца. – Распавёў, што сустрэў на Прытыцкага аднаго з жыхароў дома і той яму паведаміў, што дзяўчыну з малюнка ён ведае, яна жыве ў трэцім пад’ездзе. І Жэня успамінаў, што яму пісала шмат дзяўчат, якія ўдакладнялі: выпадкова не з іх ён усё змаляваў. Больш за тое, неяк я ўбачыла ў каментарах пад адным пастом, як чатыры карыстальніцы пераконвалі адзін аднаго, што гэта адна з іх.

– І як вы на гэта рэагавалі?

– Было цікава. Тут жа было не відаць вачэй, а твар у мяне авальны – стандартны, таму шматлікія цёмнавалосыя дзяўчыны бачылі ў гэтым вобразе сябе, – адказвае Віка. – Дарэчы, адной з гэтых чатырох карыстальніц я напісала: «Можа, гэта вы, а можа і не вы». На той момант я ўжо загрузіла ў профіль здымак, з якога ўсё пачалося, і напісала: «Здаецца, пара і мне выкласці гэтую фатаграфію, раз яна ўжо паўсюль».

– І што яна вам адказала?

– «Як выдатна, што гэта вы. А я і не чакала », – з усмешкай цытуе дзяўчына. – Пазней, калі Жэня ўсё дарабіў і, адзначыўшы мяне, выклаў на сваёй старонцы здымак працы, такіх вясёлых гісторый больш не ўзнікала.

– А бацькі як на ўсё гэта адрэагавалі?

– Першай я сказала маме. Яна не паверыла. Стала пытацца: “Дзе ты гэта знайшла?», «Чаму ты?» І галоўнае «Што табе за гэта будзе?». Да малюнках на фасадах у нас яшчэ толькі пачынаюць прывыкаць, і некаторыя думаюць пра іх як пра акт вандалізму. Вось мама і перажывала, як бы за такое мастацтва мне не выпісалі штраф, – жартуе суразмоўца.

Першым глядзець на гатовую працу дачка повезла тату. Трэцяй з імі была бабуля.

– Мама ў той дзень працавала, таму з ёй і з другой бабуляй мы з’ездзілі на Прытыцкага крыху пазней.

Дарэчы, з адной з бабуль была цікавая гісторыя. Валянціна Уладзіміраўна спецыяльна прымчалася з Мядзельскага раёна ў Мінск, каб паглядзець на малюнак ўнучкі.

– Калі мы пад’ехалі да патрэбнага дома, яна сказала: «У мяне адно жаданне: сфатаграфуйце мяне на фоне дома і выкладзіце на маю старонку ў “Аднакласніках”, каб усе глядзелі і бачылі: я з унучкай», – успамінаючы гэта, усміхаецца мадэль. – Мяркуючы па колькасці «класаў», усім яе сябрам здымак спадабаўся. А тату, я адчувала, распірае гонар. Сказаў, як толькі з’явяцца ўнукі, перш за ўсё павязе іх сюды.

Пакуль мы пісалі гэты тэкст, сярод усіх намаляваных ў лістападзе муралаў, малюнак на 134-м доме на вуліцы Прытыцкага назвалі лепшым у свеце. Пераможцу выбіралі з дапамогай галасавання, якое праходзіла на міжнароднай платформе Street Art Cities.

• Текст доступен на языке: Русский