Яе лічылі адной з самых перспектыўных баскетбалістак Сербіі, але жудасная трагедыя перавярнула ўсё яе жыццё. Гэтая гісторыя не толькі пра баскетбол. Гэтая гісторыя пра адвагу дзяўчыны, якая змагла перажыць асабістую трагедыю, і не здалася.

Надвор’е была выдатнае! 7-га верасня 2013 года на вуліцы цёпла і сонечна. Жаночая баскетбольная каманда з Дзьёра адправілася на таварыскі матч у Шапрон. Адлегласць паміж двума венгерскімі гарадамі складае ўсяго 93 кіламетры. Аўтобус павінен быў знаходзіцца ў шляху не больш за паўтары гадзіны. Клубы «Дзьёр» і «Шопрон» збіраліся адыграць спарынг напярэдадні новага сезона Еўралігі і старту венгерскага чэмпіянату. Звычайны вераснёўскі дзень.

Але справа ў тым, што аўтобус з баскетбалісткамі «Дзьёра» ніколі не даедзе да Шапрона.

Праз паўгадзіны паездкі адбылася трагедыя. Старэнькая «Лада» выехала на сустрэчную паласу, па якой рухаўся транспарт «Дзьёра». Каб пазбегнуць лабавога сутыкнення, кіроўца клуба паспеў узяць направа і змякчыць кантакт. Аўтобус страціў раўнавагу і, усё ж сутыкнуўшыся з легкавіком, зляцеў з трасы на абочыну.

– Усё здарылася хутка, але тады здавалася, што ўсё адбываецца ў слоумоушен. Я адчувала, што ўсё доўжыцца нашмат даўжэй, чым было ў рэальнасці. Калі я адкрыла вочы, то ўсё вакол крычалі, – распавядала гулец «Дзьёра» Ганна Лаклот.

Генеральны менеджэр клуба Пэтэр Таподзі загінуў на месцы здарэння. Галоўны трэнер «Дзьёра» Акош Фузі быў дастаўлены верталётам у клініку, але памёр з-за вялікай кровастраты. Яшчэ 16 чалавек, якія знаходзіліся ў тым аўтобусе, атрымалі пашкоджанні рознай цяжкасці.

Адна з баскетбалістак, Міліца Ёванавіч, выцягнула з аўтобуса Наташу Кавачэвіч у крытычным стане:

– Я выпаўзала з аўтобуса і цягнула яе на спіне. Трэба было выбрацца адтуль. Калі мы выпаўзлі, а потым ўсталі, менавіта ў той момант я ўбачыла, што ў Наташы адсечана нага.

Санітарная авіяцыя даставіла яе ў шпіталь. У 19-гадовай баскетбалісткі аказаліся пашкоджаныя абедзве нагі. Медыкі былі вымушаныя прыняць лёсавызначальнае рашэнне. Кавачэвіч ампутавалі левую нагу ніжэй калена.

– Усё, што я хацела, пакуль ляжала на бальнічным ложку, гэта зноў адчуць, як вецер развейвае мае валасы, – напісала Наташа Кавачэвіч у аўтабіяграфіі.

Наташа Кавачэвіч нарадзілася ў спартыўнай сям’і. Яе бацька займаўся гандболам, а мама была легендай сербскага баскетбола. Яе жыццё было б звязана са спортам. Кавачэвіч абрала баскетбол, але пайшла не ў акадэмію клуба, у якім яе маці адыграла вялікую частку сваёй прафесійнай кар’еры.

Кавачэвіч-малодшая прайшла школу бялградскага «Партызана». Хадзілі чуткі, што маці баскетбалісткі часцяком папракала тым, што дачка аказалася ў складзе прынцыповых сапернікаў «Црвены Зоркі».

Кавачэвіч была перспектыўнай баскетбалісткай. У 2008 годзе падпісала першы прафесійны кантракт з клубам. Ім, вядома ж, быў «Партызан». У сезоне-2008/2009 «Партызан» стаў віцэ-чэмпіёнам Сербіі, а Наташы Кавачэвіч тады споўнілася 15 гадоў.

У 2010-м баскетбалістка перайшла ў «Вождавац», у якім на малады талент ўскладалі вялікія надзеі. Праз два гады клуб Кавачэвіч заспеў фінансавы крызіс – каманду расфармавалі. Працяг кар’еры быў прыемным здзіўленнем: Наташа абрала «Црвену Зорку».

Яна тройчы выступала за зборную ў узроставай катэгорыі да 16 гадоў. У 2012 годзе Наташа згуляла за маладзёжную зборную на чэмпіянаце Еўропы, заваяваўшы бронзавыя медалі першынства. Апошні раз баскетбалістка прадстаўляла сваю краіну ў ліпені 2013-га на чэмпіянаце Еўропы U-20 і чэмпіянаце свету U-19.

Пасля завяршэння моладзёжных чэмпіянатаў у ліпені 2013-га, Наташы Кавачэвіч паступіла прапанова з венгерскага «Дзьёра». «Црвена Зорка» на той момант была гатова прадаставіць новы кантракт для сваёй баскетбалісткі, аднак перспектыва гульні ў замежным клубе прыцягвала Наташу больш. Тады «Дзьёр» на пастаяннай аснове гуляў у еўракубках, таму ніхто не асуджаў рашэнне сербкі пакінуць белградскую каманду.

«Дзьёр» мог стаць адной з прыступак, па якіх маладая сэрбская баскетбалістка магла падняцца на вяршыню жаночага баскетбола Еўропы. Аднак тая дарога ў Шапрон перавярнула ўсё ў жыцці Наташы Кавачэвіч.

Праз тыдзень пасля аперацыі ў Самбатхеі, Наташу Кавачэвіч перавезлі ў Бялград. На радзіме пачаўся доўгі працэс рэабілітацыі. Яна не любіць распавядаць падрабязнасці пра аварыю ў Венгрыі. У сваіх інтэрв’ю баскетбалістка дзялілася, што заўсёды знаходзілася ў свядомасці: падчас аўтакатастрофы і па дарозе ў бальніцу.

– Я ляжала на траве, было балюча, але вырашыла не глядзець, што там. У мяне не было вялікіх надзеяў тады. Я вырашыла, што павінна прыняць усё, што мяне чакала. Пасля аварыі было шмат падтрымкі, пазітыўнай энергіі, і менавіта таму я зараз шчаслівая, – падзялілася Наташа ў інтэрв’ю Радыё-телевизија Србије.

Гісторыя баскетбалісткі пасля трагічнай аўтакатастрофы распаўсюдзілася па ўсім свеце. Французскія медыкі дапамаглі Наташы аднавіцца. Яна ўжо тады казала, што хочацца працягнуць гуляць у баскетбол. Французы распрацавалі для яе спецыяльны пратэз. Рэабілітацыя, аднаўленне і сам пратэз абышліся нятанна, але тут Кавачэвіч дапамог ўвесь баскетбольны свет.

У рэшце рэшт, яна змагла ўстаць на дзве нагі. І нават гуляць у сваю любімую гульню.

У 2014 годзе ФІБА (Міжнародная федэрацыя баскетбола) абвясціла, што Наташа Кавачэвіч стане паслом ФІБА-Еўропа. Пасля двух доўгіх гадоў рэабілітацыі баскетбалістка падпісала кантракт з «Црвенай Зоркай», а ў 2015-м выйшла на пляцоўку ў форме бялградскай каманды. У гэтым годзе яна стала ўладальнікам Кубка Сербіі. Кавачэвіч завяршыла сваю прафесійную кар’еру адразу ж пасля перамогі ў кубкавым фінале. Аднак у баскетболе яна ўсё ж такі засталася. На працягу сезона-2016/2017 яна ўзначальвала «Црвену Зорку», з’яўляючыся дырэктарам клуба.

У канцы мінулага сезону яна пакінула сваю высокую пасаду, сканцэнтраваўшыся на выпуску кнігі і падрыхтоўкі дакументальнай стужкі пра трагедыю ў Венгрыі і наступным аднаўленні.

– Спачатку было складана, але кніга таму і называецца «Крокі». Я не планавала адразу вярнуцца на пляцоўку, проста хацела пачаць хадзіць. Крок за крокам. Гэта вынік майго пазітыўнага мыслення і таго, што я арыентавана на пазітыўныя рэчы, – распавядала пра кнігу экс-баскетбалістка.

У лістападзе 2017 года на Youtube выйшаў трэйлер дакументальнага фільма аб Наташы Кавачэвіч. Кінастужка «Скачок» цяпер знаходзіцца на стадыі постпрадакшана.

– Слова «немагчыма» прыдумалі людзі, якія вераць у апраўдання, а не справы. Ніколі не апускайце рукі, верце ў сябе, у блізкіх, у тое, што нават у самай складанай сітуацыі хоць бы мізэрны шанец на перамогу, але застаецца. І калі гэтая вера будзе шчырай, а ваш праца самаадданай, паверце, – вы даможацеся таго, чаго жадаеце, – кажа Наташа Кавачэвіч.