У мінулым нумары мы распавядалі пра Уладзіміра Макоўскага, які не можа працаваць на спаборніцтвах, якія праводзіць федэрацыя футбола. Аднак Макоўскі мае права трэніраваць дзіцячыя каманды. Аб гэтым, а таксама пра дыскваліфікацыю ад АБФФ ён распавядае ў допісе для «РГ».

* * *

Па-першае, хацелася падзякаваць чытачам, што не забываеце пра мяне. Па-другое, каб паставіць кропку ў домыслах і плётках, распавяду праўду ад першай асобы. Гэта не апраўданне, а тлумачэнне, чаму я трэнер, працую ў спартыўнай школе і не парушаю рэгламент АБФФ.

Праца ў дзіцячым футболе – гэта не парушэнне

У пачатку 2017-га я развітаўся з Вышэйшай лігай чэмпіянату Беларусі (тады трэніраваў каманду прафесіяналаў), пераехаў у горад, дзе нарадзіўся і пачынаў футбольны шлях – у Маладзечна. Ад 1 чэрвеня 2017 пачаў працаваць у ДЮСШ №4 трэнерам-выкладчыкам з дзяўчынкамі 2001-2003 года нараджэння. Ад 10 жніўня таго ж года мяне перавялі на пасаду інструктара-метадыста, але па сумяшчальніцтве працаваў і трэнерам-выкладчыкам на 0,5 стаўкі.

У снежні 2017-га ўступіў у сілу прыгавор суда Першамайскага раёна Мінска, дзе ў адносінах да мяне было прыменена пакаранне ў выглядзе абмежавання волі на тэрмін 2 гадоў без накіравання ў выпраўленчую ўстанову адкрытага тыпу з пазбаўленнем права ўдзелу ў прафесійных спартыўных спаборніцтвах на тэрмін 5 гадоў. Усе мы падпарадкоўваемся кодэксам і законам Беларусі, ёсць спецыялісты крымінальна-выканаўчай інспекцыі ў кожным горадзе, якія сочаць за выкананнем пакаранняў, што было і ў маім выпадку.

ДЮСШ – гэта дзяржаўная адукацыйная ўстанова дадатковай адукацыі для падрыхтоўкі юных спартсменаў і далучэння да масавай фізічнай культуры дзяцей і моладзі ад 6 да 18 гадоў. Я выконваю прысуд – прафесійна футболам не займаюся, абмежаванняў для правядзення трэніровак дзяцей у мяне няма, працую на законных падставах.

Што тычыцца дзіцячага футбола і маіх жаночых груп па футболе, лічу сваю прысутнасць са сваімі камандамі на поле ва ўдзеле ў Моладзевым першынстве Рэспублікі Беларусь сярод дзяўчат справядлівым, абгрунтаваным. Я нясу адказнасць за іх жыццё і здароўе, з’яўляючыся асобай, якая суправаджае іх на матчах.

На працу ў ДЮСШ №4 мяне прынялі па Працоўнаму Кодэксу Рэспублікі Беларусь, дзе я выконваю свае службовыя інструкцыі ў поўным аб’ёме, а Рэгламент АБФФ распаўсюджваецца на прафесійны спорт. Прасцей кажучы, адно другому не супярэчыць.

Макоўскі – пра федэрацыю футбола

Цяпер раскрою усё, што тычыцца АБФФ. У лютым 2018 года Дысцыплінарны камітэт федэрацыі пажыццёва дыскваліфікаваў 12 чалавек, у тым ліку і мяне, спасылаючыся на пункт 5 артыкула 20. Аднак, цяпер на двары 2020 год, а я да гэтага часу чакаю гэтае рашэнне. Хоць бы прачытаць яго, так як пра існаванне гэтага рашэння я і яшчэ 11 чалавек даведаліся з інтэрнэту.

Згодна з пунктам 4 артыкула 60 Рэгламенту АБФФ «на працягу 5 рабочых дзён з моманту абвяшчэння рашэнне ў пісьмовым выглядзе накіроўваецца асобе, у дачыненні да якога яно было прынята, і ў Асацыяцыю». Згодна з пунктам 1 артыкула 64 Рэгламенту: «асоба, у дачыненні да якога ўжыта дысцыплінарнае пакаранне, альбо асоба, інтарэсы якога непасрэдна закранаюцца, мае права абскардзіць вынесенае рашэнне ў вышэйстаячым дысцыплінарным органе шляхам падачы скаргі на працягу 10 (дзесяці) сутак з моманту яго вынясення, а з асобы, у дачыненні да якой вынесена рашэнне, адсутнічала пры разглядзе справы, – не пазней за дзесяць сутак з дня атрымання рашэння». Далей у Рэгламенце ёсць артыкулы 65, 66, 67 аб парадках падачы і разглядзе скаргі, але ў маім выпадку, мне не далі скарыстацца такой магчымасцю.

Атрымліваецца, АБФФ сама ж парушае свой уласны Рэгламент. Вось яшчэ адзін артыкул, парушаны ў дачыненні да мяне: пункт 1 артыкула 58 Рэгламенту: «Асоба, у дачыненні да якой вядзецца вытворчасць па дысцыплінарнаму справе, мае права:

– знаёміцца ​​з матэрыяламі справы, рабіць выпіскі і копіі з іх;

– даваць тлумачэнні ў пісьмовай форме;

– заяўляць хадайніцтвы і адводы;

– атрымліваць копіі рашэнняў дысцыплінарных органаў».

Сітуацыя склалася такім чынам, што АБФФ ў аднабаковым парадку вынесла рашэнне па мне і яшчэ 11 футбалістам, не палічыла патрэбным азнаёміць і не дала магчымасці абскардзіць, то бок фармальна я не азнаёмленая з рашэннем асоба.

Я разумею, што такое дыскваліфікацыя ў прафесійным спорце, таму на матчах Вышэйшай лігі Чэмпіянату Беларусі па футболе, на матчах Другой і Першай лігі мяне не ўбачыце – я іх не наведваю.

Ёсць яшчэ адзін момант, які таксама паўплываў на маё прысутнасць у камандзе як трэнера. Усім вядома, што АБФФ увяла сістэму COMET. Сутнасць яе ў тым, што ў праграме ёсць 6 модуляў, з якіх найбольш важнымі з’яўляюцца тры: модуль рэгістрацыі, які ўключае ў сябе рэгістрацыю футбалістаў, трэнераў, суддзяў, клубаў, стадыёнаў і гэтак далей; модуль спаборніцтваў, накіраваны на стварэнне турніраў і працу з заяўкамі, пратаколамі; і модуль дысцыплінарных спагнанняў, дзе вядзецца ўлік парушэнняў.

Таксама вельмі важная частка працы COMET – запаўненне перадматчавых пратаколаў, за 24 гадзіны да матчу. Калі зрабіць не ў час – гэта лічыцца невыкананнем рэгламенту. Да прыкладу, калі гулец не можа гуляць з-за дысцыплінарных санкцый – яго выбраць немагчыма. Таксама з трэнерскім штабам і з суддзямі. Мае дадзеныя карэктна унесеныя ў гэтую сістэму і без абмежаванняў уносяцца ў перадматчавы пратакол. З-за чаго прыйшоў да высновы аб правамернасці сваёй працы.

* * *

Я дасягнуў як футбаліст максімуму – чэмпіён Беларусі, чэмпіён Украіны, лепшы футбаліст Беларусі 1996 года. І калі адкінуць жыццёвыя памылкі і ўвесь негатыў да мяне, лічу, што маім вучням ёсць што пераняць ад такога трэнера, як я.

Гэта не пустыя словы, мае выхаванкі гэта даказалі. За год я перадаў у Рэспубліканскае вучылішча алімпійскага рэзерву 6 дзяўчынак, у Рэспубліканскі цэнтр алімпійскай падрыхтоўкі БДУ адну дзяўчынку. Дзве з іх залічаны ў зборную Беларусі па футболе як стажоры, і яшчэ 2 – як рэзервовыя гульцы.

Кожны з нас у жыцці памыляецца, але жыццё працягваецца. Свае памылкі палічыў за лепшае выпраўляць не словамі, а справай. Я знайшоў працяг прызвання ў сваіх выхаванак, яны ў мяне малайцы.

• Текст доступен на языке: Русский