Падчас ўспышкі каранавіруса многія профільныя ўрачы — кардыёлагі, траўматолагі, гінеколагі — сталі інфекцыяністамі. Яны ўдзельнічалі ў трэніроўках, вывучылі шмат спецыялізаванай літаратуры і матэрыялаў замежных калегаў, каб своечасова дапамагчы кожнаму з нас. Сёння шматпрофільная 6-я гарадская клінічная бальніца Мінска прымае пацыентаў з COVID-19. Гісторыя такіх дактароў распавядае TUT.BY.

Аб спецыфіцы працы ў новай рэальнасці распавёў траўматолаг-артапед родам з Нарачы Уладзімір Малец.

«У 30-40% пацыентаў ёсць страта нюху»

Траўматолаг-артапед 2-га траўматолага-артапедычнага аддзялення 6-й гарадской клінічнай бальніцы Уладзімір Малец да пандэміі каранавіруса быў адным з самых аўтарытэтных траўматолагаў-артапедаў Мінска. На базе бальніцы, дзе ён працуе, функцыянуе Рэспубліканскі цэнтр хірургіі кісці. Зараз Уладзімір Леанідавіч, як і ўсе яго калегі па бальніцы, — інфекцыяніст.

— Нам сказалі, што наша бальніца будзе перапрафіліравана для аказання дапамогі пацыентам — кантактам па COVID-інфекцыі, а затым і самім пацыентам, у якіх інфекцыя ўжо пацверджана. Але перад тым як мы прыступілі да гэтай працы, у нас былі вучэнні, і нам тлумачылі, як праводзіць ахоўныя мерапрыемствы, дыягностыку, лячыць пацыентаў. Нас кансультавалі эпідэміёлагі, нашы пульманолагі, прыязджалі калегі з інфекцыйнай бальніцы. Так, не ўсё было лёгка: жыццё павярнулася на 180 градусаў, зусім іншая захворванні пачалі лячыць, але мы стараемся і, як паказвае практыка, спраўляемся.

Правільна апранаць і здымаць сродкі індывідуальнай абароны мы ўмелі, таму што ў нас кожны год да гэтага праходзілі трэніроўкі і нашы веды абнаўлялі. Але, вядома, адна справа трэнінгі, а іншая — калі гэта ўсё па-сапраўднаму і некалькі разоў на дзень.

У мяне працоўны дзень пачынаецца ў 8 раніцы, я прыязджаю, пераапранаюся ў свой звычайны медыцынскі касцюм, затым у нас ідзе невялікая планёрка з загадчыкам і медсёстрамі, дзе нам кажуць, якія ёсць пацыенты, хто паступіў новы, у каго падвышаная тэмпература, колькі пнеўманій.

У нас ёсць «чыстая» і «брудная зона», дык вось, каб патрапіць у «брудную», трэба надзець увесь ахоўны касцюм і робім мы гэта ў шлюзах. Толькі пасля гэтага ідзем да пацыентаў. У «чыстай зоне» мы ходзім у масцы і сваім звычайным касцюме, а калі ідзем у «брудную зону», у шлюзе апранаем ачкі, камбінезон, бахілы, рэспіратар, нарукаўнікі…

Падчас абыходу мы маем зносіны з пацыентамі, карэктуем лячэнне, прызначаем абследавання, затым вяртаемся ў «чыстую зону» і працуем з дакументамі. Бліжэй да абеду ў нас паўторны агляд пацыентаў, таму што да гэтага часу ўжо прыйшлі вынікі абследаванняў, некаторыя ідуць на выпіску — і мы за гэтым таксама сочым. Да пацыентаў мы ходзім тры-чатыры разы за дзень, акрамя таго, што туды ходзяць яшчэ і медсёстры. Што рабіць, так і працуем. У 16:00 у нас заканчваецца працоўны дзень і застаецца толькі дзяжурная змена.

Ёсць пацыенты, якія вельмі турбуюцца з нагоды дыягназу, і іх даводзіцца супакойваць. Кожны доктар — трохі псіхолаг, таму мы з імі гутарым, і, у прынцыпе, гэтую трывогу атрымліваецца пераадолець.

Тое, што я заўважыў па сваім пацыентам: у 30-40% ёсць страта нюху. У тых, у каго развілася пнеўманія, — скаргі на дыхавіцу. Кашаль і субфебрыльная тэмпература (37,1-38 градусаў) — далёка не ва ўсіх. У некаторых наогул няма кашлю, але ёсць проста страта нюху.

Страта нюху адбываецца з-за рэплікацыі віруса ў носаглотцы. Чалавек вечарам можа нармальна сябе адчуваць, а прачнуцца раніцай — і ўжо не адчуваць пахаў.

У нас ёсць пацыенты усіх узростаў: ад 18 да 90 гадоў, але ў маладых ўсе гэтыя працэсы — і інфекцыя, і пнеўманія — працякаюць у больш лёгкай форме.

У нас у аддзяленні ўсе працуюць на пазітыве, таму што ў медыцыне без пазітыву нельга. Гэта тычыцца не толькі працы з COVID-інфекцыяй, але і з траўмамі, і з іншымі хваробамі. Пра што я сумую? Аб аперацыйнай! Зараз аперацый мы не робім, але хірургія для мяне не прафесія, а лад жыцця.

Бацькі імкнуцца лішні раз мяне ад працы не адцягваць, але хвалююцца, вядома. Калі гэта ўсё скончыцца, паеду на тыдзень да іх дадому, я родам з курортнага пасёлка Нарач. Галоўнае, каб усё гэта добра скончылася і мы вярнуліся да ранейшага жыцця.