Дом, дзе жыла забітая. Фота Максіма Маліноўскага.

Колішняга маладзечанца Юрыя падазраюць у жорсткім забойстве жанчыны на Лідчыне,  піша onliner.by.

36-гадовы Юры пераехаў ў Лідскі раён з Маладзечанскага. Сёння ў Маладзечне жыве маці і сястра падазраванага. Сам Юры вучыўся ў Маладзечанскай школе №1.

«Я ўсё думаў, хто такое мог зрабіць. Відавочна нейкі незвычайны чалавек»

Раніцай 3 студзеня, у СМІ з’явілася навіна, што ў Свіслачы знайшлі сумку з адсечанымі жаночымі канечнасцямі. Тады участковы інспектар Тарноўскага сельскага савета Віталь Гаўрылкевіч ехаў на працу. Яму як раз патэлефанавалі з Баранавіч – гэта была сястра 41-гадовай Святланы, жыхаркі вёскі Тарнова. Святлану ён ведаў добра: жанчына прыехала са Столінскага раёна на заробкі ды так і засталася. Працавітая, але запойная, пасля вызвалення з ЛПП яна жыла з мужчынам. Сястра сказала ўчастковаму, што Святлана знікла і вось ужо дзесяць дзён не выходзіць на сувязь. Яна павінна была прыехаць да родных на святы, але так і не з’явілася.

Участковы Віталь Гаўрылкевіч.

На шляху Віталь пачуў у навінах пра жудасную знаходку ў Мінску, а ўжо ў РАУС супрацоўнікаў азнаёмілі з арыенціроўкай са сталіцы.

– Я ўсё думаў, хто такое мог зрабіць. Відавочна нейкі незвычайны чалавек, – кажа Віталь. – І тут мяне азарае: на маім участку ж ёсць такі незвычайны чалавек – гэта Юры.

На той момант 36-гадовы мужчына ўжо больш за год жыў у Парачанах – на хутары ля вёскі Тарнова. Ён пераехаў сюды з Маладзечанскага раёна.

Дом і ўчастак падарыла яму пажылая жанчына, якой ён дапамагаў па гаспадарцы. Мінулае ў мужчыны было складанае. Ён адседзеў у турме больш за дзесяць гадоў за разбой і прычыненне цяжкіх цялесных пашкоджанняў.

Ды яшчэ стаў вядомы на ўсю краіну ў 2003-м: тады ён узяў у закладнікі людзей у аўтобусе.

Тады 20-гадовы Юры збег з хіміі. Ён уварваўся на мясцовую аўтастанцыю ў Капылі і стаў патрабаваць аўтобус да Мінска. Было каля дзевяці вечара, усе аўтобусы ўжо сышлі.

Тады ён прыставіў нож да горла 19-гадовай Кацярыны, якая працавала касірам, і стаў пагражаць, што прама цяпер зарэжа яе.

У выніку адзін з кіроўцаў сеў у аўтобус, Юрый заштурхаў туды касіра (як потым высветлілася, яна была цяжарная), і яны накіраваліся ў Мінск.

Пра ўсё гэта ўчастковы ведаў. З Юрыем ён быў у кантакце: кожны месяц прыязджаў да яго на хутар для прафілактычнай гутаркі і нават дапамагаў з працаўладкаваннем. Ён быў адным з нямногіх, з кім меў зносіны замкнёны і нелюдзімы прыезджы.

– Нараканняў на яго не было: не алкаголік, не мацюкаецца, спакойны, неканфліктны. Усе даводзіў да ладу дом свой. Хацеў яго давесці да розуму і прадаць як сядзібу, каб потым пераехаць у Ваўкавыскі раён, – распавядае Віталь. – На ўсё лета, амаль да позняй восені Юры ад’язджаў у Мінск працаваць у прыватнікаў на будоўлі. На хутар ён вярнуўся толькі ўвосень. Калі мы з ім бачыліся ў снежні, ён распавядаў, што займаецца домам і разводзіць свіней. На той момант ён уставіў у дом пластыкавыя вокны, дарожкі пліткай выклаў, печку ў двары зрабіў. У яго ўжо былі маленькія парасяты і шмат сабак.

Думкі пра тое, што менавіта гэты чалавек мог нешта нарабіць, не выходзілі з галавы ва ўчастковага. Калі ён убачыў фатаграфіі сумкі з канечнасцямі, дзіўнага стала яшчэ больш.

– На фота раскрытай сумкі была бачная нага з чырвоным педыкюрам, – тлумачыць ён. – Такі ж педыкюр быў і ў Святланы, калі я прыязджаў яе правяраць. А Святлана, як вы разумееце, знікла. У мяне было два варыянты, дзе яна можа быць: альбо ў сяброўкі ў Смаргоні, альбо ж гэта яе забілі, а парэшткі выкінулі ў Свіслач.

Чаму я падазраваў Юрыя? У 50 метрах ад яго дома прыпынак цягніка. Што яму перашкаджала сесці на дызель, закінуць усё ў сумку і паехаць у Мінск?

Пра свае падазрэнні ўчастковы распавёў начальству і прапанаваў іх праверыць, на што атрымаў дабро і разам з напарнікам, старэйшым участковым Генадзем Казлоўскім, паехаў у Тарнова. Спачатку яны заехалі да сужыцеля Святланы, які пацвердзіў: жанчына знікла.

– Сужыцель распавёў, што шукаў Святлану у Юрыя, той нават запрашаў: маўляў, заходзь у дом, глядзі, нікога няма. Юрый тлумачыў: жанчына пайшла ад яго раніцай 26 снежня, – кажа Віталь. – Але я ведаю Святлану. Яна ў Лідзе, дзе дзесяць гадоў пражыла, па п’яні не можа вакзал знайсці. А куды яна магла сысці або з’ехаць тут?

– Я прапанаваў яму напісаць заяву пра знікненне і паказаў фатаграфіі з Мінска, – дадае ўчастковы. – Сужыцель толькі паціснуў плячыма: педыкюр падобны…

«Казаў яшчэ мне: «Не-не, Уладзіміравіч, я ні да чаго не датычны»

Участковы быў у курсе, што апошнія некалькі тыдняў Юры кантактуе  з жыхаром вёскі Масевічы, 48-гадовым Генадзем.

– Мы з напарнікам адразу падумалі, што трэба гаварыць з Генадзем, таму што Юры – занадта закрыты і дасведчаны чалавек, ён ужо бываў на зоне. А Генадзя мы добра ведаем, – працягвае Віталь.

Участковыя прыехалі да Генадзя на працу, дзе яго калегі расказалі, што мужчына ўжо цэлы тыдзень сам не свой. Яго адвезлі ў пастарунак. Там мужчына пацвердзіў, што яны з Юрыем і Святланай выпівалі ўтрох ўвечары 25 снежня, але па яго словах выходзіла, што госця пайшла ад іх раніцай.

– Падчас гутаркі я і кажу напарніку: «Так што, можа, паказаць яму фатаграфію?» Напарнік: «Давай пакажам», – успамінае Віталь. – Тут Гена замоўк, спыніўся, нешта прамямліў і асекся. «Мяне пасадзяць, мне не жыць», – казаў ён, але ў выніку расказаў усё. Што ўзнікла сварка, як Юры душыў жанчыну, як потым адсякаў ёй канечнасці. У гэты момант я выйшаў і даклаў начальству, што, напэўна, Свіслацкая знаходка – гэта справа рук жыхара нашага сельсавета.

Астатнія падрабязнасці спалоханы Генадзь распавядаў ўжо напарніку Віталя. З яго паказанняў вынікала, што канечнасці ахвяры Юры спаліў, а тулава закапаў ў некалькіх кіламетрах ад хаты, нават быў гатовы паказаць месца, дзе галава.

Тады стала ясна: забойства са знаходкай у сталіцы не звязана, гэта зусім іншы выпадак.

Трэба было тэрмінова затрымліваць мужчыну, так як ён мог нешта западозрыць і збегчы.

Печ, у якой Юры спальваў улікі. Фота Максіма Маліноўскага.

– Мы прыдумалі вось які варыянт. Я ўзяў службовую машыну і разам з оперупаўнаважаным паехаў нібыта на прафілактычную размову: пачатак месяца і года, усё зразумела, – успамінае ўчастковы. – Далей, па маім плане, я павінен быў зайсці ў дом, павітацца, затым «успомніць», што забыўся бланк, у якім трэба распісацца, і запрасіць яго да машыны. Галоўнае было мець зносіны як ні ў чым не бывала, каб ён нічога не мог западозрыць. Вы не ўяўляеце, які жах дзеяўся ў маёй душы тады!

Юры быў дома і сустрэў участковага спакойна, спытаў пра чалавека ў машыне. Віталь сказаў, што гэта калега з горада.

– Мы ішлі да машыны, каб ён паставіў подпіс. Ён ішоў наперадзе, я – ззаду. Паставіў яму падножку, мы ўдваіх з калегам заламалі яго і надзелі кайданкі, – кажа ўчастковы. – Ён толькі і паўтараў: «Уладзіміравіч, што такое, што здарылася?» Казаў яшчэ мне: «Не-не, Уладзіміравіч, я ні да чаго не датычны». А я ведаў усё, але адказваў яму: «Ну, Юра, дай бог, каб ні да чаго».

«Два тыдні не мог заснуць, усё пракручваў у галаве сітуацыю»

Участковы прасядзеў у машыне з затрыманым да двух гадзін ночы. Той так ні ў чым і не прызнаўся. У гэты час амаль сто чалавек абшуквалі хутар ў пошуках доказаў. Прыехала перасоўная крыміналістычная лабараторыя, эксперты правяралі кожны сантыметр.

– Генадзь паказаў месца, куды Юры аднёс тулава ў мяшку, – гэта прыкладна ў двух кіламетрах ад хаты. Прычым слядоў таксама не было. Ён там усё травой заклаў, – кажа ўчастковы. – Там капалі ўручную, але ў гэтую ноч нічога не знайшлі: ні ў двары, ні ў доме, ні ў хляве нічога не было. Сляды былі прыбраны так, што нічога не знайшлі. Ён спаліў галаву, рукі і ногі ахвяры разам з яе рэчамі, а прах развеяў на калгасным полі, спаліў сякеру і свае рэчы, канапа, на якім яе душыў, матрац, перакапаць падлогу ў хляве і гэтак далей.

– На наступны дзень раніцай спачатку эксперты агледзелі плот і знайшлі тры кропелькі крыві. Гэта была кроў Святланы, – распавядае Віталь. – У гэты ж дзень прыехаў экскаватар і пачаў капаць роўна ў тым месцы, на якое паказаў Гена. Аказалася, трэба было проста глыбей капаць.

Толькі калі знайшлі тулава, Юры прызнаўся.

Пасля гэтага мужчыну перавезлі ў Гродзенскі СІЗА, а потым ён трапіў у Мінск.

У вёсцы пра Юрыя нічога дрэннага сказаць не маглі: не п’е, працавіты, спакойны, але замкнёны.

Справу пра забойства перадалі ў цэнтральны апарат. Следства працягваецца. У дачыненні да Юрыя ўзбуджана крымінальная справа па артыкуле 139 ( «Забойства») і шэрагу іншых. Сам ён знаходзіцца на «Валадарцы».

onliner.by.

• Текст доступен на языке: Русский