Лізавета Крычкоўская. Скрыншот belstat.eu.

15 ліпеня ў Мінску затрымалі каля 26 чалавек па інфармацыі праваабарончага цэнтра «Вясна». Затрыманні адбываліся ў цэнтры сталіцы пасля таго, як людзі прынеслі скаргі ў ЦВК аб нерэгістрацыі кандыдатаў Віктара Бабарыкі і Валера Цапкалы.

Гісторыяй аднаго з затрыманняў падзялілася Лізавета Крычкоўская. Яе хлопца, які спецыяльна прыехаў з Вілейкі ў Мінск, каб падаць скаргу, затрымалі супрацоўнікі АМАП.

Чаму Лізавета пайшла ў аўтазак сама?

Затрымалі майго хлопца. Я падышла да супрацоўніка АМАП, сказала, што ў хлопца цукровы дыябет. Сказала, што з ім можа здарыцца непрыемная сітуацыя, калі цукар занадта моцна знізіцца. Хацела сачыць за ім, каб можна было неяк зрэагаваць. Я сама папрасілася прайсці разам з імі. Амапавец сказаў: «Калі хочаце – калі ласка». І ўжо разам з хлопцам прайшла ў аўтазак.

Што адбывалася да затрымання?

Перад гэтым была на працы. Пасля таго, як мой працоўны дзень ужо скончыўся, хацела падысці да хлопца і нашых сяброў, каб разам падаць заяву ў ЦВК на абскарджанне нерэгістрацыі кандыдатаў.

Мы сталі ў чаргу каля шасці гадзін. Прачакалі да сямі вечароў. Чарга пачала разыходзіцца, яна рухалася да Макдональдсу. Там усё перакрылі, вайскоўцы зрабілі такую ​​шарэнгу. Мы ўжо не маглі праз іх прайсці. Мы развярнуліся, ішлі да нашай машыны. У гэты момант супрацоўнікі АМАП проста спакойна падышлі да майго хлопца, узялі пад ручку і сказалі, хадзем у аўтазак.

Ён спакойна згадзіўся. Спалохалася я, таму што ў яго цукровы дыябет, ён з Вілейкі. Ён павінен быў вярнуцца туды ў гэты ж дзень з нашай сяброўкай. Я пайшла, пачала тлумачыць супрацоўніку сітуацыю, што ён не таго затрымаў, мы ішлі дадому, мы хацелі з’ехаць. Ён пагадзіўся і дазволіў прайсці з ім.

Аўтазак

Першы аўтазак, у які нас пасадзілі, можна сказаць – «новы». Ён адкрыты, там няма камер. Супрацоўнік дазволіў хуценька папярэдзіць нашых бацькоў, куды нас забіраюць, каб не хваляваліся. Ён нават сказаў нам, каб мы не хваляваліся, хутка нас адпусцяць.

А потым нас пачалі перакідаць ў наступныя машыны. Яны былі з камеры адзінкавымі. Я ў шоку была! Ад гэтай камеры, што яна наогул там ёсць. Там было агідна, пахла як з прыбіральні. Там было маленькае акенца, дзе была бачная толькі кабінка насупраць. У гэтай машыне ўжо сядзелі некалькі затрыманых. Там быў адзін амерыканец, ён спрабаваў заяўляць пра свае правы. Яго спрабавалі ветліва супакоіць. У цэлым, супрацоўнікі стараліся проста не кантактаваць ні з кім. Напэўна, па працэдурах нейкіх сваіх.

Па паведамленнях іншых хлопцаў, то не ва ўсіх было такое прыемнае затрыманне.

Пра супрацоўнікаў

Супрацоўнікі, якія сустрэліся нам, былі адэкватныя і спакойныя. Яны не тое каб станоўча да нас ставіліся, але з дастатковай павагай. Імкнуліся не занадта ўваходзіць у кантакт, размаўлялі нармальна. Там быў толькі адзіны чалавек, які мацюкаўся. Дзяўчыны, якія мяне дапытвалі, давалі мне вады папіць, праводзілі ў туалет. Астатніх хлопцаў таксама.

Майму хлопцу дазволілі пакінуць інсулін, глюкометр, сок і цукеркі, якія маглі забараніць. Таму што забіраюць усё, аж да бюстгальтара.

Чаму іх забралі амапаўцы?

Ніяк не тлумачылі. Проста выканалі ўсе працэдуры: пачынаючы ад вопісу, бралі адбіткі. Нас пачыналі адпускаць па адным, проста чарга была вельмі доўгая.
Мяне адпусцілі ў поўнач, а хлопца – у 01:30. Мы яго забралі з нашымі сябрамі, якія засталіся чакаць, не з’ехалі ў Вілейку.