Фота matchtv.ru

Беларускі баец ММА Аляксей Кудзін быў арыштаваны 12 жніўня гэтага года ў Маладзечне. «Матч ТВ» узяла інтэрв’ю ў Кудзіна, у якім адзінаборца расказаў пра сваё затрыманне і СІЗА ў Жодзіна.

– Вы ў парадку?

– Са мной усё ў парадку, але наслухаўся, калі сам прыехаў дадому, дастаткова. Што ў мяне стралялі баявымі, што мне стралялі ў галаву ва ўпор… Нічога такога не было. У мяне цяпер хатні арышт і падпіска аб неразгалошванні, так што я не магу падрабязнасцяў сваёй справы вам распавесці, але са мной усё ў парадку.

– Што вам дазваляе падпіска, раскажыце. Вы ж былі затрыманыя, калі затрымлівалі пратэстуючых у Беларусі?

– У цэлым так, быў не ў той час не ў тым месцы.

– І колькі вы правялі ў ізалятары?

– 13 ці 14 дзён. Спачатку быў у РАУС Маладзечна і потым у ізалятары ў горадзе Жодзіна.

– Як ўмовы?

– Шчыра, мяне гэта нічым не ўразіла. Так, сітуацыя, так, закрылі. Але карміць – кармілі, туалет і спальнае месца ёсць. Магу сказаць, што з моманту затрымання і да моманту вызвалення на мяне ні адзін супрацоўнік не падняў руку і дубінкай не закрануў.

– Што раней убачылі вашы блізкія: вас ці пост у Інстаграме пра «застанецца інвалідам да канца жыцця»?

– Затрымалі мяне каля 11 вечара, далі патэлефанаваць жонцы, яна пад’ехала да РАУС. Убачыліся, калі мяне вазілі ў бальніцу, невялікае рассяканне зашыць…

– Гучыць трывожна.

– Пара драпін, нічога асаблівага.

– Вас пазналі пры затрыманні?

– У момант затрымання ведалі, што я гэта я. Думаю, што і я адсоткаў 50 супрацоўнікаў у Маладзечне ведаю асабіста.

– Колькі чалавек сядзела ў камеры?

– У нас было шэсць чалавек і шэсць ложкаў.

– Спрабавалі там трэніравацца?

– Кожны дзень. Адцісканні паміж нараў, прысяданні са сваёй вагой і падцягваўся на вентыляцыйнай рашотцы. Рабіў усяго па сто: адцісканні, прысяданні, прэс, падцягванні і спіна. І калі выходзілі на прагулачны дворык, рабіў там нырцы, ухілы. Было нават такое, што хлопцы, якія са мной сядзелі, дапамагалі мне: кідалі рукі, я ўхіляўся і ныраў.

– Ці не баяліся, што людзі з другога боку кратаў задаволяць спарынг?

– Былі думкі, што могуць, як у гэтых гісторыях, ўварвацца ў камеру і зладзіць зачыстку. Але ёсць такі момант у псіхалогіі – быў да гэтага гатовы, альбо пан, альбо прапаў. І настолькі быў спакойны, што нават растлумачыць не магу. Можа, столькі баёў было, што ўжо перастаеш баяцца і дубінкі, і гумавых куляў. Мне здаецца, калі ёсць стрыжань і ты гатовы ісці да канца, то не кожны зможа на цябе нават замахнуцца.

– Вам прыносілі ежу сваякі?

– Калі перадачкі дазволілі перадаваць, то прыносілі, так. Але я адсоткаў 80, напэўна, раздаваў. Усё роўна ёсць нейкі стрэс, многае ўсведамляеш, пераацэньваць, калі там знаходзішся.

– Акрамя трагічнага, пра вас ёсць яшчэ і гераічны слых, што вы пры затрыманні «адправілі ў бальніцу траіх [супрацоўнікаў]».

– Гэта таксама няпраўда. Гісторый шмат хадзіла, што я каскі праломваў, шчыты пазабіралі, але ўсё было абсалютна не так. Усё было значна прасцей.

– Магло быць такое, што вы самі трэніравалі кагосьці з сілавых падраздзяленняў?

– Не. Я праходзіў тэрміновую службу ў спецназе ўнутраных войскаў у роце выведкі. І адначасова ездзіў на спаборніцтвы. У Беларусі сапраўды многія спартсмены альбо служаць, альбо лічацца ў розных спецпадраздзяленнях.

– Ці не ўзнікае сітуацыі, што вас затрымлівае або канваір чалавек, які ходзіць да вас у залу?

– Як пачалася пандэмія, я перастаў праводзіць трэніроўкі, і з сакавіка нікога не трэнірую. У Мінску таксама даўно не трэніраваў, хоць ведаю, што там шмат хлопцаў з сілавых структур займаюцца. І мне пісалі ў лічку з просьбай патрэніраваць, але ўсё гэта было задоўга да цяперашніх падзей. Як цяпер выглядае з гэтым сітуацыя, сапраўды, не магу вам сказаць.

– Як выглядае ваш хатні арышт?

– Кожны вечар я тэлефаную супрацоўнікам і паведамляю, што я дома. Потым нехта прыяжджае і правярае пасля 21:00. У прынцыпе, праблем ніякіх няма, я чалавек сямейны, і так дома. Дыскамфорт значыць ад таго, што я не магу кудысьці на спарынгі выехаць, а я часта ездзіў у Маскву да Аляксандра Волкаву, яшчэ кудысьці.

– У вас ёсць адвакат?

– Ёсць.

– Прыходзіцца марнаваць грошы?

– Так, гэта нятанна.

– Ці можа ваша разьбіральніцтва скончыцца чымсьці дрэнным для вас?

– Псіхалагічна, вядома, ёсць нейкі тремор, але разлічваю, што ўсё будзе добра.

– Як вы ў цэлым ацэньваеце сітуацыю, якая адбываецца ў вас у краіне?

– Як трывожную. Хочацца, каб усё гэта хутчэй скончылася, і каб як мага менш людзей пры гэтым траўмавалі.

– Вам падабаецца ў Беларусі?

– Я патрыёт сваёй краіны і люблю тут жыць, але што тычыцца трэніровак, мне тут стала цесна. Я б хацеў выехаць і патрэніравацца ці ў Маскве, ці ў ЗША. Масква цяпер становіцца цэнтрам адзінаборстваў, у зале «Страла» трэніруецца вельмі шмат цяжкавагавікоў, і я вельмі люблю праводзіць там зборы.