Аляксей Кудзін на плошчы 10 жніўня. Адзінаборца ў джынсавым шортах, зялёнай майцы і чорнай кепцы. Фота Настассі УТКІНАЙ.

Аляксей Кудзін расказаў «Трыбуне», што адбывалася на плошчы ў Маладзечне пасля выбараў, а таксама пра сваю крымінальную справу.

***

9 жніўня я, як шмат хто з жыхароў нашага горада, прыйшоў на цэнтральную плошчу, каб выказаць сваю грамадзянскую пазіцыю па выніках праведзеных выбараў, якія былі сфальсіфікаваныя. На плошчы перад людзьмі стаялі супрацоўнікі гарадскога РАУС. Іх было чалавек 30. Яны проста моўчкі стаялі, таму што перад імі было некалькі тысяч чалавек. Калі людзі ўжо сабраліся разыходзіцца, прыехалі машыны з АМАПам. І тады пачалося тое, чаго я за свае 35 гадоў яшчэ не бачыў. Як толькі прыехала падмацаванне, у супрацоўнікаў маладзечанскага РАУС раптам зніклі страх і дрыжыкі ў каленках. Яны адразу кінуліся на людзей. Сталі іх хапаць і біць. Я бачыў, як у бок людзей паляцелі шашкі з газам. Усе пачалі разбягацца. Было цёмна, людзі разбягаліся ў паніцы. Я не пабег, а спакойна накіраваўся ў бок дома са сваім сябрам.

Калі ўжо амаль сышлі з плошчы, убачыў, што ў мой бок бяжыць некалькі супрацоўнікаў. Яны крычалі: «######## [разышліся] па дамах, сукі». Я зрабіў крок ім насустрач і сказаў, каб назвалі званне і прозвішча. Тры ці чатыры рэзка развярнуліся і пабеглі ў іншы бок, а той, які крычаў матам, спыніўся за некалькі метраў ад мяне і сказаў, што я паважаны чалавек у горадзе і мне лепш ісці дадому. Я яшчэ раз папрасіў яго назвацца, але ён развярнуўся і ўцёк.

Па дарозе дадому перыядычна мне на вочы трапляліся супрацоўнікі са шчытамі. Яны беглі на мяне, але за некалькі метраў разварочваліся або проста мянялі траекторыю. Ці то прызнавалі мяне як спартсмена, ці то ім станавілася некамфортна пры выглядзе таго, хто больш магутны і больш іх. Мабыць, спрацоўваў інстынкт самазахавання. Дадому я прыйшоў з выразным разуменнем, што так нельга, што трэба нешта мяняць. І што заўтра я зноў пайду выказваць сваю пазіцыю супраць фальсіфікацыі і гвалту.

Каля сямі вечара 10 жніўня я выйшаў са свайго дома. Я жыву ў прыватным сектары і да плошчы дабраўся хвілін за 40. Там ужо было вельмі шмат людзей. Убачыў шарэнгу салдат у абарончай форме з шчытамі і дубінкамі ў руках. А перад імі на каленях 15-20 чалавек, якія нешта ім казалі. Я падышоў бліжэй да фантана, які знаходзіцца перад плошчай, і пачуў што людзі просяць салдат сысці і нікога не чапаць. Пазней я даведаўся, што гэта былі салдаты ўнутраных войскаў вайсковай часці 6713, якая месціцца ў Бабруйску. Менавіта гэтыя хлопцы ахоўваюць ВК-2 у тым горадзе.

На фота Аляксей у светлай майцы і чорнай кепцы злева ў левым куце. Фота зрабілі падчас разгону акцыі 10 жніўня. Фота Настассі УТКІНАЙ.

Каля фантана сустрэў сяброў і знаёмых. Мы сталі абмяркоўваць ўчорашнія падзеі і паралельна назіралі за тым, што адбываецца на плошчы. Шмат хто казаў, што АМАП ужо хапаў людзей, якія рухаліся ў бок плошчы, каб не даць сабрацца. Праз некалькі хвілін пасля таго, як я падышоў да фантана, салдатам была дадзена каманда выціскаць людзей. Тых, хто стаяў на каленях, сталі падымаць і цягнуць у аўтазак. Хто не хацеў уставаць, білі дубінкамі. На маіх вачах аднаму хударляваму мужчынае двое салдат нанеслі некалькі магутных удараў па спіне. Ён нават не паспеў падняцца. Яго ўзялі пад рукі і проста павалаклі. Частка мяне разумела, што трэба сыходзіць, але іншая частка казала, што мы ж мірна стаім. Ніхто нічога не скандуе, не выяўляе агрэсіі да сілавікоў. І тады я спытаў сябе: чаму я — чалавек, які прынёс краіне столькі медалёў вышэйшай пробы — павінен уцякаць ад нейкіх «вертухаяў» з дубінкамі?

Нечакана шарэнга салдат апынулася перада мной на адлегласці пары метраў. Яны прыціснулі шчыты і былі ў баявой гатоўнасці. Людзі побач са мной паднялі рукі і сказалі, што проста мірна стаяць. Я зрабіў крок насустрач салдатам і таксама падняў рукі, паказаўшы, што ў мяне нічога няма. У тую ж секунду ззаду шарэнгі з’явіўся салдат і распыліў у мой бок газ з балончыка. Я паспеў адхіліцца, павярнуўся бокам і хацеў адысці, але адчуў удар дубінкі ў вобласць галавы і шыі. Як пасля мне сказалі тыя, хто стаяў ззаду і збоку ад мяне, біў прапаршчык Канстанцін Яндола. Я развярнуўся да яго тварам, вырваў шчыт у яго з рук і на аўтамаце нанёс яму добрую аплявуху тыльным бокам далоні ў вобласць шлема. У той самы момант я адчуў яшчэ адзін удар па галаве дубінкай. Зараз ужо з левага боку. Я ўбачыў што гэты супрацоўнік у іншай амуніцыі. Ён быў увесь з чорным і даволі рослы. Калі ён замахнуўся зноў, я паднырнуў пад дубінку і ўдарыў яго. Спрабуючы вырвацца з гэтага ланцуга, развярнуўся ў правы бок, але насустрач мне рухаўся яшчэ адзін супрацоўнік, ён ужо замахваўся дубінкай. Пазней я даведаўся, што гэта быў падпалкоўнік ГУБАЗ Андрэй Зорын. Я адштурхнуў яго левай рукой і хацеў сыходзіць, але мне зноў прыляцелі дубінкай у вобласць спіны. А калі павярнуўся, убачыў яшчэ аднаго супрацоўніка ў чорным, які спрабаваў ударыць мяне дубінкай. Я зноў зрабіў ухіл у бок і ўдарыў яго. Пасля чаго разгарнуўся ў бок парку і стаў бегчы, але на маім шляху з’явіўся яшчэ адзін супрацоўнік у чорнай амуніцыі без апазнавальных знакаў. Ён зрабіў ўзмах дубінкай, але я стукнуў далонню пад шлем — і ён упаў.

Я адбег парк метраў на 200 ад плошчы і там сустрэў сваіх сяброў і знаёмых. Усе былі ў здзіўленні, навошта ў нас было распыляць газ і пачынаць біць? Людзі ж проста стаялі, нічога не скандавалі. У нас нават не было нацыянальнай сімволікі. У мяне крыху балела галава і гарэла спіна. Зняў майку і папрасіў рабят паглядзець што там. Хлопцы ачмурэлі — спіна была спаласаваныя. А я ў стане афекту нават і не адчуў, калі яны паспелі столькі разоў патрапіць.

Мы яшчэ крыху пастаялі ў парку, а затым ўбачылі, як у наш бок накіроўваюцца шарэнга сілавікоў. Яны зайшлі ў парк, спыніліся метрах у 50 і прыціснулі шчыты. Мы адышлі трохі назад, але яны зноў наблізіліся роўна на столькі, на колькі мы адышлі. Потым, з крымінальнай справы, я даведаўся, што сваімі аплявухамі накаўтаваў пару супрацоўнікаў, у тым ліку прапаршчыка Яндолу, з-за ўдару якога ўсё і пачалося. Калі б не ён, я проста адышоў бы назад і нічога гэтага не было.

Аляксей Кудзін пачас разгона акцыі 10 жніўня ў Маладзечне. Фота Настассі УТКІНАЙ.

Менавіта таму салдаты ўнутраных войскаў спрабавалі мяне выманіць з парку, каб затрымаць і добранька збіць. Калі мне змянілі меру стрымання пад хатні арышт, мне напісаў адзін салдат, які служыў у нашай частцы. Ён распавёў, што ў той вечар гэтыя салдаты прыйшлі ў размяшчэнне вельмі азлобленыя. Непахвальна лаяліся ў мой адрас. Казалі, што калі б яны мяне тады злавілі, забілі б ці пакалечылі.

Тым не менш мне ўдалося патрапіць дадому. Галава моцна балела — на ёй былі гематомы ад удараў дубінкамі. Дома нікога не было, я ўзяў з паліцы ключы ад машыны і вырашыў накіравацца ў бальніцу, каб зрабіць КТ. Боль у галаве мяне вельмі турбавала.

Як даведаўся пазней, за мной ужо сачылі. Нават выклікалі СОБР, каб затрымаць. Мабыць у мясцовых сілавікоў не хапіла духу мне проста патэлефанаваць і сказаць, што пры маёй самаабароне пацярпелі супрацоўнікі. Мой нумар выдатна ведаюць многія супрацоўнікі нашага РАУС. Старэйшы брат маёй жонкі (царства яму нябеснае) 22 гады адпрацаваў начальнікам фінансавага аддзела міліцыі нашага горада і раёна. Калі б мне ў той жа вечар патэлефанавалі з РАУС і паведамілі, што адбылося, то, паверце, я тут жа прыйшоў бы да іх і даў усе тлумачэнні. Тым больш ёсць відэа, якое здымалі самі супрацоўнікі. Яны выдатна ведаюць, хто пачаў ўсю гэтую здзелку. Але яны вырашылі зрабіць паказуху і выклікалі СОБР.

Як толькі я ад’ехаў ад дома метраў 200-300, мне насустрач праехалі тры машыны з уключанымі маячкамі. Я і падумаць не мог, што гэта да мяне. Спакойна з імі размінуўся і накіраваўся ў бок бальніцы. Але метраў за 300 да аддзялення на пешаходным пераходзе мяне падрэзалі і кінулі пад маю машыну светлашумавыя гранаты. Вакол было шмат мінакоў, ім крычалі, што працуе СОБР. Я паспеў заблакаваць машыну, але шкло пярэдняй дзверы было апушчана. Калі два супрацоўнікі падбеглі да кіроўчай дзверы, я падняў рукі і паклаў іх на руль. Спытаў, што здарылася, але замест адказу мяне пачалі біць кулакамі ў галаву. Адзін з удараў трапіў у скроневую косць з левага боку. Я стаў закрывацца рукамі, казаў, што цяпер спакойна выйду з машыны. Паспрабаваў адчыніць дзверы, але мне не далі гэтага зрабіць і стрэлілі практычна ва ўпор тры разы з траўматычнага пісталета. Прама ў грудзі. Пасля чаго я ўсё-ткі здолеў адчыніць дзверы і выйшаў з машыны. Удары дубінкамі не спыняліся. Калі я лёг на зямлю, адзін з супрацоўнікаў назваў мяне па імені і сказаў, што я «заваліў мянта». І таму ім далі каманду мяне жорстка затрымаць. Я яго адразу пазнаў. З Мішам, як і яшчэ парачкай байцоў СОБРу, мы разам трэніраваліся. Хлопцы цудоўна ведалі, каго едуць затрымліваць. Таму ім і давялі інфармацыю, што я нібыта кагосьці забіў. Хоць прапаршчык Яндола ўжо праз 40 хвілін пасля маёй аплявуху прыйшоў у сябе. Яго жыццю нічога не пагражала. Але органы вырашылі прынцыпова жорстка пакараць мяне.

* * *

— Пасля затрымання мяне даставілі ў РАУС і пасадзілі ў камеру. Аднаго. Былі думкі, што зараз будуць біць і помсціць. Але з таго моманту да мяне ні адзін супрацоўнік не ужыў фізічнага гвалту. Нават у Жодзіне стаўленне было паважлівае — у мой адрас не было сказана ніводнага грубага слова. Можа, зноў павага да спорту. Бо начальнік корпуса турмы давёў асабістаму складу інфармацыю аб тым, каго і за што да іх даставілі. Можа гэта і адыграла нейкую ролю ў дачыненні да мяне. Але тады, калі мяне толькі пасадзілі ў камеру, я даў сабе выразную ўстаноўку: будуць біць — буду біць у адказ жорстка і бескампрамісна. І будзь што будзе. Рыхтаваўся да горшага сцэнарыя.

Цікава, што адвакат распавяла, што на наступны дзень пасля майго затрымання каля РАУС сабралася шмат людзей, якія скандавалі «Свабоду Кудзіну!» Але мяне да таго моманту адправілі ў Жодзіна. Потым стала зразумела, што гэта зроблена, каб зняць рэзананс і каб я паспеў трохі зажыць, так як адвакат патрабавала правесці незалежную экспертызу майго стану здароўя, таму што мой стан пагаршыўся. З ірванай раны на руцэ была бачная трубчастая косць мезенца, галава пульсавала і балела, з трох адтулін ад куль на грудзях цякла кроў. У РАУС мяне везлі, заламаўшы рукі за спіну. Я адчуваў як пад нагамі хлюпае кроў. Жонка расказвала, што калі яна з маім малодшым братам забірала машыну, салон увесь быў у крыві. Хлопцы з мыйкі, калі ўзялі яе на хімчыстку, думалі, што машына пасля аварыі.

Актыўнічала і байцоўскія братэрства. Усе байцы сусветнага ўзроўню, усе, хто мяне ведае, падтрымлівалі, заступаліся. Словы падтрымкі ў сацсетках дапамагалі даваць максімальную агалоску маёй справай. Калі б гэтага не было, мяне б маглі і не выпусціць пад хатні арышт і канкрэтна б спакавалі. Ведаю, што многія хлопцы з федэрацыі, трэнеры таксама рабілі ўсё, што ў іх сілах.

На целе былі гематомы: адна вялікая ў вобласці сэрца, на грудзях сляды ад гумовых куляў. Адна куля трапіла ў мечападобны адростак, іншая — у сэрца, а трэцяя ў цэнтр грудной клеткі. Прайшло ўжо чатыры месяцы, але боль у грудзях яшчэ засталася. Акрамя таго мне разарвалі мезенец да косткі — наклалі сем-восем швоў.

Некалькі разоў у камеры я з’язджаў па сценцы, пару разоў адключаўся. Было моцнае страсенне, падванітоўвала і ўсё круцілася. Зняў майку і абматаў ёю руку, каб хоць неяк спыніць кроў. Дзесьці каля гадзіны да мяне нават ніхто не прыходзіў. Хоць пад столлю вісела камера і на маніторы было відаць, што я зваліўся на падлогу. Ніхто нават не адчыніў дзверы і не спытаў пра маё самаадчуванне. Нават калі я падпоўз да дзвярэй і пастукаў. Потым пачуў словы аднаго супрацоўніка пра мяне. Маўляў, чаго ён там валяецца. Тады дзверы адкрылі, я сказаў што вельмі моцна баліць галава і сэрца. Супрацоўнік нічога не сказаў і зачыніў дзверы. Праз некаторы час я пастукаў яшчэ раз, але рэакцыі ніякай.

Затым дзверы адчыніліся, і на парозе камеры паўстаў падпалкоўнік [Вадзім] Прыгара — начальнік РАУС. Ён і кіраваў усімі дзеяннямі сілавікоў у Маладзечне. Сам бачыў і чуў, як ён аддаваў загады біць і разганяць людзей. Ён спытаў мяне пра стан, я распавёў, і ён сышоў. Праз некаторы час прыехала «хуткая». Доктар тут жа сказаў, што мяне трэба везці на КТ і тэрмінова зашываць. Але супрацоўнікі не хацелі адпраўляць мяне ў бальніцу. У выніку на месцы мне замерылі ціск, перавязалі руку, раны на грудзях, зрабілі пару нейкіх уколаў і далі таблеткі. Але доктар сказаў: «Калі вам тут патрэбны жмур, то я здымаю з сябе адказнасць». У выніку мяне пад канвоем адвезлі ў бальніцу.

Спачатку мяне вывелі праз цэнтральны ўваход РАУС, дзе я ўбачыў сваю жонку. Падміргнуў ёй і ўсміхнуўся, каб яна не перажывала. Толькі мяне пасадзілі ў машыну, як з аддзялення выскачыў нейкі бы шалёны начальнік і пачаў крычаць, што мяне трэба аформіць пад пратакол. Мяне зноў дасталі з машыны і вярнулі ў камеру. Потым зноў вывелі. Прышпілілі кайданкамі да супрацоўнікаў, выдалі ім зброю і накіравалі следам за намі яшчэ адну машыну суправаджэння. У выніку са мной у бальніцы было чалавек пяць міліцыянераў і яшчэ некалькі чалавек на вуліцы. Суправаджалі, як мясцовага Пабла Эскабара. Дзесьці нават было прыемна. Зараз успамінаю з гумарам.

Пасля працэдур ў бальніцы, мяне вярнулі ў пастарунак, аформілі дакументы і пакінулі да раніцы ў ІЧУ. Не магу спаць. У галаве ўсё кружыцца, раны дзіка баляць… Раптам мяне рэзка выводзяць з камеры і кажуць, каб я хутка падпісаў нейкія лісткі. Я падпісаў, не чытаючы — не той стан. Памятаю толькі, што на першым было напісана «Акт аб затрыманні» ці нешта такое. Копіі далі ў камеру. Ужо пасля, калі трошкі палягчэла, я прачытаў паперы і зразумеў, што мне ўпіхнулі докі, дзе я прызнаю сябе вінаватым па артыкуле 364 КК РБ. Тыпу я прыйшоў на плошчу і стаў біць супрацоўнікаў, якія міла стаяць і якія ахоўваюць грамадзян ад гвалту.

Па законе я павінен быць праседзець у камеры да трох сутак, пасля чаго мне павінны прад’явіць абвінавачванне, а пракурор павінен вынесці меру стрымання. Але мяне начным этапам з 11 на 12 жніўня адправілі ў Жодзіна. А пасля васьмі дзён там прывезлі назад у Маладзечна і пачалі працаваць. У першы дзень са мной працаваў следчы. Была сустрэча і з «пацярпелымі», якім нават у вочы мне было сорамна глядзець. Яндола дык увогуле сядзеў паніклы і глядзеў на падлогу. Такое адчуванне, што гэта ён быў пад вартай, а не я. Падпалкоўнік Зорын дрыготкім голасам казаў, што ведаў мяне і ніколі ў жыцці не ўдарыў б мяне дубінкай. Былі і яшчэ два сведкі. Скажу, што гэта было вартае жалю відовішча — глядзець на «афіцэраў», як яны скардзяцца і ныюць дрыготкім голасам.

Салдат-кантрактнік, які прыйшоў на вочную стаўку, каб мяне апазнаць, апрануў бейсболку і маску. І ўвесь час глядзеў у падлогу. Я ж глядзеў і ўсміхаўся яму ў твар. Бачыў, як ён дрыжаў ад страху. Ён быў у майцы без рукавоў. Таму я бачыў, як па яго руках прабягала нервова ўсё яе цела. Я яшчэ тады думаў, калі ты рабіў «бравую справу» — разганяў наркаманаў і прастытутак, — чаго ж ты пад маскай. А таму, што сцыкатна ў вочы глядзець! Я быў упэўнены ў сваёй праўдзе. Таму і глядзеў з усмешкай. Нават, калі ў Жодзіне ў панадворак выводзілі шпацыраваць, я, ідучы па калідорах (хто бываў, той ведае), напяваў розныя песні і прыпеўкі. Канваіры яшчэ пыталіся, чаму мне так весела. Я ім нічога не казаў. Толку ім нешта тлумачыць. Я ведаў, што за мной праўда. Я прыйшоў мірна выказаць пратэст супраць гвалту і супраць такіх выбараў. Мяне ж «траванулі» газам, пачалі біць дубінкамі. І я як нармальны мужык даў адпор. Гэта была самаабарона. Я ведаў, што нікога адмыслова першым не біў. І мне твар хаваць няма за што. Нейкім баевіком або злачынцам я сябе не лічу.

На наступны дзень пасля апісанай мною працы са следчым мяне зноў выклікалі на размову. Толькі гутарылі ўжо супрацоўнікі ГУБАЗ. Абодва ў званні падпалкоўнікаў. Адзін з Мінска, другі — наш, начальнік крымінальнай міліцыі Маладзечне. Скажу шчыра, абодва адэкватныя людзі. Ніякага ціску. Як я зразумеў з допыту, яны думалі, што я нейкі каардынатар і арганізатар руху за свабоду ў Маладзечне. Я, вядома, быў ўсцешаны такой славай, але адказаў ім, што выйшаў сам. У мяне спыталі, ці ведаю я, якія сумы плацяць тым, хто выходзіць на акцыі. І тут я кажу, што чуў пра гэта… Яны адразу напружыліся, а я дадаю, што чуў гэта ў СІЗА ад «падоўжнага», які ходзіць па калідоры ізалятара. Яго імя я ўжо не памятаю, але памятаю, як ён адкрыў «кармушку» і сказаў: «Дзецюкі, чулі, што ў Мінску тым, хто ў першых шэрагах, плацяць па 200 долараў. А ў Маладзечне — па 50 еўра». Шмат пыталі яны мяне і пра нашых фанатаў. Допыт доўжыўся каля трох гадзін. Пагаварылі па душах увогуле.

Затым да мяне прыйшоў падпалкоўнік або палкоўнік з міліцыі ўласнай бяспекі. Дакладней, мяне прывялі да яго. Я думаў, будзе дапытваць на тэму, як са мной звярталіся і чаму так жорстка затрымалі. А ён мяне давай дапытваць на палітычныя тэмы. І яшчэ спрабаваў ўціраць пра нейкіх звяроў, якія рвуцца да ўлады, пра тое, як у нас усё крута і добра ў краіне. На чацвёрты дзень знаходжання ў маладзечанскім ІЧУ мяне зноў тузаецца падпалкоўнік ГУБАЗ і кажа, што магу выйсці пад хатні арышт, але трэба зняць відэа ў кабінеце начальніка і папрасіць прабачэння. Сказаць, што не жадаў прычыняць шкоду супрацоўнікам і папрасіць спартсменаў не біць іх. Ну і сказаць, што я не палітычны. Каб рэзанансу не было. І яшчэ адна ўмова выхаду — ніякіх інтэрв’ю, на акцыях не з’яўляцца. Тады артыкул 364 («Гвалт альбо пагроза ўжывання гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў») памяняюць на 363.

Пайшоў у камеру, лёг… Думаю: казаць ці ўсё-ткі ўперціся і ўзяць тэрмін. Але адказнасць за сям’ю і дзяцей (іх у нас пяць) не дазволіла паказваць характар ​​халоднай сістэме. Падумаў, скажу па-мінімуму — і на гэтым хопіць. Відэа запісалі — і мяне назад у камеру. Запісалі ў 13:00, а у 19:00 нічога не адбываецца. Думаю, падмануў падпалкоўнік. Але ў 19:20 адкрываецца дзверы: «Кудзін, з рэчамі на выхад».

* * *

Затым мне сказалі, што неабходна пакрыць шкоду пацярпелым і што гэта можа паўплываць на ход маёй справы. Мы з адвакатам вырашылі, што кампенсуем «шкоду». Праўда на нашым баку, а закон, на жаль, няма. Прапаршчык Яндола запытаў 15 000 рублёў за накаўт ад чэмпіёна свету, падпалкоўнік Зорын — 4000 рублёў за зуб, які адкалоўся. Хоць на вочнай стаўцы абодва крычалі, што яны афіцэры і ім грошай не трэба. Яны афіцыйна падпісалі ўсе дакументы, што не маюць прэтэнзій. Я думаў, можа, справа закрыюць па прымірэння, але не — справа ўсё роўна давялі да суда. Цяпер вельмі шкадую, што заплаціў ім. Што цікава, калі Яндола тэлефанаваў майму адвакату, ён быў вельмі моцна нападпітку. Казаў, што гатовы ўзяць грошы. Калі жонка прывезла яму на наступную раніцу патрэбную суму, ён быў з добрым перагарам. Казаў, што начальства яму забараніла браць грошы, але ў выніку ўзяў.

Кампетэнтныя людзі даведаліся і расказалі мне, што паеду я за праўду гадкоў на пяць і буду чакаць амністыі або змены рэжыму. Як толькі справу перадалі ў суд, я зразумеў, што судовая сістэма згніла ў нашай краіне цалкам. Праўды няма. У мяне быў суд па адміністрацыйнай справе. Гэта быў проста цырк. І я проста сцёбаўся з суддзі, якая зачытвала мне, што я нешта скандаваў, махаў нацыянальнай сімволікай, крычаў нешта ў адрас улады і гэтак далей. Хоць у крымінальнай справе выразна напісана, што я проста стаяў і глядзеў у бок плошчы. Нават не быў на ёй. Маразм!

Увогуле, стаў рыхтавацца да ад’езду на «зборы». Сказаў жонцы, што хачу на судзе выглядаць добра. Купілі кашулю, добры пінжак. Замовіў дроўцаў і кожны дзень працаваў на ўчастку: калоў дровы, садзіў туі, падстрыгаў газон. Увогуле вёў звычайнае жыццё. Максімальна хутка скончыў даробкі па хаце, якія жонка сама не зможа зрабіць. Казаў ёй, што калі закрыюць, то ненадоўга, але трэба паспець сёе-тое скончыць, каб ёй лягчэй было. Яна хвалявалася і плакала, калі гаворка заходзіла пра суд, але я не мог нічога сказаць пра свае планы. Разумеў, што «супрацоўнікі» могуць насесці, а яна і дзеці могуць прагаварыцца. Думаю, яна мне даруе за гэта.

Сам памяркуй, які ў мяне быў выбар? Стаць ахвярай гнілога рэжыму, сядзець у турме і цягнуць на сябе грошы з шматдзетнай сям’і, якая жыве без карміцеля, ці з’ехаць за мяжу, аднавіцца фізічна (для прафесійнага байца ў мяне захад лепшых гадоў кар’еры) і правесці некалькі гучных баёў, пабіцца за тытул у еўрапейскіх прамоўшане і дапамагчы сям’і фінансава. Я выбраў другое.

Усіх нюансаў пераезду за кардон я раскрыць не магу, каб не падстаўляць людзей. Але ўсё было чотка, чыста і прафесійна. Я ім вельмі ўдзячны за гэта. Па гэтых жа прычынах не магу раскрыць сваё месцазнаходжанне. Але абяцаю, што хутка будуць навіны.

Вярнуся дадому, як толькі гэта будзе магчымым, яшчэ больш моцны духам і целам. Вельмі сумую па сям’і, па бацькам. Хачу падзякаваць усім, хто дапамагаў і перажываў за мяне. Я атрымаў вялікую маральную падтрымку ад вялікай колькасці людзей. Хачу пажадаць усяму беларускаму народу адзінства, росквіту і свету!