І так з дня ў дзень, з месяца ў месяц, не маючы перадыху, спакою, назіраючы за жыццём праз акно аўтобуса і адчуваючы, як бягуць гады.

“Ты ведаеш, – скардзіцца мне знаёмая, – я так стамілася ад такога рытму, што, здаецца, хутка сыду з рэек. Не магу цягнуць на сабе і работу, і дом, і дзяцей, а цяпер вось яшчэ і дачу”. “А ты адпачні, – кажу ёй, – падумаеш, не прыбярэш лішні раз у хаце альбо пакінеш “загараць” бялізну да выхадных. Яна недаверліва ўсміхаецца. Маўляў, гавары, ды не загаварвайся.

Месяц таму давялося быць у Літве. Ведаеце, што больш за ўсё ўразіла? Вуліцы Вільні, на якіх і ў дзевяць гадзін вечара было ўсё яшчэ поўна народу. Гулялі маладыя таты і мамы з дзіцячымі каляскамі, бабулі з унукамі, сямейныя пары. З дзвярэй магазінчыкаў, размешчаных уздоўж вузенькай брукаванай вуліцы, лілася прыемная музыка, пахла піцай, піражкамі, смажаным мясам. Усё гэта гараджане спажывалі тут жа, на вуліцы, усеўшыся за драўляныя столікі. Елі няспешна, сядзелі доўга. Я б сказала, смакуючы жыццё і з цікавасцю назіраючы за ўсім, што адбываецца навокал.

Паддаўшыся агульнаму настрою, прымасцілася з кубкам кавы пад парасончыкам невялічкага круглага століка. Насупраць дзяўчына, паклаўшы на стол дыктафон, штосьці хуценька пісала ў блакноце. А побач, утульна ўсеўшыся ў крэслы, пажылая сямейная пара вячэрала. На талерцы перад мужчынам ляжала вялікая круглая піцца і стаяў куфаль піва, жанчына абмежавалася піражкамі. На выгляд ім было гадоў па 70, а можа, і больш. Уявіла на іх месцы адных сваіх знаёмых і ледзь не засмяялася ўголас. Хіба што пад дулам пісталета можна было б усадзіць іх вось так пасярод горада перад талеркай з ежай. Ды яшчэ вечарам, ды ў акружэнні моладзі.

Дома дзялюся ўражаннямі ад убачанага. “Жывуць жа людзі”, – кажа мне адна сваячка. “Ат, бадзяюцца ад няма чаго рабіць, – дадае другая. – Насмажылі б бульбы, пад’елі ды тэлевізар глядзелі”. “Вось так і праходзіць наша жыццё ля патэльняў з бульбай і тэлевізараў”, – думаю пра сябе. І тут жа ўспамінаю словы псіхолага, прозвішча якога, на жаль, не запомніла. “Дарагія мае, – раіў ён чытачам, – хочам мы таго ці не, але жыццё праходзіць.

Можна быць аптымістам і жыць. А можна заставацца песімістам і проста назіраць за гэтым жыццём. Не разумеючы людзей, якія ўмеюць радавацца першаму вясенняму дажджу, сонцу, зімоваму снегу. І кожны дзень ныць, ныць, ныць”.

Хаця чаму б і не? Дождж – мокры, сонца – гарачае, снег – халодны. Дарэчы, разам з ім прыходзіць зіма, на дарогах бывае галалёд, а сцежкі раніцай дворнікі пасыпаюць не заўсёды, ды і ў кватэрах часам бывае холадна, а за ацяпленне па жыроўках усё адно плацім. А тут яшчэ гэты Новы год. Ёлку купляць трэба. Добрую выбраць немагчыма, ды і на каляндар глядзець страшна. Яшчэ адзін год пражыты, яшчэ на год пастарэлі…

Вы, канешне ж, ужо здагадаліся, што гэта разважанні песіміста. Падобныя вас ніколі не наведвалі? Значыць, жывяце ў радасці!

Марына СЛІЖ.