“Усё, насіць няма чаго”, – стоячы перад дзвярыма адчыненай шафы, сказала сабе Валя. І ў пошуках новага іміджу пайшла на рынак па абноўкі.

Спынілася ля адной палаткі, пасля – ля другой. Сукенкі не падабаліся, спадніц дома і без таго было, што сабак. Нарэшце – запала. На касцюм.

“Ой, як прыгожа, – шчабятала, папраўляючы борцікі пінжака, прадаўшчыца, – і ляжыць, быццам на вас шыты. Ні караціць не трэба, ні падганяць. Адзенеце і пойдзеце заўтра на працу”. Не сказаць, што той касцюм Валі спадабаўся. І колер, здавалася, не яе, і фасон. Ды адмовіць не ўмела. “Ат, знашу”, – падумала яна пра сябе, дастаючы з сумкі кашалёк.

Дома яшчэ раз прымерала абноўку і зразумела, што з касцюмам, як кажуць, праляцела. Пінжак вісеў мяшком, штаны маглі б быць даўжэйшыя. “Нясі назад, – адарваўшы позірк ад тэлевізара, параіў муж, – не будзеш ты яго апранаць, так і звісіцца ў шафе”.

Прадавец на рынку тавар забрала. Але без пакупкі ўсё адно не выпусціла. Раскруціла кліентку на кофтачку. Бардовенькую такую, з бліскучымі палоскамі ўпоперак. “Усё адно не мая, – думала Валя, кладучы пакупку ў сумку, – але ў нечым жа хадзіць трэба”.

“Ты ведаеш, – скардзілася яна мне вечарам па тэлефоне, – апошнія гадоў пяць я не магу ўспомніць у сваёй біяграфіі ніводнай удалай пакупкі. Рэгулярна хаджу па магазінах, наведваюся на рынак, але ніколі не магу набыць тое, што хачу. Калі падабаецца фасон, то не падыходзіць колер, калі ўсё ў парадку з адным і другім, абавязкова будзе адсутнічаць мой памер. У злосці куплю якую-небудзь “анучыну”, адзін раз апрану – і ў шафу на паліцу”.

Думаю, што ў кожнай сям’і ёсць месца, дзе ляжыць добры дзесятак купленых “выпадкова” рэчаў. Я, напрыклад, магу пахваліцца блакітным касцюмчыкам, які апранула адзін толькі раз. У магазіне, калі мерала. Яшчэ ў мяне ёсць сукенка, што хадзіла “ў людзі” 8 сакавіка мінулага года, касцюм за “шалёныя грошы”, які як лёг у шафу пасля сустрэчы 2007 года, так ні разу і не ўставаў”.

Адна мая знаёмая, напрыклад, сабрала цэлую калекцыю туфляў, на кожнай пары якіх можна было б напісаць: абувалі адзін раз. “Хвароба” ў яе такая. Як толькі прыйдзе ў магазін, абавязкова купіць туфлі на высокіх абцасах, у якіх пасля не можа хадзіць. Нацёршы за дзень мазалі, яна кладзе ненавісны абутак у скрынку, кідае на антрэсолі і выцягвае з тумбачкі старыя разношаныя пантофлі.

“Ну і даў Бог чалавеку ножку, – гэта адна мама расказвае пра сваю дачку, – мала таго, што памер сорак першы, дык яшчэ ж і пад’ём такі, што рэдкія боты абуеш. Усім рынкам учора замкі зашпільвалі. Прадаўшчыца ажно скуру на пальцах здзёрла. Пахадзіла маё дзіця ў тых ботах крышку ды вырашыла браць. А раніцай чую, плача ў прыхожай. Маўляў, электрычка праз 20 хвілін на Мінск адпраўляецца, а я боты ніяк зашпіліць не магу. Паклалі з бацькам на канапу, ледзь удваіх зашпілілі. Пайшла – як у кайданах. Думаеш, насіць будзе. На наступныя выхадныя прыедзе, у куце ля тумбачкі кіне, і пойдзем мы з ёй чаравікі купляць. Кароткія, на шнурку. А на наступны год вясной зноў мадэльныя боты набудзем. І зноў у кут паставім. З гэтым ужо нічога не зробіш, псіхалогія такая, ці як яно там называецца” …