“Во дзе галава дзіравая, – паскардзілася неяк знаёмая, – зайшла ў магазін за прадуктамі, усё ў пакет склала, а масла забылася. Не пойдзеш жа сёння спраўджвацца. Тым больш, што людзей за дзень пераварочваецца процьма. Ці ж тая прадаўшчыца што-небудзь успомніць?”

На тым размовы, а з імі і думкі пра масла скончыліся. Нічога не зробіш. Што з воза ўпала, тое прапала. Масла напомніла само пра сябе. Праз тыдзень жанчына знайшла брыкецік на дне дамскай сумкі, з якой ходзіць на работу. Дзякуй Богу, што яно яшчэ не пацякло, а толькі крышку змяніла сваю форму. А то б было… касметычцы, акулярам, розным паперам і паперачкам з рэкамендацыямі, рэцэптамі, тэлефонамі.

Карацей, чаго толькі мы не носім ў сваіх сумках. А як трэба знайсці, хоць каравул крычы. Неяк сустрэла на вуліцы былую знаёмую. “Запішы мой нумар, – просіць жанчына. – Мо, калі патэлефануеш”. Лезу ў сумку, каб дасць ручку. Ну, не знаходжу яе і ўсё тут. Хаця дакладна ведаю, што ляжыць там не адна.

“Ручку яна шукала, – смяецца сяброўка, – я шкарпэткі раз дачцэ маднячыя выкупіла, тоненькія такія, як каруначкі. Прадавец загарнула мне іх у маленечкі пакецік, я паклала ў сумку. А дадому прыйшла, няма. І раз перабрала ўсю сваю торбу, і другі. Па нулях. Апранулася і зноў на рынак. Не будзе ж дзіця абуваць туфлі на босыя ногі”.

Шкарпэткі яна знайшла ў той дзень, як згубіла ключы ад кватэры, якія таксама паклала ў сумку. Пад дзвярыма ўласнага дома стаяла хвілін 15. Казала, што ад злосці і напругі ўзмакрэла не толькі спіна. Рукі сталі трэсціся як ў вар’яткі. Нарэшце не вытрымала, расшпіліла ўсе замкі і змесціва сумкі высыпала на затаптаны нагамі дыванок, што ляжаў пад дзвярыма. Стала на калені, перабрала тое дабро раз, другі.

Ключоў не было. Пахадзіла, супакоілася. Зноў ўзяла ў рукі сумку і стала абшарваць усе куточкі. Дзірку ў падкладцы яна знайшла мо, з пятага разу. А прасунуўшы ў яе руку, нашчупала і выцягнула на свет адразу ключы ад кватэры, пасля – ад паштовай скрынкі. Знайшліся і дзіцячыя шкарпэткі, памада, якую калісьці таксама “згубіла”, кругленькая бутэлечка з духамі.

“Мам, дай мне сваю флэшку, інфармацыю цікавую перакіну”, – кажа старэйшы сын. “Вазьмі ў сумцы”, – гукаю яму з кухні. Праз некалькі хвілін, смешна растапырыўшы яе за дзве ручкі, падыходзіць да мяне і, смеючыся, просіць: “Пакажы, дзе ляжыць”. “Выпадак цяжкі, – адразу пагаджаюся я, бо і сама добра не ведаю, куды яе, спяшаючыся, засунула”.

“Ты ж ведаеш, у мяне тут брацкая магіла, – тлумачу сітуацыю, дастаючы па чарзе блакноты, блакноцікі, запісныя кніжкі, квітанцыі, пудраніцу, памаду, касметычку, парасон, страхавы поліс, які мне ўжо сто гадоў як непатрэбны, сурвэткі, пласцінку валідолу, нейкія старыя дыскеты, тэлефон і нават абгортку ад шакаладкі”. “Гэта табе ўсё трэба?” – смяецца сын. “Трэба!” – кажу я, загружаючы назад усю сваю маёмасць, і ў чарговы раз  думаю, што з сумкі трэба выняць хаця б парасон, які люблю насіць нават зімой…

Марына СЛІЖ.