Міхась – знаёмы майго мужа. Сустрэліся яны выпадкова. На мытні. Адзін ехаў з Кіева, другі, не даехаўшы да яго, вяртаўся назад. “Уяўляеш, – расказваў муж, – сабраўся чалавек з сябрамі на Украіну, а пашпарт дома забыўся. Усіх праз мяжу прапусцілі, а яго завярнулі дадому. Машыну спадарожную шукаў палову дня, ніхто браць не хацеў. А мне што, шкада. Удвух нават весялей”.

Спадарожнік і сапраўды трапіўся гаваркі. Расказаў пра свой дом, гаспадарку, фермерскія будні. Каб апрануць і абуць сваю немалую сям’ю, дзяцей, якіх любіць больш за ўсё на свеце, мужчына займаецца пчалярствам. “Мне нічога для іх не шкада, – дзяліўся Міхась. – Ні сіл, ні грошай. Я аднаго ў жыцці баюся: каб мае дзеці не развучыліся адно аднаго любіць”.

Словы не проста кранулі, яны запалі ў душу, прымусілі думаць. “Павел, – спытала ў малодшага сына, – ты любіш свайго старэйшага брата?” “А што, яго трэба з электрычкі сустрэць”, – хітра ўсміхнуўся той і зноў утаропіўся ў камп’ютар. “Не, – кажу, – проста я ведаю аднаго дзядзю, які баіцца, каб яго дзеці не развучыліся адно аднаго любіць”. “А ты не бойся”, – адказаў мне сын. І мне здалося, што яго вочы павільгатнелі.

“Маёй жа суседцы так добра, – расказвае знаёмая жанчына, – вядома, чатырох сясцёр мае. Як якая работа пільная, нумар тэлефона набрала – і яны тут як тут. І бульбу дапамогуць выбраць, і сена высушыць. Ды не адны едуць – з мужамі, дзецьмі. Во ўжо дзе дружныя!”

Ёй ёсць чаму зайздросціць. Са сваім братам, што жыве ў райцэнтры, не сустракалася мо, гады два. Пасварыліся, здавалася б, за дробязь. А крок насустрач адно аднаму зрабіць не могуць. Гонар не дазваляе.
“Ну яго, той гонар, – кажа адна мая сваячка, якая заўсёды выступае міратворцам у сваёй вялікай сям’і. – Падумаеш, нехта не так паглядзеў, не тое, што хацелася, сказаў. Ці мала што ў жыцці бывае? Ці ж будзеш з гэтай злосцю жыць? Пакруціўся – ды адпусціўся. Злосць насіць – сабе цяжэй”.

Канешне ж, праўда на яе баку. І кожны з нас разумее гэта, пакуль не трапіць у якую-небудзь недарэчную сітуацыю сам. “Сястра на мяне пакрыўдзілася, – расказвае пра сваю бяду мне адна жанчына, – хацела, каб я яе дачку на кватэру ўзяла. А дзе ў мяне месца?

На два пакоі чатыры чалавекі сям’і”. “Вы перажываеце?” – пытаюся ў яе. “Вельмі”, – змахвае слязу з вачэй жанчына. “Тады патэлефануйце і скажыце, каб пляменніца прыязджала, – раю ёй, – месца, дзе пакласці спаць, знойдзеце. А больш ёй нічога і не трэба. Колькі тыя студэнты бываюць дома! Ды і вам весялей. У хаце ж адны мужчыны! Памочніца будзе!”

“Узяла я Ленку да сябе, – тэлефануе мне яна праз нейкі месяц, – і ведаеш, як камень з душы зняла”. А сама такая вясёлая. Смяецца, жартуе, расказвае, як з пляменніцай суп удзвюх варылі і абедзве шчодра яго пасалілі.

“Як добраму чалавеку мала для шчасця трэба, – падумалася мне ў чарговы раз, –  прытуліла пляменніцу, памірылася з сястрой. І што той перасолены суп, яшчэ адзін ложак, які не дае адчыняцца дзвярам шафы. Галоўнае, што зразумелі з сястрой адно аднаго і не развучыліся любіць…”

Марына СЛІЖ.