Рэдакцыйная планёрка. Усе занятыя, калектыў у творчым пошуку. А ў суседнім кабінеце гэтым часам звоніць, надрываецца тэлефон. “Я паслухаю”, – кажа калега і бяжыць знімаць трубку…
Праз некалькі хвілін вяртаецца, садзіцца на сваё месца і, як бы між іншым, пытаецца: “А ў нас Ванда дома?” Дружна смяёмся. Кожны ведае, адкуль ногі растуць. Апошнім часам тэлефонных званкоў кшталту “Паклічце Ваню” альбо “А Міхайлавіч на месцы” хоць адбаўляй.

Нешта не тое вычварае і тэлефон на маім рабочым стале. “Добры дзень, Алену Іванаўну паклічце, калі ласка”, – прашу мужчыну на другім канцы проваду. “Не туды папалі”, – злосным голасам кажа ён мне і кідае трубку. Пра тое, што дзядзька дрэнна выхаваны, не думаю. Сама, калі давядуць да вар’яцтва такімі вось званкамі, бываю не лепшая.

Гадоў пяць, а мо, ужо і шэсць таму нам паставілі ў кватэры тэлефон. “Мам, – паскардзіўся дзесьці праз тыдзень малодшы сын, – а нам увесь час тэлефануюць нейкія людзі і пытаюцца: “Ум дзевяноста пяць?”. Я адразу цярпеў, а пасля дзядзьку сказаў, што гэта не ўм дзевяноста пяць, а дурдом нумар шэсць”. Канешне ж, “хвост” я яму накруціла. Сказала, што так гаварыць непрыгожа, што людзей трэба паважаць. А калі чалавек памыліўся, то тактоўна яму сказаць, што гэта кватэра.

Праз нейкі час пайшла ў адпачынак. І ў першы ж дзень зразумела, што выспацца не атрымаецца. Бо ў гэты, як казаў сын, “ум”, тэлефанаваць пачыналі ледзь не з сямі гадзін раніцы. Званілі чалавек 15 да абеду. А пасля яшчэ столькі ж на працягу дня. Адны клікалі начальніка, другія хацелі пачуць інжынера альбо заказаць кран. На трэці дзень я нічым не адрознівалася ад свайго малодшага сына. І на пытанне:“А кран у вас ёсць?” адказвала, што і кран ёсць, і машына, і нават танк з самалётам.

“Сакратаркай” я падпрацоўваю ў той арганізацыі і цяпер. Праўда, не так часта, як раней. Прыкладна раз на тыдзень. Вось і ў мінулы аўторак, дзесьці ў 7.40, вярнуў ад дзвярэй тэлефонны званок. “Добры дзень. Гэта УЭМ-95?” – спыталі на другім канцы проваду. “Добры дзень, – адказваю, – толькі гэта нумар кватэры, гадоў шэсць ужо як”. “Ой, – даруйце, – апраўдваецца мужчына на другім канцы проваду, вы ж мне мо, ужо дваццаць разоў гэта казалі, а я ўсё па старой памяці набіраю і набіраю ваш тэлефон”. “Званіце, – кажу яму, – мне прыемна”. Рагочам абое. Ці ж будзеш крыўдзіцца на чалавека, які столькі гадоў не можа выкінуць з памяці твой нумар тэлефона.

У мінулую пятніцу нейкі Віця шукаў у нашай рэдакцыі Сярожу, з якім хацеў разам схадзіць у лазню. І так быў захоплены гэтай ідэяй, што нават не зразумеў, што ні з тым чалавекам размаўляе. Хвілін пяць высвятлялі, пакуль Віцю дайшло, што нумарам памыліўся.

 “Прывет! Ну што, кілбас нарабіла?” – тэлефануе вечарам маёй калезе нейкі мужчына. “А ты мне мяса прывёз?” – задае яна сустрэчнае пытанне. Чалавек некалькі хвілін думае, разумее, што не туды трапіў, кідае трубку. І ні табе “прабачце”, ні “выбачайце, не туды трапіў”.

“Здароў, – звоніць неяк аднаму майму знаёмаму на мабільны тэлефон жанчына, – ты гатоў?” Ён быў “гатовы”. Зарплату ў той дзень давалі, была якраз пятніца, і яны з хлопцамі пасядзелі. Прычым – добра так. Два разы ў магазін за дабаўкай бегалі. Узлаваўся мужчына. Маўляў, якая справа гэтай цётцы да таго, што ён выпіў. Ну, і сказаў ёй у злосці некалькі “прыемных” слоў. “Не раві, гарыла, – абурылася тая, – на вуліцу выходзь, дзесяць хвілін, як чакаю”. Цэлы вечар ён думаў, якая гэта “малпа” магла яму пазваніць. А тая хутчэй за ўсё не туды папала.

Марына СЛІЖ.