Бабулі 70 гадоў. Дзядулю – 75. Неяк вясной абзавяліся яны новай тэхнікай – купілі мабільны тэлефон. Ляжаў ён сабе ды ляжаў. Аж пакуль ад маланкі не згарэла ў вёсцы тэлефонная падстанцыя.
На трэці дзень інфармацыйнага голаду бацькі ўсё ж асмеліліся выйсці па той “падазронай” трубцы на сувязь з дзецьмі. Патэлефанавалі нявестцы, папыталіся пра справы, здароўе. І, на словах, “звані ж цяпер нам сама”, развіталіся.

“Занясі бабулін нумар мне ў памяць”, – папрасіла жанчына сына. І назаўтра вечарам вырашыла “пазваніць” свекрыві сама. На літару “Б”, бацькі, нумар запісаны не быў. На “М”, мама, таксама. “Напэўна, унёс імя”, – падумала жанчына. Але ніякай Фаіны таксама не знайшла. Раззлаваная, патэлефанавала сыну: “Ты запісаў бабулін нумар, як я прасіла”, – адразу ж накінулася на свайго хлопца. “Запісаў, – адказвае той, – пазначыў як цешчу”.

Смяялася цэлы вечар. Сапраўды, адкуль таму дзіцяці ў 10 гадоў ведаць, хто каму кім пры­хо­дзі­цца. Калі, бывае, нават дарослыя ў сваіх кроўных сувязях не могуць разабрацца.

Размаўляюць два мужчыны. “Слухай, – пытаецца адзін у другога, – дык вы з Валерыкам сваякі?”. “Ну, – адказвае той, – Валерык мой швагра”. Суразмоўца нейкі час думае, а пасля ўдакладняе: “Гэта ты ў яго дзіця хрысціў?” “Боўдзіла, – рагоча той, – той, хто дзіця хрысціць – кум, а ён родны брат маёй жонкі, значыць – швагра”.

“Ой, дзетачка, адна я засталася, а адной жанчыне ў вёсцы не жыццё, бяда. Добра, што хоць дзевер у мяне добры. І дроў з лесу прывязе, і бульбачку пасадзіць, і печ парамантуе, калі трэба. Добры дзевер, харошы. Змоладу мы з ім добра, і з жонкай яго – гэта мне адна вясковая бабулька расказвае пра сваё жыццё-быццё”. А я, тады яшчэ маладая і зялёная, думаю пра сябе: “Нічога сабе, замуж за іншага выйшла, а ён прыходзіць, дапамагае ўсё жыццё. Ды яшчэ і жонка нічога не кажа”. Я ж тады вырашыла, што чалавека таго яна “дзевер” называе таму, што яшчэ дзеўкай з ім сустракалася. Толькі праз нейкі час, гартаючы старонкі тлумачальнага слоўніка, вычытала, што дзевер – гэта мужаў брат.

“Жыллё мы з мужам страцілі з-за ятроўкі, – скардзіцца, зайшоўшы ў рэдакцыю, жанчына, – грошай не мелі, каб пабудаваць сабе дом, вось і жылі ўсе разам у бацькавай хаце. Кожны дзень на кухні грызліся. Калі стала зусім немагчыма, патэлефанавала я сваёй залоўцы ў Валожын. Вазьмі, прашу, пажыць, пакуль бяда не здарылася. Нічога не будзе. Пазабіваемся з ятроўкай”. А я тады толькі-толькі працаваць прыйшла. Слухаю тую жанчыну, спрабую нешта ў блакноце запісаць. А сама думаю: “Божачка мой, як я ва ўсім гэтым разбірацца буду. Хто такая ятроўка? Можа, у іх мясцовасці так называюць свякроў? А залоўка? Гэта сястра свякроўкі?”

Бліжэй да вечара ў сваяцкіх адносінах я ўсё ж разабралася. Старэйшыя калегі расказалі, што ятроўка – гэта жонка аднаго брата ў адносінах да другой, а залоўка – сястра мужа.

Марына СЛІЖ.