То на дарожнікаў, якія ніяк не навядуць парадкі? То на сябе. Бо кожны раз клянуся, што буду купляць на зіму толькі зручны абутак, а як прыйду ў магазін, абавязкова выберу боты на абцасах.

Па сваім двары, ледзь не па костачкі правальваючыся ў снег, прабіраюся да пад’езда. Асцярожна, памаленьку. Бо пад нагамі коўзкі лёд. “А-а-а”, – крычыць дзяўчына, што ідзе спераду, і падае ў снег. “Давай лапу, падымаць буду”, – кажу, смеючыся, ёй. Яна працягвае руку, з цяжкасцю ўстае і, бы тая чапля, становіцца на адну нагу. “Пабілася?”, – кажу са спачуваннем у голасе. “Абцас зламала”, – уздыхае яна.

“На адной назе даскачаш?” – пытаюся ў дзяўчыны. “Далекавата”, – уздыхае тая. “Ну, давай будзем думаць, што рабіць”, – прапаноўваю ёй і дапамагаю дакавыляць да лаўкі, што ля пад’езда.

Выручыць нас пагадзіўся знаёмы хлопец, машына якога стаяла ля пад’езда. Прычым, без усякіх там угавораў, лішніх тлумачэнняў. Як кажуць, з дарагой душой.

Не паспела дома пераапрануцца, як зазвінеў дамафон. “Не хвалюйцеся, – пачулася з трубкі, – Інка ўжо дома. Вам ад яе дзякуй”. “Бач ты, пазнаёміцца паспелі”, – зазначыла пра сябе я і цэлы вечар была ў нейкім прыўзнятым настроі. Радавалася за моладзь нашу, ці што.

Тут жа ўспомніўся яшчэ адзін выпадак. Неяк надарылася раніцай ехаць мне ў Мінск. Пераблытала расклад руху электрычак і ўскочыла ў вагон за адну хвіліну да адпраўлення. Вядома ж, вольных месцаў ужо не было, жадання пераходзіць у іншы вагон – таксама. “Даеду стоячы”, – вырашыла я і тут жа пачула: “Хадзіце сюды, мы вас пасадзім!”

Гэта хлопцы, якія і без таго сядзелі на лаўках па трое, пацясніліся. На “Фестывальным” у вагон зайшла бабуля з каляскай, на якой стаяла вялікая сумка. “Прысядзьце,” – ускочыў юнак, што сядзеў з краю. А праз тры прыпынкі дапамог ёй выбрацца з паклажай з вагона. “Убачыла б гэта яго мама, – падумалася ў тую хвіліну мне, – абавязкова б парадавалася за сваё дзіця”. Асабліва б пасля таго, як пачула вось гэтую гісторыю.

На двары стаяў сакавік. Толькі вясной, у чаканні якой стаміліся не толькі людзі, але і прырода, яшчэ і не пахла. Па начах штораніцы прымарожвала, а бліжэй да вечара неба зацягвала хмарамі і пачынаўся дождж. Ратуючыся ад яго чарговага наступу, пасажыры, што чакалі аўтобус на Маладзечна, туліліся пад застрэшкам прыпынку. “Так прамерзла, – паскардзілася цяжарная жанчына, – што не чую ні рук ні ног”.

Вадзіцель запускаў пасажыраў толькі праз пярэднія дзверы. Канешне ж, першай ля іх апынулася моладзь. Адзін за адным хлопцы і дзяўчаты ўскоквалі ў салон і займалі вольныя месцы. Не паспелі зрушыцца, як яны, схаваўшы галовы ў высока настаўленыя каўняры куртак і паліто, “паснулі”. Аўтобус то набіраў ход, то спыняўся, забіраючы на чарговым прыпынку пасажыраў. Хутка іх было, як селядцоў у бочцы. “Адчыніце, калі ласка, акно, – папрасіла цяжарная жанчына, якая скардзілася на холад, – мне дрэнна”.

“Маладыя людзі, – не вытрымала бабулька, што стаяла ля хлопцаў, якія нібыта спалі, – уступіце месца, бачыце ж, ёй дрэнна”. “Мне таксама”, – пралупіўшы вока, сказаў адзін з іх і зноў зажмурыўся.

“Ідзі сюды, дзетка, – паклікала жанчына гадоў шасцідзесяці. – Я пушчу цябе сесці”. Хлопцы быццам бы і не пачулі, прадаўжалі “спаць”. Крыўдна, што хоць і не заўсёды, але маладосць усё ж бывае жорсткай. Хаця ці толькі яна?

Марына СЛІЖ.