Капітан футбольнага клуба “Маладзечна” Сяргей Дараховіч, маючы спецыяльнасць футбольнага трэнера, грошы для сям’і зарабляе не футболам. Але наш капітан марыць аб тым, што калі-небудзь у Маладзечне футбаліст зможа зарабляць на жыццё сваёй прафесіяй.

Даведка “РГ”. Сяргей Дараховіч. Нарадзіўся 16 чэрвеня 1979 года ў Маладзечне. Скончыў сярэднюю школу №5, потым – прафесійна-тэхнічнае вучылішча №21, затым – Смаленскі дзяржаўны інстытут фізічнай культуры па спецыяльнасці “трэнер па футболе”. Футболам займаўся з сямі гадоў у маладзечанскай дзіцяча-юнацкай спартыўнай школе. Першы трэнер – Аляксандр Гармаза. Гуляў у футбольных клубах “Маладзечна-96”, “Забудова” (Чысць), “Маладзечна”, “Смаргонь”. Ад 2007 года зноў гуляе за “Маладзечна”. Цяпер – капітан каманды. Жанаты. Гадуе шасцігадовага сына Андрэя.

Капітан “Маладзечна” – у справе. Дараховіч атакуе вароты саперніка.

Сёння Сяргей Дараховіч – госць нумара “Рэгіянальнай газеты”.

– Сяргей , дзе праходзіла дзяцінства? Як трапіў у футбол?

– Жыў з бацькамі і старэйшым братам каля футбольнага стадыёна дзіцяча-юнацкай спартыўнай школы. Брат Анатоль, які старэйшы за мяне на сем гадоў, тады займаўся футболам. Мы, малыя хлопцы, пастаянна хадзілі на стадыён. Таму тое, што пачаў займацца і я, – заканамернасць. У гэты від спорту мяне ніхто за ручку не прыводзіў. Калі пайшоў у першы клас, сам прыйшоў у спартшколу і запісаўся ў футбольную секцыю. Было вялікае жаданне стаць футбалістам. І ад таго часу да сённяшняга дня ўсё маё жыццё – футбол.

Але ёсць жа яшчэ і сям’я…

– Мая сям’я – гэта жонка Алеся і сын Андрэй. Яму шэсць гадоў. Сёлета пайшоў у першы клас. Жывём пакуль у маёй мамы, але хутка збіраемся абзавесціся ўласным жыллём.

– З Алесяй дзе пазнаёміліся?         

– У бабулі на канікулах.

– На якіх канікулах?

– На школьных, вядома. Мне гадоў 16 было тады, ёй – 15. Я да сваёй бабулі прыязджаў у вёску Мойсічы, а яна там жыла ў сваёй. У Хажова быў клуб. Там і пазнаёміліся. Сустракаліся доўга. Пажаніліся праз сем гадоў пасля знаёмства.

Удзячныя фанаты дзякуюць свайму любімцу за вернасць ФК “Маладзечна”.

– А жонка дзе працуе?

– У букмекерскай канторы. Таксама звязаная са спортам.

– Цяпер у “Маладзечне” ты гуляеш на пазіцыі паўабаронцы пад нападаючымі. На якіх пазіцыях яшчэ даводзілася гуляць?

– Яшчэ гуляў на пазіцыі апорнага паўабаронцы.

Сяргей Дараховіч.

– А на якой з іх падабаецца больш?

– Раней больш падабалася апорнага, цяпер – пад нападаючымі. Апорны паўабаронца – такая пазіцыя, дзе прыходзіцца бегаць, насіцца, мячы літаральна “выгрызаць” у праціўніка, займацца чарнавой работай. Пад нападаючымі працуеш больш на стварэнне галявых момантаў сваёй каманды, чым на разбурэнне атак саперніка.

Сяргей Дараховіч (злева) абыграе саперніка!

– Сумесная праца з цяперашнім галоўным трэнерам Аляксандрам Гармазой у цябе ад самага дзяцінства. Бо ён быў тваім першым трэнерам. А як з трэнерам Віталем Казяком?

– Калі я, малады, першы раз прыйшоў у “Маладзечна”, ён яшчэ гуляў у камандзе. Потым у першай лізе быў у нас галоўным трэнерам. Таму з абодвума гэтымі спецыялістамі ў мяне даўнія добрыя адносіны.

– Сына яшчэ не аддаў у футбольную школу?

– Планую, але яшчэ ранавата. У красавіку Андрэю будзе сем гадоў. Магчыма, тады і аддам.

– Тата ў Андрэя строгі?

– Бываю строгім. Лічу, што выхоўваць трэба хлопчыка цяпер. Пасля ўжо не перавыхаваеш. Але жонка не дае быць занадта строгім. Заступаецца за малога.

– Ці цяжка пераходзіць моладзі з дзіцячага футбола ў дарослы? Чым адрозніваецца дзіцячы футбол ад дарослага?

– Дарослы футбол больш жорсткі. Няма такога, што, атрымаўшы мяч, ты можаш і траіх, і чацвярых абыграць. Тут усё па-іншаму. Сапернік не даруе лішніх рухаў.

Усё павінна быць вельмі хутка – прыняў мяч, аддаў перадачу, адкрыўся для перадачы сам. Маладыя ж, паглядзеўшы па тэлевізары на вядомых футбалістаў, пачынаюць рабіць нейкія непатрэбныя фінты і ў выніку губляюць мяч. Да таго ж, часта баяцца адказнасці, баяцца памыліцца. Даводзіцца ім дапамагаць адчуць у сябе ўпэўненасць.

– Сяргей, цяпер ты – капітан каманды. Якія функцыі ў капітана каманды на полі?

– Сяброўская падказка партнёрам (з усмешкай).

– У жорсткай форме?

– Здараецца, што і ў жорсткай.

– Але капітан, адзіны з каманды, хто мае права на размовы з суддзёй?

– Па-мойму, у другой лізе з суддзямі ўсе размаўляюць, калі нервы не вытрымліваюць. Таму што суддзі тут маладыя. Хаця ў капітана, канешне, на гэта больш паўнамоцтваў.

– Ты кажаш, што футбол для цябе не захапленне, а работа і жыццё. У такім выпадку, якія ёсць захапленні?

– Рыбалка.

– Дзе рыбачыш?

– Паўсюль, дзе рыба клюе. Не буду ж я выдаваць рыбныя месцы. Скажу толькі, што летам лаўлю карася і карпа. Зімой – плотку і падлешчыка.

– Колькі гадзін у суткі спіш?

Нармальна сплю, як большасць людзей. Ад адзінаццаці гадзін вечара да сямі раніцы.

– А з кім сябруеш?

– З партнёрамі па камандзе Аляксандрам Грыхуцікам, Віталём Макрыцкім, Сяргеем Драздом. Адносіны ў нас не толькі футбольныя. Мы ўсе сябруем і за межамі футбольнага поля, падтрымліваем адзін аднаго. Хаця пасябравалі мы, канешне, дзякуючы футболу.

– Вы ж усе аднаго ўзросту?

Я на год старэйшы за Грыхуціка і Макрыцкага, за Дразда – на чатыры гады. А футболам яшчэ са спартшколы займаемся разам.

– Давай пагаворым пра твой непераход у “Гарадзею” ў пачатку сезона. Хадзілі чуткі, што ты ўжо перайшоў. І раптам – выходзіш на поле ў форме “Маладзечна”… Запрашэнне ж было з “Гарадзеі”?

– Канешне, было. Трэнеры гэтай каманды звязаліся са мной, запрасілі і далі час падумаць. А ў нас якраз былі затрымкі ў выплаце за харчаванне. У пятніцу прыйшлі на стадыён. Нам кажуць: грошай няма. Я са злосці званю ў “Гарадзею” і кажу, што згодны, пераходжу.

У сераду трэба было ехаць у Гарадзею. У выхадныя я многа думаю, перажываю. Ведаеш, такая хваля нахлынула… І раптам разумею, што я дамашні чалавек, маладзечанскі, і не трэба мне ніякая Гарадзея.

Званю туды, прашу прабачэння. Была сярэдзіна месяца, а кіраўніцтва клуба мне абяцае нават зарплату заплаціць за поўны месяц, абы перайшоў, пытаюцца для гэта пашпартныя дадзеныя. Усё адно адмовіўся. (З усмешкай):  не ведаю, можа, там падумалі, што ў Маладзечне мне больш грошай далі.

– А якую зарплату ў Гарадзеі абяцалі?

– Ды які сэнс пра гэта цяпер гаварыць? Думаю, там футбаліст за месяц атрымлівае каля двух мільёнаў рублёў зарплаты, плюс прэміяльныя за перамогу каля 600-700 тысяч. Вось і лічы.

– Прыемна было, калі пасля твайго рашэння застацца фанаты на дамашняй гульні са “Жлобінам” на сваім сектары вывесілі расцяжку з надпісам “Дзякуй, Дорык”?

– Не трэба гэтага было рабіць. Я чалавек сціплы і нават саромеюся такой пільнай увагі да сябе.

– Не сакрэт, што каманда ў нас аматарская і футбалісты маюць асноўную работу. Дзе працуеш ты?

– Цяпер працую рабочым на чыгунцы. Ужо паўтара месяца. Перад гэтым працаваў у спартыўным клубе “Агеньчык”. На чыгунку пайшоў, бо там зарплата большая. Працуем усе разам – я, Грыхуцік, Макрыцкі, Дзіма Касцюк. Калі разам адпраўляюць на адзін участак, разам і дамоў вяртаемся. А на рабоце – усё, што трэба для рабацягі: кірзавыя боты, рыдлёўкі, ламы, сякеры.

– Што бліжэй да сэрца – футбол ці чыгунка – пытацца нават не трэба?

– Якая чыгунка?! Я табе так скажу: футбол – маё жыццё і мая мара. Але ў гэтым футбольным жыцці ад 1997 года мы з хлопцамі ўвесь час былі ў бядоце. І калі гулялі ў вышэйшай лізе, і калі з яе выляталі, і цяпер. Увесь час змагаліся за выжыванне.

Толькі тады, калі ў “Смаргонь” прыйшоў у 2003 годзе, адчуў, што такое адносіны кіраўніцтва горада да каманды. Тады і грошай крыху падзарабіў. Чыгунка ж цяпер мне для таго, каб пайсці на работу, дзень адпрацаваць і прынесці ў сям’ю нейкі мільён рублёў.

– Хто ў доме гаспадар?

– Мы пароўну размяркоўваем сямейныя абавязкі.

– Ты мыеш бялізну, яна варыць есці ці наадварот?

– Бялізну мые пральная машына. А есці варыць жонка.

– Любімая страва. Што любіш есці?

– Я не пераборлівы. Есці магу ўсё.

– Ну, калі ўспомніў “Смаргонь”, раскажы крыху, як было там.

– Здавалася б, і гарадок невялічкі. 36 тысяч насельніцтва, а грошы футбалістам тады плацілі нядрэнныя. У першай лізе выйгравалі ва ўсіх. Першы год, калі выйшлі ў вышэйшую лігу, перамагалі ў барысаўскага БАТЭ, у “Нёмана”. За перамогу над БАТЭ плацілі 1000 долараў ЗША прэміяльных. Уяўляеш?

Але ўсё адно, я хачу звязаць свой лёс з футболам у Маладзечне. Няхай сабе, я нічога ў гэтым горадзе не выйграў як футбаліст, мару пра тое, што яшчэ змагу нечага істотнага дасягнуць як трэнер ці адміністратар каманды.

Мару, каб каманда выйшла ў вышэйшую лігу і нармальна там выступала. І каб стадыён быў забіты пад завязку, а балельшчыкі, як раней, нават з даху басейна глядзелі гульню.

Скажу шчыра: каб цяпер з’явілася добрая перспектыва ў каманды і магчымасць за нармальную зарплату працаваць у адміністрацыі клуба, я б павесіў буцы на цвік і завяршыў кар’еру футбаліста. Толькі вось ці наступяць такія часы?..

– Чаго не хапае ў жыцці Сяргею Дараховічу?

– У жыцці хапае ўсяго. Галоўнае, дзякуй Богу, усё ў парадку ў сям’і. Не ўсяго хапае ў футбольным жыцці. Не хапае моцнага клуба “Маладзечна” ўзроўню вышэйшай лігі. Гэта і ёсць галоўны мой клопат.

– Раскажы, калі ласка, пра цяперашні стан футбольнага клуба “Маладзечна”. За гэтыя тры сезоны, у якія камандай кіруюць Гармаза з Казяком, што змянілася? Каманда знаходзіцца на тым жа ўзроўні, што і тры гады назад, ці развіваецца?

– Гульня маёй каманды мне падабаецца, значыць, напэўна, мы не стаім на месцы. Стараемся гуляць у камбінацыйны футбол, кароткі пас, кантраляваць мяч. Тактыка не такая, што “бі – бяжы”. Хаця, можа, у такі футбол, які прапагандуе “Маладзечна”, цяжкавата гуляць маладым футбалістам. Але мы, ветэраны, стараемся ім дапамагаць.

Што тычыцца развіцця клуба, то адбіваецца, канешне, дрэннае фінансаванне. І ў такой сітуацыі аб якім развіцці можа ісці гаворка? Маладыя шукаюць больш выгадныя прапановы ад іншых клубаў і з’язджаюць з Маладзечна.

– З’язджаюць бо не бачаць тут перспектывы?

– Ну дык а як? На сённяшні дзень у Маладзечне ў іх няма аніякай перспектывы. Я ўспамінаю сваё дзяцінства, юнацтва. Калі гуляла ці трэніравалася наша асноўная каманда, мы прыходзілі на стадыён, з задавальненнем падавалі футбалістам мячы і марылі калі-небудзь трапіць у гэту каманду. А да чаго цяпер дзецям імкнуцца? Куды марыць трапіць?

– Хочаш сказаць, што гэта бачаць не толькі выпускнікі спартшколы, але і малыя дзеці, якія толькі пачынаюць займацца футболам?

– А чаму яны не будуць бачыць? Яны ж прыходзяць на нашы гульні, так, як некалі і мы, падаюць мячы. І хлопчыкі разумеюць: так, каманда ёсць, яна гуляе. Але ж гэта ўзровень усяго толькі другой лігі.

Я лічу, што такі ўзровень – для хлопцаў 1992-1993 гадоў нараджэння, каб яны маглі тут гуляць з мэтай трапіць у асноўную каманду, якая павінна выступаць калі ўжо не ў вышэйшай, то прынамсі ў першай лізе. Упэўнены: такі горад, як Маладзечна, павінны быць прадстаўлены ў больш высокім футбольным дывізіёне.

– Чаго ў жыцці з лішкам?

– Такога, бадай, і няма.

– Пасля прыходу новага кіраўніцтва Маладзечанскага раёна што-небудзь змянілася ў фінансавым становішчы клуба?  

– Пакуль не, але тое, што новы старшыня райвыканкама Фёдар Дамаценка наведвае дамашнія матчы каманды, усяляе надзею на лепшае. Два папярэднія старшыні на футбол не хадзілі.

– Што б ты хацеў пажадаць балельшчыкам “Маладзечна”, чытачам “Рэгіянальнай газеты”, жыхарам нашага горада?

– Жадаю, каб балельшчыкі хадзілі на футбол, падтрымлівалі сваю каманду. Чытачам газеты і жыхарам горада – здароўя. Будзем здаровыя – будзе ў нас усё добра.

Гутарыў Сяргей ЗЯНЬКО.

Фота з архіва “РГ”.