На ўрачыстасці выступілі ініцыятары стварэння дабрачыннага фонда, які зарэгістраваны быў 27 сакавіка гэтага года. Гэта старшыня яго праўлення дырэктар музычнага каледжа Рыгор Сарока, сустаршыня бізнесмэн Уладзімір Сівуха, госці з горада Рэтаваса (Рэтава) з Літвы, дзе таксама ўшаноўваецца памяць славутага кампазітара, дыпламата і яго роду, суседзі з Залесся, іншыя госці і тыя, хто прычыніліся да сённяшняй падзеі.

Больш падрабязна чытайце пазней на нашым сайце і ў папяровай версіі тыднёвіка.

Дэлегацыя з Літвы і гаспадары сустрэчы перад помнікам славутаму кампазітару і дыпламату, аўтару слыннага паланэза «Развітанне з Радзімай»:

Гучаць фанфары:

Урачыстасці папярэднічала выступленне маладзёжнага грамадскага аб’яднання «Гісторыка»:

Адкрывае прэзентацыю дырэктар музычнай вучэльні імя М.К.Агінскага, старшыня фонду Рыгор Сарока:

Дуэт флейтыстак:

Дырэктар музея ў горадзе Рэтавасе (Рэтаве), Літва, Вітаўтас Руткаўскас:

У зале:

Старшыня нацыянальнай камісіі па справах Юнеска Уладзімір Шчасны:

Госці з Літвы:

У дзвярах:

 Старшыня «Мінскага згуртавання нашчадкаў шляхты і дваранства» Ігар Чакалаў-Шыдлоўскі:

Арганізацыйныя пытанні вырашае дырэктар новага фонду Алег Бяганскі:

Сустаршыня фонду Уладзімір Сівуха:

Мікалай Тамашэўскі — адзін з ініцыятараў стварэння фонду. Даследчык радавога маёнтку Агінскіх у Маладзечне:

Рыгор Сарока прымае дар ад літоўскіх гасцей — рэпрадукцыю карціны Адомаса Варнаса «Каранацыя вялікага князя Міндоўга«:

Маладзечанская паэтка Тамара Бярэзіна:

Свае вершы чытае Таіса Трафімава:

Паэт Валеры Хіхіч:

Валерый Хiхiч прачытаў свой верш «Гіпноз»

Вада бурліла яркім пералівам
Ля ўспененай паводкаю ракі.
На лапах ліп крыкліва і шумліва
Як шапкі, гнёзды ладзілі гракі.
Праз хрыплы крык ліліся трэлі песні
Ад раздарыўшых ягады рабін.
Алея ля маёнтка у Залессі
Была найпрыгажэйшаю з мясцін.
Ды хлапчука, што лез праз загародку,
Не вельмі зацікавіў шумны фарс-
Да вокнаў прабіраўся ён маёнтка,
Дзе побач з скрыпкай бумкаў кантрабас.
І жыў пад нейкім казачным гіпнозам,
Прывычны да скаціны і раллі.
Гарэлі шчокі, нібы ад марозу,
А шапка пад каленам на зямлі.
Над ім гучаў то нейкі стогн жалобны,
То веснавы напеўны горды гімн,
То вал дзевяты, бессардэчна- злосны
Фіранкі рваў да самых аблачын.
А потым клавесіна пераборам
Балюча ў неба выплыла туга.
Душу ірвала гора, нібы мора,
Аб родных і гаючых берагах.
Зачараваны, доўга моўчкі слухаў,
А потым за дудой сваёй палез.
Але жалейцы не хапала гукаў,
Каб вывесці чароўны паланэз.

Мікола ГАЙДУК.

Фота “РГ”.