Карэспандэнтка “Рэгіянальнай газеты” правяла агляд маладзечанскіх кавярняў.

Доўгі час я моўчкі назірала за афіцыянтамі, абслугоўваннем, смакавала ежу, што там падаюць, і вось што хачу сказаць: дрэнна.

Дрэнна, што прыходзіш у кавярню на сустрэчу, паразмаўляць, адпачыць, падумаць, папіць кавы ці гарбаты, паесці ці перакусіць, а нічога не атрымліваецца. Не тое, каб зусім нічога, проста рэдка пасля гэтага адчуваеш задавальненне.

Але ісці больш няма куды, таму зноў даводзіцца наведваць кавярні, якія і не падабаюцца, і адчуваць раздражненне. 

Даводзіцца піць нясмачную гарбату, есці чэрствае пірожнае, халодную піцу, сушы, якія немагчыма ўзяць палачкамі, бо яны развальваюцца…

Але давайце ад пачатку.

Антураж

Уладальнікі кавярняў спрабуюць стварыць нейкую атмасферу, але атрымліваецца вельмі няўдала. Возьмем, напрыклад, месца, дзе прыглушанае святло, няма вокнаў, драўляная мэбля…

Здаецца, тут чалавек павінны адчуваць сябе даволі ўтульна, спакойна і адрэзана ад свету. Але чамусьці у гэтай кавярні адчыняюць дзверы так, што упускаюць дзённае святло і бураць усю атмасферу. А ў дадатак замест якой-небудзь інструментальнай ці проста спакойнай музыкі ўключаюць хіты 80-х, якія зусім не пасуюць да спакойнай размовы ці роздумаў.

Некаторыя кавярні ў Вільні сумяшчаюцца з кнігарнямі. Для таго, каб пачытаць любімага аўтара за кубачкам кавы зусім не абавязкова набываць кнігу.

Але яшчэ больш абурае наступнае.

Уладальнік кавярні патурбаваўся пра сваіх наведнікаў і стварыў некалькі залаў розных стыляў. Добра. 

Але чаму, калі я прыходжу туды і кажу, што хачу прайсці ў залу, якая мне больш падабаецца, чую: “Выбачайце, а ў нас у гэтай зале не працуе афіцыянт. Праходзьце, калі ласка, у іншую”. Выбачайце, калі вы пазіцыянуеце сябе як кавярня, дзе можна выбраць залу па густу, то падтрымлівайце марку.

А некалі таксама ў гэтай кавярні сутыкнулася з наступным. Ужо вечарэла, таму большасць людзей была ў куртках, хай і лёгкіх. А на ўваходзе ахоўнік папярэджваў: “У нас не працуе гардэроб”.

Я ўсё разумею, але ж я прыйшла не ў чыгуначную забягалаўку, дзе можна пакласці рэчы на калені, сядзець і піць каву 3 у 1.

Цяпер стала модным вешаць у кавярнях плазменны тэлевізар. Часам здаецца, што для таго, каб не атрымалася ні пагаварыць, ні паесці. Неяк прыйшла ў кавярню паабедаць, і нехта дадумаўся ўключыць фільм, прычым жудасны, дзе над людзьмі праводзяць катаванні.

Я тады была разам з калегай, і мне пашанцавала сядзець да экрана спіной. Але ў калегі апетыт упаў на нуль, і калі яна папрасіла спыніць гэты жах, давялося чакаць яшчэ 15 хвілін.

Абслугоўванне

Паважаныя афіцыянты, калі вы вырашаеце паразмаўляць па тэлефоне, не рабіце гэта на вачах у наведніка.

Гэты выпадак адбыўся са мной, калі я зазірнула ў кавярню, дзе абслугоўваць сябе трэба самому, каб выпіць кавы. Адстаяла чаргу, заказала, чакаю. І вось дзяўчына пачынае гатаваць мне каву, і ў яе звоніць тэлефон.

Без роздумаў яна адказвае на званок і адыходзіць, каб паразмаўляць. Я ж стаю і чакаю. А здараецца, што трэба стаяць і чакаць, пакуль адна афіцыянтка паразмаўляе з другой.  

Ад працы афіцыянта з большага залежыць, ці вернуцца наведвальнікі ў кавярню.

Паважаныя прыбіральшчыцы, будзьце пільныя.

Заходжу ў кавярню, а там ля самай барнай стойкі нешта разліта. Жаданне адразу развярнуцца мяне перамагло.

Паважаныя касіркі, гэта вы абслугоўваеце кліента, а не кліент вас.

Вельмі непрыемна, калі ты даеш грошы, кажаш “калі ласка”, “дзякуй”, а табе ў адказ толькі панурае маўчанне і нядбайна кінутая рэшта.

Хочацца звярнуцца і да тых, хто мые посуд. Проста агідна, калі на талерцы нешта засохла і ты бачыш, што гэта не тваё.

Чысты посуд  абавязковы элемент кожнай кавярні.

Прыбіральні

Выдзяляю асобным пунктам, таму што гэта найярчэйшы прыклад непавагі да наведніка.

Крыўдна, калі ўладальнікі кавярняў не могуць падключыць у прыбіральні гарачую ваду. Калі няма люстэрка, калі няма ні мыла, ні сушылкі. Калі вакол бруд і невыносны пах. Думаеце, кліент пабудзе там усяго некалькі хвілін і таму можна не замарочвацца?

Дык вось ад гэтых нязначных некалькіх хвілін псуецца ўсё ўражанне ад месца. І калі потым запытаюцца: “Ну як там”, то кліент нашмат хутчэй прыгадае дрэнную прыбіральню, чым добрую ўсмешку афіцыянта.

У добрую кавярню наведвальнікі гатовыя вяртацца зноў і зноў.

Дадатак

Звяртаюся да ўладальнікаў кавярняў. Пра нейкую адзіную форму для афіцыянтаў гаварыць не даводзіцца. Хаця гэта  вельмі важны паказчык узроўню. Калі немагчыма забяспечыць іх годным адзеннем, то хаця б прасачыце за тым, каб у іх не звісалі валасы ды жывот быў закрыты.

Ну і апошняе. Чаявыя і рэшта.

Афіцыянты, калі я набыла каву за 22 тысячы рублёў, а паклала 25 тысяч, то гэта не значыць, што я пакінула вам тры тысячы чаявых. А раптам гэта мае апошнія грошы, і яны трэба, каб даехаць на аўтобусе дадому? Не забірайце рэшту сабе. Кліент сам вырашыць, колькі пакінуць.

Ну і самае апошняе. Вельмі хацелася б, каб афіцыянты паглядалі на людзей і не даводзілася крычаць, каб цябе пачулі.

Замежны досвед: парады

1. Пры любых абставінах персанал павінны ветліва ставіцца да кліента.

2. У кавярнях трэба больш пільную ўвагу надаваць чысціні.

3. Памятаць пра тое, што прыбіральні – гэта паказчык узроўню кавярні.

4. Варта працаваць над стварэннем сапраўднай атмасферы.

5. Не думайце, што калі кліент заказаў кубачак кавы, то ён не можа правесці ў кавярні некалькі гадзін.

А што думаеце вы пра мясцовыя кавярні? Якія сітуацыі здараліся з вамі? 

Падзяліцеся меркаваннямі ў каментарыях.

Настасся РОЎДА.

Фота Зоі ХРУЦКАЙ.