Вікторыя Рынкевіч, гаспадыня:

– Бывае, што дзеці адмаўляюцца, часам адпраўляюць туды з-за кватэры. З аднаго боку, добра, што існуюць такія месцы, з іншага ж, дзеці павінны даглядаць тых, хто даў ім жыццё. Наўрад ці за імі там будуць даглядаць так, як за родным чалавекам.

Вячаслаў Арлоўскі, фларыст:

– Сталыя людзі найчасцей трапляюць туды, бо застаюцца без сваякоў. Наша беларускае грамадства варожа ставіцца да таго, што дзеці аддаюць сваіх бацькоў, але ж у іх ёсць розныя на тое прычыны. Асабіста я быў бы не супраць пад старасць пайсці ў дом састарэлых. Там ёсць усе ўмовы для жыцця сталых людзей.

Артур Васільеў, дызайнер мэблі:

– Калі адзіная альтэрнатыва дома састарэлых адзінота, калі чалавек адчувае сябе непатрэбным, калі няма каму падаць ваду ці лекі, тады я добра стаўлюся да гэтай справы. Умовы там такія ж, як і ў медыцынскіх установах. Было б лепш, каб у Беларусі з’яўляліся прыватныя дамы састарэлых.

Дзяніс Галюк, фермер:

– Галоўная прычына – узрост. Хутчэй за ўсё, гэта людзі, за якімі няма каму даглядаць. Дзяржава павінна клапаціцца пра такіх людзей. Напэўна, умовы там даволі добрыя. Ёсць каму і памыць, і накарміць.

Алег Міхеенка, намеснік дырэктара краязнаўчага музея:

– Часцей за ўсё туды трапляюць нікому непатрэбныя старыя людзі, часам і інваліды. Бывае, што і людзі, якія выйшлі з турмы і ім няма дзе жыць. Мяркую, гэта нармальна, калі старых даглядаюць там. На захадзе гэтыя дамы нібы санаторый, а ў нас, на жаль, іх нельга так назваць.

Ганна Навумава, пенсіянерка:

– Калі чалавека няма каму даглядаць, тады ён і ідзе ў дом састарэлых. А хто там хоча даглядаць старых, абмываць, парадкаваць? Лічу, што гэта ненармальна, калі дзеці туды аддаюць сваіх бацькоў.

Зоя Сцяцко, пенсіянерка:

– Старыя туды трапляюць з-за дрэннага выхавання дзяцей. У вайну такога не было, а цяпер моладзь не глядзіць за бацькамі. Хаця, на маю думку,  умовы там даволі добрыя, ёсць усё неабходнае для жыцця чалавека.

Падрыхтаваў Яўген КАРОСЦІК.