− Проста да старту ў Пінску я рыхтаваўся цэлы год, гэта быў галоўны старт гэтага года. І я вельмі задаволены тым, што перамог.

− А першы старт, першую перамогу па­мятаеш?

− Я нават і першы дзень у плаванні памятаю. 10 сакавіка, роўна 5 гадоў таму, пасля заняткаў у басейне ў 14 школе, дзе я тады вучыўся, мяне паказалі маім трэнерам, сказалі, што ў мяне ёсць здольнасці. Вось з таго дня іншага лёсу сабе не ўяўляю. А першы мой п’едэстал быў у Вілейцы. Тады я стаў трэцім у стылі брасам на 50 метраў. Як такое забудзеш?

Аляксандр Галоўскі на верхняй прыступцы п'едэстала. Полацк 2014.

Аляксандр Галоўскі на верхняй прыступцы п’едэстала. Полацк 2014.

− Плаванне шмат часу забірае?

− Дзве трэніроўкі па дзве гадзіны штодзённа. Гэта мінімум. Больш ні на што часу не застаецца. Я прыходжу з басейна і адразу кладуся спаць.

− А вучоба? Плаван­не вучобе не пераш­каджае?

− Вучоба перашкаджае плаванню. Я вучуся ў школе алімпійскага рэзерву, выкладчыкі разумеюць, канешне, што мы ўсе спартсмены, што ў нас спаборніцтвы. Бывае, я месяцамі ў горадзе не бываю. Вось з Мюнхена я адразу паехаў у Пінск, праз тыдзень зноў на спаборніцтвы ў Брэст.

− Раскажы пра спаборніцтвы ў Германіі, гэта першая паездка за мяжу?

− Не першая, да гэтага ездзіў у Польшчу.

Спаборніцтвы называліся HEAD trophy cup. Гэта даволі вядомыя спаборніцтвы ў Германіі. У ім удзельнічалі 174 спартсмены з 12 краін.

У сваёй узроставай групе я перамог. А сярод усіх узростаў увайшоў у фінал. А гэта восем мацнейшых спартсменаў з 174.

Нас у фінале было сем немцаў і я. Я тут заняў шостае месца. Цяжка перамагаць, калі ты спаборнічаеш з самім Маркусам Дэблерам, вельмі знакамітым нямецкім плыўцом.

− Чым адрозніваюцца еўрапейскія школы плавання ад беларус­кіх?

− Мяне здзівіла, што еўрапейскія школы (і італьянская, і нямецкая, і партугальская) накіраваныя больш на дарослых спартсменаў. Яны юніёрам надаюць менш увагі. Самаму малодшаму спартсмену там было 20 гадоў, а мне толькі 15.

Можа, таму ў нас вынікі не вельмі, што беларусы з дзяцінства прывучаныя працаваць як дарослыя?

А яшчэ там у басейне вельмі халодная вада. Я сёння першы раз за доўгі час прыйшоў на трэніроўку ў наш гарадскі басейн, і мне тут горача. У нашым басейне вада неспартыўная.

− Ты сказаў, што паставіў рэкорд у музеі БМВ. Як гэта?

− Нічога звышнатуральнага. У Мюнхене мы з сябрам паміж заплывамі пайшлі ў музей. Там ёсць спецыяльны трэнажор-машынка. Садзішся ў яе і на віртуальнай трасе збіраеш бонусы. Калі парушаеш правілы, бонусы адбіраюцца. Вось там я і паставіў рэкорд дня.

− Не згубіліся ў Мюнхене, не валодаю­чы мовай?

− Размаўлялі на ламанай англійскай мове. У прынцыпе, нас разумелі.

− А ў плаванні якія рэкорды  ставіш?

− Я пакуль далёка не загадваю. Я і так у свае 15 уваходжу ў Нацыянальную зборную. У наступным годзе буду адбірацца на чэмпіянат Еўропы. Летам, калі пашанцуе, стану майстрам спорту. Мае трэнеры Людміла Гілевіч і Алена Руткоўская вучаць мяне быць сабраным: і перад стартам, і ў спорце ўвогуле. Таму ўсё ідзе сваёй чаргой.