Да стадыёна, дзе адбывалася акцыя, прыйшло каля 20 чалавек. Удзельнікі ўсклалі вянкі да скульптуры журботнай маці ў памяць расстраляных яўрэяў.

Мясцовыя жыхары называюць яе “Маці Божай польскіх яўрэяў”.

Сюды прыехалі і двое актывістаў яўрэйскага моладзевага руху “Нэцэр” Стась Турко і Яўген Клябанаў.

– Хлопцы заўважылі, што па традыцыі яўрэяў на месца трагедыі не ўскладаюць кветкі, а кладуць каменьчыкі, – зазначыў арганізатар акцыі Георгі Каржанеўскі. – Тады мы знайшлі некалькі і таксама паклалі. У наступны раз ужо будзем ведаць.

Пасля яны прачыталі Тору, малітву. Разам людзі наведалі могілкі, дзе пахаваныя яўрэі.

Да стадыёна прыйшлі і старэйшыя людзі, якія на свае вочы бачылі расстрэлы.

Зямля хадуном хадзіла

У час апошняй вайны ў Валожыне было гета. І яго насельніцтва паступова знішчалася ў адной частцы горада.

– Тады пад кулі трапілі лепшыя. Ваенныя, спартсмены, што былі небяспечныя для ўлады, – распавядае спадар Георгі. – Іх завялі ў ваенны кінатэатр дапамагчы прыгатаваць памяшканне. А потым выводзілі па дзесяць чалавек і расстрэльвалі. Адзін, якога называлі рабінам, сказаў “мяне не страляйце” і сам скочыў у яму. Пасля расстралялі апошніх і засыпалі зямлёй. Людзі спрабавалі выходзіць. Зямля хадуном хадзіла.

Мясцоваму жыхару Міколу Рымдзевічу бацька расказваў, што рукі з зямлі тырчалі.

Дзесьці паўтара месяца таму ў Валожын прыязджала з Францыі пляменніца таго самага рабіна Вэрніс Духуа.

– Пакуль маю сілу і пакуль ёсць куды ехаць, трэба наведаць, – сказала тады яна.

– Гэта жудасна. Дагэтуль тут не працавалі археолагі. А трэба, каб яны сюды прыехалі. Мы будзем змагацца за тое, каб тут не будавалі гэтыя дамы. Нельга, нельга аддаваць варварам косці людскія! І мы нікога не баімся, акрамя Бога, – кажа арганізатар пікету.