Такая сітуацыя магла здарыцца ў любым з сямі гарадоў рэгіёна, у якім выходзіць “Рэгіянальная газета”. Таму канкрэтызаваць не будзем, дзе менавіта гэта было.

Вечар. Гадзіна пік. У аўтобус уваходзяць кантралёры. Спыняюцца ля дзяўчыны, якая едзе без білета.

Далей паміж кандуктарам, кантралёрам і дзяўчынай адбываецца наступны дыялог:

Дзяўчына: Я не купіла білет, таму што кандуктар да мяне не падышла.

Кандуктар: Я спыталася, каму трэба білет, вы глядзелі ў акно і не адказалі мне.

Дзяўчына: Вы абавязаныя былі падысці да мяне!

Кандуктар: Не абавязаная. Я абавязаная абілеціць.

У размову ўступае кантралёр:

– Калі вы заходзіце ў аўтобус, вы самі павінны знайсці кандуктара і купіць білет. Так як і абавязаныя закампасціраваць білет. Таму плаціце штраф – 90 тысяч рублёў.

Дзяўчына:

Я не буду плаціць штраф. Да мяне толькі цяпер падышла кандуктар, таму вось грошы на праезд.

Кандуктар, кантралёр яшчэ некалькі хвілін патапталіся каля дзяўчыны. Кантралёр пагражала тым, што выкліча міліцыю і складзе пратакол.

Але праз некалькі хвілін пагроз здалася:

– Добра, на першы раз даруем. Але больш так не рабіце.

Пасля гэтага інцыдэнту засталіся нявырашаныя пытанні.

Хто ж павінны паклапаціцца пра набыццё білета: кандуктар ці пасажыр? Ці дастаткова ў выпадку праверкі кантралёра проста набыць білет і не плаціць штраф? Навошта тады працуюць кантралёры, калі яны “даруюць на першы раз?”

Пра білет павінны клапаціцца пасажыр

Па каментар мы звярнуліся да начальніка аддзела пасажырскіх перавозак аўтобуснага парка №4 Аляксандра Кавалёва:

– У правілах напісана толькі адно: пасажыр павінны паклапаціцца пра набыццё білета, а кандуктар пра тое, каб прадаць пасажыру гэты білет.

Хто да каго павінны падысці, у правілах не напісана. Аднак у інструкцыі па тэхніцы бяспекі ўказана, што кандуктару забаронена прадаваць білеты стоячы, калі няма магчымасці трымацца за парэнчы.

– А як быць з сітуацыяй, калі кантралёр даруе штраф?

– Складана сказаць. Трэба прысутнічаць пры гэтай сітуацыі. Здараецца, што кандуктар ся­дзіць і лялякае па тэлефоне, а чалавек стаіць з грашыма ў руках. Хаця часцей нашы людзі заходзяць у куточак, заціскаюць грошы ў кулачку і баяцца, што да іх падыдзе кандуктар.

Калі ў вас ёсць гісторыя, якая адбылася з вамі ў грамадскім транспарце, падзяліцеся ёю з намі.