Вераніка і Сяргей Якушыкі з вёскі Дубрава адсвяткавалі вяселле 8 жніўня.

Сяргею 25 гадоў, Вераніцы – 22. Да гэтага былі тры гады сустрэч, узаемнага кахання і рамантыкі.

 І толькі неасцярожныя заўвагі сяброў Сяргея: “Ну куды ты лезеш? Гэта ж цяжар на ўсё жыццё!” псавалі настрой Вераніцы.

 Але ненадоўга, бо гэтая маленькая кволая дзяўчо – зарад аптымізму і пазітыву. Яна цвёрда ведае, што свайго шчасця не саступіць нікому і яе інвалідны вазок тут зусім не пры чым…

– Мы пазнаёміліся з Сяргеем на сайце знаёмстваў, – пачынае расповед Вераніка, – і я адразу прызналася яму ў тым, што не магу ха­дзіць.

Сяргея гэта не засмуціла, і праз месяц перапіскі ён прапанаваў Вераніцы сустрэцца.

– Вераніка мне адразу спадабалася і знешнасцю, і характарам.

Тры гады Сяргей, а ён жыў у Пралесках, што­дзень пяць кіламетраў хадзіў да Веранікі ў Дубрава, каб правесці разам час.

– А бывала і не раз. Зімой прыходзіў раніцай, каб прапаліць ёй у печы, потым ехаў на работу. Вечарам зноў да Веранікі, бо яна тэлефануе і кажа: “Мне сумна”. Мусіў выбірацца з-пад коўдры і ісці да яе.

– А аднойчы Сяргей доўга не здымаў трубку. Ну, я і вырашыла пайсці да яго. Усе пяць кіламетраў “ішла” адна.

 Праз чыгуначны пераезд мне перайсці дапамаглі. Прыйшла да яго, грукаюся ў брамку акулярамі. Сяргей адчыняе, і я толькі па вуснах яго прачытала, што ён вылаяўся на мяне. Спужаўся моцна.

– Вядома, спужаўся. Ну, як можна было так зрабіць, нікога не папярэдзіць? Мама Веранікі наогул ледзьве прытомнасць не страціла, калі дачкі дома не знайшла. Я ж баюся за цябе, – звяртаецца Сяргей да Веранікі.

Са свекрывёй я да сёння незнаёмая

Пасля вяселля Сяргей перабраўся жыць у Дубрава, да Веранікі і сваёй цешчы. У Веранікі яшчэ ёсць малодшы 16-гадовы брат, але ён цяпер жыве ў Мінску, вучыцца ў каледжы.

– Як прыняла цешча?

– Добра. Яна не ўмешваецца ў наша жыццё. Адразу сказала, што галоўнае, каб вам было добра.

– А ў вас, Вераніка, як адносіны са свекрывёй?

– Я з ёй яшчэ незнаёмая. Мы запрашалі на вяселле, але яна паехала ў Італію да Сяргеевай сястры.

Вераніка прызнаецца, што сама зрабіла Сяргею прапанову рукі і сэрца. Сяргей тады адмаўчаўся. А праз некаторы час за вячэрай сказаў маці Веранікі: “ Мы вырашылі пярсцёнкі купіць”.

– А сварыліся з Веранікай?

– Бывала. Я тады моў­чкі сыходжу курыць на двор. Але і мірыцца першым прыходжу.

Пра дзяцей маладыя яшчэ не думаюць.

– Мы яшчэ маладыя, пажывём для сябе, а потым, вядома, – кажа Вераніка.

– Але не больш за аднаго! – дадае Сяргей.

Вераніка марыць працаваць дыспетчарам таксі і кіраваць машынай

– Я адчуў, што штамп у пашпарце рэальна нешта мяняе ў адносінах. Цяпер адчуваю вялікую адказнасць, – кажа Сяргей.

– Ага, – дадае Вераніка, – і разам са штампам знікла рамантыка. Раней мы з Сяргеем маглі гуляць некалькі гадзін. Ён сам прапаноўваў схадзіць на мясцовае возера, а цяпер кажа: “Ай, навошта куды ха­дзіць, давай дома пабу­дзем”.

Калі заляцаўся да Веранікі, аднойчы прынёс цэлую жменю завушніц:

– Мяне прадавачка ў магазіне пытаецца: “Якія паказаць?” А я ёй: “Давайце ўсе, хай нявеста сама выбірае”.

Сяргей працуе мантажнікам ў Мінску на заводзе, але і па доме ўсе абавязкі ўзяў на сябе.

– А я гатую ежу, – кажа Вераніка. – Толькі пакуль пірагі не ўмею, я ж маладая жонка. Сяргей у мяне працаголік. Ён і па доме з усім упраўляецца, і каля ўвахода ў дом вяргіні паса­дзіў.

А Вераніка пакуль толькі марыць атрымаць прафесію, каб прыносіць карысць людзям. Пасля школы Вераніка нікуды вучыцца не паступала. Думала быць псіхолагам.

– Не так даўно вырашыла ўладкавацца дыспетчарам у таксі. Адразу сказала, што не хаджу, а так у мяне ўсё ў парадку. І манеры, і голас, і гаворка правільная. І мне каторы час ужо кажуць: ператэлефануйце праз два тыдні. І быццам не адмаўляюць, але і на работу браць не хочуць. 

– Мяне крыўдзіць гэта, – працягвае Вераніка. – Бывае, рукі апускаюцца. (Вераніка закочвае вочы, каб не заплакаць). Але як успомню, што некалькі разоў маё жыццё было на нітачцы, цаню кожнае імгненне.

А не так даўно Вераніка даведалася, што ў Мінску з’явілася аўташкола для інвалідаў.

– Вельмі хачу сама кіраваць, каб не залежаць ні ад каго. Без машыны ў Дубраве нельга. Аўтобус ходзіць двойчы на дзень. А зімой, бывае, не прыходзіць увогуле. Я па натуры авантурыстка. Вось на вяселлі сама папрасіла сваяка Сяргея скрасці мяне. Ён спытаўся: сама ў машыну сядзеш? Я села.

 Сяргей заўважыў толькі тады, калі машына ад’язджала ад школы, дзе было вяселле. На хаду заскочыў у машыну і закрычаў: “Нікому не аддам!”

А на 9 Мая папрасілі сяброў Сяргея адвезці нас у Мінск на парад. За дзве гадзіны сабраліся, яны за намі заехалі.

– Аднаго Сяргея адпускаеце гуляць з сябрамі?

– Ён не просіцца. Мы з Сяргеем знайшлі адзін аднаго. Ён адзіночка, я таксама. У дзяцінстве былі яшчэ сяброўкі, а як сталі падлеткамі, пачалі на дыскатэкі ў Мінск ездзіць, нашто ім я? Таму вельмі шчаслівая, што ў мяне ёсць Сяргей. Ён мне і муж, і лепшы сябар.

У бліжэйшых планах маладой сям’і разам выбрацца на адпачынак.

– Вельмі хочацца ў Італію, але мне на самалёце лятаць нельга, – кажа Вераніка. – Сяргей запэўнівае, што можна знайсці спосабы туды з’ездзіць. Каб вы ведалі, як хочацца самастойнасці!

Але я разумею, што хадзіць не буду ніколі. Магчыма, каб раней хадзіла, а потым не змагла, гэта было б яшчэ больш балюча. А так я іншага жыцця не ведаю. Прывыкла.

Вераніка робіць паўзу і глыбока ўздыхае:

– Ды і нашто мне тая Італія! Я ведаю, што рай мне Сяргей створыць і ў Дубраве.

– Сяргей у літаральным сэнсе носіць на руках?

– Так. Але я многае  аддала б за тое, каб не насіў…