Маладзечанскі шахматыст Віталь Качаткоў разам з сям’ёй вырашылі не проста правесці выхадныя ў Мінску, але і ўзяць удзел у чэмпіянаце Еўропы па шахматах. Пасля падзеі Віталь напісаў нататку. Вашай увазе – уражанні ад чэмпіянату з вуснаў яго ўдзельніка.

– Такой грандыёзнай шахматнай падзеі на маёй памяці ў Беларусі яшчэ не было. У нейкі момант, пачуўшы аб’яву па радыё аб шахматным свяце, я, нягледзячы на ​​перапынак у 10 гадоў,  вырашыў зрабіць сабе вялікі інтэлектуальны ўікэнд.

Чэмпіянат Еўропы па хуткіх шахматах ў Мінску праходзіў ад 18 да 20 снежня.

Улічваючы, што ўсе тэрміны рэгістрацыі ўжо даўно скончыліся, я без асаблівай надзеі звязаўся з арганізатарамі, прадставіўся і да вялікага свайго задавальнення атрымаў запрашэнне. Хутка сцяміўшы, што такое прапускаць нельга, – зла­дзіў свята і ўсёй сваёй сям’і. Балазе, у мяне ў сям’і ўсе ўмеюць гуляць у шахматы, – акрамя ката. Хоць і мудры кот Ціка вельмі сімпатызуе гэтай гульні, уважліва і млява сочыць за дошкай, але ў дачыненні да шахматных фігур заў­важаны не быў.

Акрамя старэйшага сына, Эдуарда, у якога сесія і экзамены, мы ў поўным складзе – Віталь Качаткоў, Аліса Качаткова, Сямён Качаткоў – былі зарэгістраваныя.

Жонка Наталля была прызначаная галоўнай у групе падтрымкі і выконвала адказную ролю “падціральніка дзіцячых сопляў”.

Падыходзячы да Палаца спорту, а менавіта там праходзілі спаборніцтвы, былі нечакана здзіўленыя велізарным натоўпам, які чакае шахматнай падзеі.

Я не бачыў у сваім жыцці такой колькасці тых, хто прагне шахмат, хоць на ўваходзе і вісела афіша канцэрта Стаса Міхайлава.

Аказваецца, што ў адпаведнасці са статусам чэмпіянату, удзельнікаў было больш за 1000 з 30 краін, арганізатары перастрахаваліся і забяспечылі свята беспрэцэдэнтнымі мерамі бяспекі. Сучасныя рэаліі, хутчэй за ўсё, да гэтага абавязвалі. Адкрыццё мерапрыем­стваў  у сувязі з гэтым затрымалася на гадзіну.

А далей…

Далей пачаліся “шахматныя будні”. 1000 удзельнікаў, як у вялікім мурашніку, – змагаліся і перамагалі сябе ў шматлікіх баталіях. Было сыграна каля 15000 шахматных партый!

Вельмі цешыла вялікая колькасць дзяцей і моладзі. У фае Палаца спорту адбывалася прамая трансляцыя партый, з бліскучым аналізам лепшага ў свеце шахматнага каментатара, пісьменніка, гросмайстра Сяргея Шыпава. Яго гумарыстычныя і даступныя выказванні прыцягвалі нават суровых ахоўнікаў парадку, якія ўважліва сачылі і пазяхалі. Агульная атмасфера шахматнага свята не давала нават падставы на правапарушэнні. Аднак усіх мацалі на ўваходзе не па-дзіцячаму.

Спаборніцтвы сабралі вельмі шмат моцных гульцоў сусветнага ўзроўню. Каля 200 гульцоў мелі гросмайстарскае званне ці званне майстроў, таму, нават седзячы на ​​дошцы 140,  можна было “патрапіць” на моцнага майстра або гросмайстра. У выніку аб’ектыўных шахматных працэсаў, усё да сярэдзіны турніру стала на свае месцы: гросмайстры гулялі з сабе падобнымі, а дзеці размяшчаліся на 300 дошках і адчувалі сябе таксама зручна і ўпэўнена.

Нават легендарны Найджэл Шорт, які гуляў матчы з Гары Каспаравым, быў упэўнены хай і не ў сваіх сілах, але ў ветлівасці арганізатараў і не застаўся без прызавых і ўвагі прэсы і прыхільніц.

Агульная шахматная мітусня і атмасфера свята панавалі на працягу ўсяго чэмпіянату. Польскі міжнародны арбітр Анджэй Філіповіч на добрай рускай і англійскай мовах судзіў і адпускаў добрыя жарты. Вялікая брыгада арбітраў  проста і ненадакучліва хутчэй дапамагала ўдзельнікам, чым “судзіла” іх.

Гледачоў у зале было таксама нямала, іх прапускалі бясплатна, і гэта былі пераважна мамы, таты, дзядулі і бабулі.

На адкрыцці прэзідэнт Еўрапейскага саюза шахмат Зураб Азмапарайшвілі пажартаваў, назваўшы Палац спорту – Палацам шахмат. А міністр спорту Беларусі Аляксандр Шамко радасна “заківаў” на жарт.

Наша сям’я не ўпала тварам у гразь.

“Тата”, гэта значыць я, з 11 гульняў у рапідзе шэсць разоў перамог, два разы згуляў у нічыю і пацярпеў тры паразы. Усяго атрымаў сем ачкоў.

Прайграў гросмайстару і маладому таленту. Па выніках бліца і рапіда, калі сказаць у адным сказе. Юнакоў, дзяўчат і іншых кандыдатаў у майстры “прыціскаў”, з майстрамі – змагаўся, з гросмайстрамі  гуляў як “кавадла”. Нават эндшпілі без пешкі выйграваў.

Але хуткасці разумовыя ўжо не тыя. І драйв ўжо не той. Выйграеш – шкадуеш, прайграеш – перажываеш.

Аліса і Сямён ўзялі па тры ачкі, чаму таксама былі рады.

Чэмпіянат завяр­шыў­ся. Завяршылася свята мастацтва, навукі, спорту, філасофіі і барацьбы. Але… памяць пра яго назаўжды застанецца ў сэрцах.