Адгадайце загадку: дзе ад вас патрабуюць больш нідзе не працаваць, быць працаздольным, не пенсіянерам, атрымаць пацвярджэнне ад двух чалавек, што вы маеце намер працаваць, і зарабляеце пры гэтым 1,7 мільёна рублёў?

Правільна, вы афармляеце дапамогу па доглядзе за інвалідам ці састарэлым чалавекам, які дасягнуў 80-гадовага ўзросту.   

Дзеля чаго такія жорсткія меры, мы спыталіся ва ўпраўленні па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Маладзечанскага райвыканкама.

Нам патлумачылі, што такія меры – патрабаванне Міністэрства працы і сацыяльнай абароны.

Сёння ў Маладзечанскім раёне дапамогу атрымоўваюць каля 700 чалавек. На жаль, дапамогу па доглядзе за інвалідамі афармляюць не заўсёды сумленныя людзі.

– Бывае, інвалід і яго апякун дамаўляюцца пра афармленне такой дапамогі, – расказваюць ва ўпраўленні, – каб потым падзяліць грошы. І рэальная дапамога, бывае, не трэба, бо, скажам, інвалід па зроку ўвесь дзень на працы. Прыязджаем з праверкай, а суседзі ў змове, ківаюць, пацвярджаюць, што апякун даглядае інваліда. Мы ж не першы год працуем, бачым, што хлусяць, а даказаць гэта цяжка.

– А бываюць выпадкі, калі і трох такіх дапамог было б мала, – дадаюць ва ўпраўленні.

Зусім  па-іншаму распавядаюць пра сваю справу ў тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва.

Сёння ў цэнтры працуюць 145 сацыяльных работнікаў. Ёсць сярод іх і пенсіянеры.

На абслугоўванні знаходзяцца 1288 чалавек.

Пра гэта “Рэгіянальнай газеце” расказаў дырэктар цэнтра Дзмітры Ганчар.

– Праца са сталымі людзьмі спецыфічная, – прызнаецца Дзмітры. – Нашым работнікам трэба быць і сядзелкай, і сябрам, і псіхолагам. А цяпер у сувязі з дэнамінацыяй яшчэ і банкаўскімі работнікамі. Трэба ж патлумачыць, як разабрацца з новымі грашыма.

На кожнага сацыяльнага работніка ў гора­дзе прыходзіцца дзевяць чалавек, у раёне – шэсць.

Акрамя дапамогі па гаспадарцы, непрацаздольным людзям, якія трапілі ў цяжкую жыццёвую сітуацыю, з фонду сацыяльнай абароны аказваецца матэрыяльная дапамога, кампенсуецца аплата за дровы ці камунальныя паслугі.

Аднак ёсць у цэнтра і пэўныя цяжкасці. Нярэдка даводзіцца змагацца з махлярамі, якія прадстаўляюцца работнікамі сацыяльнай службы.

– Мы ўвесь час папярэджваем пра гэта нашых падначаленых, просім, калі прыйшоў нехта новы, патэлефанаваць нам, пераканацца ў тым, што мы адправілі новага работніка, папрасіць паказаць урэшце пасведчанне, усё дарэмна. Нашы бабулькі схільныя давяраць незнаёмым лю­дзям, – расказвае Дзмітры Ганчар. – Бывала, прыходзім з праверкай, дзверы дома адчыненыя. Заходзім, пытаемся, чаму дзверы насцеж. Адказваюць: “А што тут у мяне браць”.

Дзмітры ўпэўнены, што працаваць сацыяльным работнікам могуць толькі людзі, якія любяць гэту работу.

– Здараюцца і смешныя сітуацыі, калі нам скардзяцца на нашу работніцу, што яна выцірае пыл з усходу на захад, а не наадварот.

Але ёсць у падначаленых цэнтра і свае “любімчыкі”.

– Нашы бабулькі раскажуць адна адной па сарафанным радыё, як працуе той ці іншы сацыяльны работнік, а потым нас завальваюць званкамі: “Хачу, каб і ў мяне працавала толькі Лідзія  Іванаўна”.

Аднак  “цякучкі” кадраў у цэнтры няма. Тут прымаюць толькі лю­дзей на час адпачынкаў.

Акрамя паслуг сацыяльных работнікаў, цэнтр прапануе паслугі сядзелак і нянек. Таму, калі вы нарадзілі двойню, можаце смела разлічваць на дапамогу нянькі чатыры гадзіны ў дзень абсалютна бясплатна.

Сёння паслугамі нянек у раёне карыстаюцца 32 сям’і.