Сесці на ровар і праехаць разам з сябрамі праз тры вобласці Беларусі, здымаючы паездку на камеру, – чаму б і не? Такая ідэя прыйшла ў галаву маладзечанцу Сяргею Шабуню. Натхніўшы сяброў і сабраўшы ўсе неабходныя рэчы, кампанія рушыла на Брэст.

Напрыканцы ліпеня маладзечанцы вярнулася ў родны горад і падзяліліся з “Рэгіянальнай газетай” уражаннямі ад паездкі.

– Сяргей, для вашай кампаніі гэта роварная паездка першая ці досвед быў дагэтуль?

– На такую вялікую адлегласць паехалі ўпершыню. Дагэтуль ездзілі на Нарач, Вілейскае вадасховішча, мелавыя кар’еры пад Ваўкавыскам. А гэтым разам атрымалася праехацца па трох абласцях: Мінскай, Гро­дзенскай і Брэсцкай. Да паездкі рыхтаваліся паступова цягам года – куплялі багажнікі, заплечнікі.

– Як выглядала ваша траса?

– Маршрут мы склалі загадзя па фотаздымках са спадарожніка. Ехалі звычайнымі дарогамі, бо па аўтамагістралях нельга ехаць на ровары. Так атрымалася даўжэй, але больш бяспечна. Агулам уся паездка заняла ты­дзень.  За дзень мы праязджалі недзе 70-100 км, а ўвесь маршрут пацягнуў на 500 з нечым кіламетраў – па дарозе мы заязджалі ў Мірскі і Нясвіжскі замкі.

– Што бралі з сабой у дарогу?

– Ва ўсіх былі заплечнікі на 70-90 літраў, у іх везлі рэчы і прадукты. З сабой былі намёты, таму начавалі каля рэк і азёр. Елі пераважна тушонку разам з крупамі – рысам, грэчкай, груцай ці макаронай.

А па дарозе падсілкоўваліся марожаным і кефірам. І яшчэ каля чатырох літраў вады ў дзень ішло на чалавека.

– Ці наладжвалі кантакты з мясцовымі?

– Так, досыць часта даводзілася звяртацца да іх: мясцовыя падказвалі нам лепшыя месцы для начлегу і давалі набраць вады. Амаль ва ўсіх гарадах і вёсках ведаюць наш горад!

– А ці быў час агледзецца ў гарадах, праз якія вы ехалі?

– Час быў абмежаваны, таму доўга не затрымліваліся. У асноўным глядзелі галоўныя славутыя мясціны. Але часам і ў музей заходзілі – напрыклад, у Баранавічах у музей чыгуначнай тэхнікі. У Брэсце пабывалі на рэканструкцыі абароны Брэсцкай крэпасці.

– Пазаштатныя сітуацыі цягам тыдня здараліся?

– Адзін з нас на паў­дарогі моцна пацягнуў нагу. Баяліся, што не зможа ехаць далей, але ён даў рады. Праўда, ехалі трохі павольней, бо чакалі яго, але ўсе разам.

А ў Баранавічах заехалі падсілкавацца ў адзін з двароў, а там нас “сустрэў” абсалютна голы бегаючы мужык.

Апетыт трохі сапсаваў, але і настрой падняў.

– Як ацэньваеце роварную інфраструктуру, з якой давялося сутыкнуцца?

– Амаль паўсюль дарога была добрая і роўная. Ехаць прыемна, машын мала. Вядома, месцамі вузкія абочыны, у некаторых гарадах злавалі высокія бардзюры. Але гэта не так важна, мы да гэтага прывыкшыя.

– Такая паездка моцна б’е па кашальку?

– Кожнаму з нас яна абышлася прыкладна ў 500 тысяч рублёў старымі грашыма. Большасць прадуктаў куплялі ў Маладзечне – так танней. Частка грошай пайшла на сувеніры, білеты ў музеі. Назад вярталіся на электрычцы – каля 50-60 тысяч з кожнага. Думаю, што за такія грошы праехаць палову Беларусі – гэта танна.

– А хто прыдумаў здымаць паездку на відэа?

– За дзень да ад’езду знаёмы фатограф Сяргей Захарэвіч прапанаваў купіць экшн-камеру. Так яна і з’явілася. Я здымаў усё, што паспяваў. Пасля сам заняўся мантажом. У гэтай справе я не мае досведу, таму апрацоўваў відэа каля 12 гадзін. Пакуль яго прагледзела крыху больш за 800 чалавек.

– Якія накірункі будзеце скараць у наступным годзе?

– Калі будуць грошы, хацелася б паехаць на роварах да мора. Альбо ў Пецярбург.