Ці ведаеце вы, як у 70-х, 80-х  ды і 90-х гадах мінулага стагоддзя было звычайнай справай пазычаць убор на нейкую ўрачыстасць?

Грошай у людзей не было, а калі ў каго і былі, то ўсе ж клалі на ашчадную кніжку – збіралі для дзяцей, унукаў, на чорны дзень і яшчэ невядома на што. Шмат хто меў і вялікія сумы, але ж яны там – на кніжцы. Не ведалі людзі тады, што ў грошай таксама ёсць свая энергетыка, і калі яны не запатрабаваныя доўга, то могуць дзіўным чынам знікаць. Вось ці не ва ўсіх і зніклі.

Вялікую ролю адыгрываў дэфіцыт. Вельмі складана было купіць нешта годнае, калі ў цябе няма блату. Толькі па блаце можна было набыць імпартныя тавары, якія сапраўды былі прыгожыя і высокай якасці. Вядома, нятанныя.

Дык вось калі збіраліся на якую-небудзь вялікую ўрачыстасць, як вяселле, праводзіны ў армію, юбілеі, дык нешта пазычалі ў сябровак ці ў радні. Але хто пазычыць, то абавязкова з гэтай рэччу нешта здарыцца. Ну, проста як бяда якая.

Пазычыла мая знаёмая ў сяброўкі сукенку на вяселле схадзіць. Паехалі яны з мужам недзе далёка, завялі там да некага ў дом, дзе будуць і начаваць. Яна ж ужо сукенку не адзявала ў дарогу, каб жа не памялася. Папрасіла ў гаспадароў прас трохі яе пагладзіць. Уключыла, паставіла на вызначаную тэмпературу. І раптам, паставіўшы яго на сукенку, прапаліла не толькі з аднаго боку, але і на другі прайшло. Аказваецца, прас той быў сапсаваны, сам не адключаўся, трэба было з разеткі вілку выцягваць. Колькі было слёз, а яшчэ ж і няма чаго адзець, а што сяброўцы сказаць. Гэта проста было гора. 

Другі выпадак яшчэ быў мудрэйшы. Набрала цётка ў сваёй пляменніцы ўбораў на нейкае там мерапрыемства – ну, што падыдзе. Пайшла тая з мужам ў госці такая ўся прыбраная. Усё было добра, яна ў настроі, на танцах мужчыны запрашаюць, звяртаюць на яе ўвагу. Але гэта было да таго часу, пакуль муж добра не выпіў і не пачаў яе раўнаваць. Прыйшлі дадому, а ён як усялякімі словамі абражае, кажа: “Што, накупляла ўбораў, мусіць мяне ўжо хочаш кінуць!”. Схапіў усе тыя ўборы, панёс на вуліцу і пасек.

Плакала цётка, плакала пляменніца, бо гэта ж усё купіла ёй маці, яна яшчэ сама грошай не зарабляла, вучылася ў ВНУ. Маці сварылася на дачку, але што зробіш, нічога не вернеш.

Трэці выпадак пазычання таксама быў сумны. Паехала адна мая знаёмая за мяжу, у Германію, па нейкім абмене. Накупіла там сабе розных убораў і туфелькі на шпільцы. Такія прыгожыя, чорненькія, лакавыя. Чаму яна дала іх сваёй знаёмай, калі нават і сама яшчэ не абувала – невядома. Але тая фарсіла на юбілеі, пакуль на танцах абцас не засеў у падлозе і не адарваўся. На гэты раз давялося жанчыне выкупіць новыя туфлі з адарваным абцасам. 

Фота cutur.ru.

Фота cutur.ru.

Адна мая знаёмая прыбегла да мяне ў слязах, кажа, што пазычыла ў сяброўкі блузку, ні разу не адзявала, вісела ў шафе. Дастаю, не магу дастаць, так зачапілася за шпільку на суседняй адзежыне, у выніку – наперадзе зацяжка праз усю блузку. Аддала ёй, нічога не сказаўшы, і да сёння перажывае, чаму так брыдка зрабіла.

Нямала прыкладаў можа кожны прывесці. Мая калега, пачытаўшы толькі што напісаны артыкул, расказала пра сваю маці, як тая пазычыла свой прыгожы касцюмчык сяброўцы, а вярнулі ёй такі, што толькі на дзіця можна было апрануць. Відаць, памылі ў гарачай вадзе ў пральнай машыне.

Добра, што цяпер няма неабходнасці нічога пазычаць. Пайшоў на рынак, у крамы, выбар жа ёсць. Можа, і складана знайсці сабе тое, што даспадобы, але, задаўшыся пошукам, зной­дзеш. Ды і грошы не на кніжцы. А я з цягам часу прыйшла да высновы, што ў нас усё жывое і мае сваю энергетыку. Ну, не падабалася нашым сукенкам, касцюмам, туфелькам і  блузкам, што іх некаму перадавалі. Нездарма ж у народзе кажуць: Як не даў, дык не сусед, а як даў, то сабе нет”. І гэта тычыцца не толькі адзення.

Добра, што цяпер няма неабходнасці нічога пазычаць, усё ёсць на рынку. Фота lavis.com.ua.

Добра, што цяпер няма неабходнасці нічога пазычаць, усё ёсць на рынку. Фота lavis.com.ua.