Двор, у якім я жыву, можна лічыць самым класічным прыкладам двара і дома, дзе ўсім да ўсяго справа.

Не, тут не праводзяць позіркам са словамі: “Наркаман і прастытутка”, але ведаюць, у колькі гадзін і хто цябе праводзіць ці падвозіць дадому.

Тут у двары разам святкуюць святы, абмяркоўваюць навіны горада і ўсяго свету. Дзеляцца карыснымі парадамі, пачутымі ад самой Алены Малышавай.

Зусім нядаўна чую з балкона, як суседкі далёка за бальзакаўскі ўзрост абмяркоўваюць сродкі ад расстройства страўніка.

У гэты час да пад’езда пад’язджае машына, з якой выходзіць наш сусед, салідны дзядзька на саліднай машыне – Аляксандр, здаецца, Мікалаевіч.

Калі ён параўняўся з лаўкай з нашымі мясцовымі “ЦРУшніцамі”, яго мама паказвае на яго пальцам і на ўвесь двор выкрыквае:

– А вось калі ў Сашачкі быў панос…

Я з трэцяга паверха ўбачыла, як на лысіне “Сашачкі” выступілі буйныя кроплі поту.

І ці ведаеце вы, які сродак ад паносу самы дзейсны па версіі дваровай медыцыны?

Кока-кола! Праўда-праўда, у “Сашачкі” як рукой зняло.

І вось літаральна на днях вяртаюся з працы.

Вядома, тут ні для каго не сакрэт, што я працую ў газеце.

І тут адна з суседак просіць:

– Наташа, можа б ты напісала ў газету, каб нам з двара прыбралі гараж. Напішы, што мы, жыхары дома, супраць таго, каб пасярод двара стаяў гараж. Хай яго службы адпаведныя разбяруць. Бо перашкаджае! Калі за ім ся­дзіш на лаўцы, не відаць, хто заходзіць у пад’езд. Непарадак!