Клас! Немцы!!! Такія захопленыя воклічы неаднаразова чула 19-гадовая немка Мірыям Кузьменка, калі трапіла ў Беларусь.

Пасля заканчэння школы ў нямецкіх дзяцей ёсць два шляхі: альбо паступаць ва ўніверсітэт, альбо падарожнічаць. Мірыям вельмі хацелася трапіць у іншую краіну, аднак на гэта не было грошай. Вырашыла падаць заяўку на адну з валанцёрскіх праграм.

Да кандыдатаў быў шэраг патрабаванняў: добры атэстат, удзел у разнастайных мера­прыемствах, выкананне творчага задання. Мірыям вучылася добра, у школе ўдзельнічала ў розных мерапрыемствах, у інтэрнацыянальных конкурсах, з гэтым  праблемаў не ўзнікла. Вывучала французскую, нямецкую мовы, лаціну, іўрыт. Хвалявалася толькі за творчае заданне. Але і з гэтым справілася. Яе кандыдатуру выбралі для працы ў Беларусі.

Меркавала, што будзе працаваць у Мінску, бо іншых гарадоў, акрамя Гомеля і Віцебска, не ведала і нават не чула.

– Калі сказалі, што паеду ў Маладзечна, разгубілася, што яшчэ за Маладзечна? – расказвае Мірыям. – Паглядзела ў інтэрнэце, вельмі спадабаўся горад, акуратны, дагле­джаны, а самае галоўнае – невялічкі, як мой родны  Хільдэн.

Маладзечна падабаецца Мірыям тым, што горад падобны на яе родны Хільдэн. Фота 1Maps.ru.

Маладзечна падабаецца Мірыям тым, што горад падобны на яе родны Хільдэн. Фота 1Maps.ru.

Дзяўчына прызнаецца, што баіцца перамен, аднак не ў гэтым выпадку.

– Ведала, што ў краіне пераважна размаўляюць па-руску, – адзначае дзяўчына. – Мая руская мова не самая лепшая, аднак не хвалявалася, што будуць праблемы ў камунікацыі. Часам нават хавала, што разумею па-руску. Аднойчы ехалі з сябрам на маршрутцы, пад­час дарогі размаўлялі па-нямецку, выйшлі ў Маладзечне, падышоў незнаёмец і прапанаваў правесці экскурсію па горадзе. Спачатку думаў, што мы прыехалі не туды, якія немцы ў Маладзечне? Аднак усё патлумачыла.

Перажывала, хаця б матрац далі

Ва ўяўленні дзяўчыны Беларусь падавалася не сучаснай краінай.

– Меркавала, што ўмовы пражывання будуць не самымі лепшымі, – дзеліцца ўяўленнямі немка. – Спадзявалася, што дадуць хаця б матрац, каб спаць. Калі ж пашчасціць, магчыма, у пакоі будзе ложак, а на падлозе дыван савецкага ўзору. Меркавала, што жыць буду ў бабулькі альбо з адным з валанцёраў.

Вельмі здзівілася, калі ўбачыла, што Беларусь ідзе ў нагу з часам, а ў большасці дамоў няма савецкіх дываноў.

Беларусы, як кавуны; немцы, як персікі

Мірыям параўноўвае беларусаў з кавунамі. Фота ulpressa.ru.

Мірыям параўноўвае беларусаў з кавунамі. Фота ulpressa.ru.

Кінулася замежнай госці тое, што беларускі вельмі яркія ў адзенні і шчырыя ў зносінах.

– Калі параўноўваць беларусаў і немцаў, то першыя больш падобныя да кавуноў, – зазначае Мірыям. – На вуліцах яны вельмі заглыбленыя ў свае думкі, сур’ёзныя. Калі ж з імі пазнаёміцца бліжэй, аказваецца, што вельмі мяккія, добразычлівыя, гатовыя прыйсці на дапамогу. Немцы ж, нібы персікі, з выгляду вельмі добразычлівыя, аднак на самой справе жывуць толькі сваімі турботамі.

Чаму немцы думаюць, што Беларусь – частка Расіі

Дзяўчына адзначае, што многія немцы не ведаюць, што ёсць такая краіна, як Беларусь, думаюць, што гэта частка Расіі.

– Справа ў тым, што Беларусь па-нямецку гучыць, як Вайс Русланд, што ў перакладзе значыць Белая Расія, – тлумачыць Мірыям. – Таму многія немцы думаць, што Беларусь – гэта не асобная краіна. Цяпер тлумачу сябрам, што правільна гаварыць Беларусь, расказваю пра краіну, лю­дзей.

Галоўнае, каб вучні не сумавалі

Мірыям працуе настаўніцай нямецкай мовы ў дзясятай гімназіі ў Маладзечне. Сваіх вучняў просіць называць яе на ты і па імені. Самае галоўнае для маладога спецыяліста, каб на яе занятках не было сумна.

– Большая частка заняткаў праходзіць у форме гульні, – расказвае настаўніца. – Самае галоўнае, каб дзецям было цікава, тады і веды будуць лепш засвойвацца. Ладзім кулінарныя заняткі, падчас якіх дзеці вучаць назвы прадуктаў і гатуюць пэўную страву, арганізоўваем тэатральныя імправізацыі. Цікавымі былі заняткі, калі дзеці чыталі тэкст па-нямецку, я з іншым валанцёрам перакладала. Дзеці выпраўлялі нашы памылкі ў вымаўленні, мы ў сваю чаргу іх.

Аднак маладой настаўніцы не заўсёды лёгка падрыхтавацца да заняткаў, бо не мае спецыяльнай адукацыі. Падоўгу сядзіць у інтэрнэце, каб знайсці цікавае рашэнне для пэўнай тэмы альбо выкарыстоўвае досвед калег.

– Цешыць, што дзеці вельмі актыўныя на занятках, не баяцца выказвацца і рабіць памылак. Галоўнае, іх расшавяліць, – расказвае Мірыям. – Часта на занятках так захапляюся, што шмат размаўляю па-нямецку. Калі перапыняюся, пытаюся ў дзяцей, ці ўсе зразумела, аказваецца, так.

Здзіўляе Мірыям прага да вучобы школьнікаў – выконваюць заданне не з меншым імпэтам нават тады, калі настаўнік выйшаў.

Мірыям планавала папрацаваць у Беларусі год, аднак настолькі спадабалася работа, што хоча адцягнуць момант ад’езду, працягне працу да жніўня.

– Менавіта стажыроўка ў Беларусі дапамагла вызначыцца з прафесіяй, – пад­сумоўвае Мірыям. – Як толькі вярнуся ў Германію, паступлю ва ўніверсітэт, каб стаць настаўніцай пачатковых класаў.

Мірыям плануе працаваць у Германіі. Там засталіся бацькі, сябры, па якіх сумуе.

– Прыязджала нядаўна на два тыдні, было цяжэй з’ехаць, чым тады, калі адпраўлялася ў невядомую мне Беларусь, – узгадвае Мірыям. – Бачыла, што бацькам і бабулі вельмі складана развітвацца са мной. Ад гэтага яшчэ цяжэй на душы.

Мірыям плануе вярнуцца ў свой родны Хільдэн. Фота hotelroomsearch.net.

Мірыям плануе вярнуцца ў свой родны Хільдэн. Фота hotelroomsearch.net.

Пасольства ФРГ у Беларусі УНП 101166185.