Людзі заўсёды аб’ядноўваюцца ў гурткі па інтарэсах – каб было пра што пагаварыць, чым падзяліцца з тымі, хто «ў тэме». Каб адчуць упэўненасць: тое, чым ты займаешся, – правільна. І правільна тое, як ты жывеш, – хай і не зусім звычайна…

Менавіта жаданне даказаць навакольным, што байкеры – звычайныя людзі, не менш адукаваныя і культурныя, любяць сваю сям’ю і дзяцей, жывуць па тых жа, як у іншых, законах маралі і сумлення, аб’ядноўвае астравецкіх аматараў хоць і самага небяспечнага, але самога хуткага, прыгожага і вольнага віду транспарту.

– Мала купіць матацыкл, – перабіваючы адзін аднаго, кажуць Андрэй і Надзея Філіпчык. – Яго трэба па-сапраўднаму любіць.

І яны ведаюць, пра што кажуць, бо любоў да матацыкла злучыла іх сэрцы і душы. Галоўным госцем на незразумелым для многіх вяселлі Андрэя і Надзі быў вецер, святочна насвістваць марш Мендэльсона пад раўнамернае вуркатанне матора магутнага «Кавасакі». Хоць не адзін прахожы, праводзячы позіркам незвычайны «матацыклетны» картэж, няўцямна пакручваў пальцам ля скроні.

І вырас Хэло

Тыя, хто хоць аднойчы спрабаваў «не адпавядаць», пагодзяцца з Андрэем: гэта няпроста. Асабліва ў вёсцы, дзе бліжэйшымі суседзямі адзін аднаго лічаць ўсе без выключэння, а таму ўсё пра ўсіх ведаюць, усё адзначаюць і ўсяму даюць адпаведны каментар.

Нямала незадаволенага бурчання і асуджальных поглядаў дасталося і Філіпчыку, які не ўпісваўся ў звыклыя рамкі спакойнай вясковага жыцця. Ён апранаўся і стрыгся нязвыкла для аднавяскоўцаў: яго доўгія, ніжэй пояса, валасы і чорны скураны плашч ведалі ў Гудагаі ўсе. Ад малога, які здзіўлена выглядваў з-за вугла, да вялікага, якія не саромеліся пры сустрэчы выказаць сваё меркаванне пра яго прычоску і адзенне.
 

– Мяне заўсёды цікавілі матацыклы, – успамінае Андрэй, ён жа байкер Хэло. – Гэта перадалося ад дзеда – ён усё жыццё на іх ездзіў, сам рамантаваў. У мяне ж яго захапленне вылілася ў любоў да гэтай двухколавай тэхнікі, а потым – у стыль жыцця.

Яшчэ ў школе ён «круціў» мапеды і ганяў на іх па сельскіх вуліцах. А потым неяк само сабой склалася: сталеў Андрэй – «мужнеў» яго жалезны сябар. Апошні набытак байкера – магутны і хуткі «Кавасакі».

Андрэй і Надзея. Фота ostrovets.by.

Андрэй і Надзея. Фота ostrovets.by.

– Я люблю не толькі ездзіць на матацыкле, – дзеліцца мужчына. – З задавальненнем займаюся яго абслугоўваннем і рамонтам. Ды і сябры на сваіх «двухколавых» часцяком падрульваюць у мой гараж.

Адна аварыя, другая … І чацвёртая – пасля якой ад жалезнага сябра засталася груда металалому…  Але чалавека, які не ўяўляе сабе іншага, пешаходнага або нават аўтамабільнага, жыцця, гэта не спыніла. Акрыяўшы,  Андрэй тут жа купіў такі ж самы «Кавасакі».

– Усе мы робім памылкі, і на дарозе ў тым ліку, – згаджаецца Андрэй. – Але ў аварыях з удзелам байкераў часцей за ўсё вінаватыя не яны. І гэта не апраўданне. Аўтамабілісты часцей за ўсё не бачаць матацыклістаў, падразаюць або лічаць, што нам прасцей аб’ехаць, чым ім саступіць. Але матацыкл – не ровар, а, хутчэй, міні-машына, да таго ж на двух колах…

Аднак не гэта бянтэжыць Андрэя і нават не асуджальныя погляды прахожых – яны для яго не навіна. Прыгнятае іншае: час ідзе, усё мяняецца, але толькі не стаўленне да тых, хто хоць чымсьці адрозніваецца ад агульнай масы.

Нараджэнне байкеркі

… Рамантычнае ўяўленне пра хлопцаў на матацыклах, якія могуць пракаціць з ветрыкам, аднойчы падштурхнула Надзю і яе сябровак да таго, каб падысці да байкераў, невялікай кампаніі тых, хто сабраўся на гарадской стаянцы…

Байкерскае вяселле.

Байкерскае вяселле.

– Матацыклы заўсёды вабілі мяне сваёй прыгажосцю і тэмпераментам, – усміхаецца дзяўчына. – Яшчэ ў школе я цікавілася ўсім, што з імі звязана. Свет скураных куртак быў для мяне янеяк па-асабліваму блізкім.

Але адкрыта дэманстраваць сваю любоў да шумнага і незвычайнага свету равучых матораў прыкладная школьніца, разумніца і прыгажуня не магла: баялася кпінаў, касых поглядаў. Пра яе захапленне ведалі толькі сяброўка і мама. Дарэчы, мама Надзеі ў свой час сама «ганяла» на матацыкле. Ды і бабуля шмат гадоў правяла сярод байкераў і да гэтага часу ліха кіруе сваім двухколавым транспартам – праўда, ужо скутэрам.

Тры плюс адзін

Яны разышліся, нават не пазнаёміўшыся. Але Андрэй, адчуўшы цікавасць Надзеі да таго, што сам любіў больш за ўсё на свеце, не змог яе забыцца. Знайсці сцежку да дома і сэрца Надзі хлопцу дапамаглі знаёмыя і сацсеткі…

На пытанне, што яго зачапіла ў дзяўчыне, байкер Хэло паціскае плячыма: «Яна любіць матацыклы».

Пакуль яшчэ асноўнае і афіцыйнае, як смяюцца муж і жонка, месца Надзеі – пасажырскае сядзенне за мужам. Але яна настроена перасесці за руль свайго «байка» і рыхтуецца да гэтага.

– Мы не выязджаем на дарогу – трэніруемся далей ад людзей, – распавядае Андрэй. – У Надзі добра атрымліваецца. Думаю, хутка зможа здаваць на катэгорыю.

Кіраваць цяжкім і хуткім матацыклам далікатнай дзяўчыне не так лёгка, ды і наступствы могуць быць рознымі.

– Мы разумеем усю сур’ёзнасць магчымых траўмаў і ніколі не забываем пра бяспеку, – кажа Надзея Філіпчык. – Я вяду сябе акуратна, а муж падстрахоўвае.

Перажыўшы не адну аварыю, Андрэй, хоць і любіць хуткасць, разумее, што нашмат важней жыццё дарагіх яму людзей – жонкі і гадавалага сынка Арыстарха, які з першых хвілін гутаркі з бацькамі засяроджана «ехаў»: у яго гучным «бр-р -р-р» яшчэ чуваць быў рокат матора.

– Ужо з першых месяцаў жыцця сын цягнецца да матацыклаў, – з гонарам распавядае Андрэй. – Хоць машынак ў яго шмат, самых розных, але ён больш любіць гуляць з матацыкламі. У сям’і падрастае яшчэ адзін байкер.

Арыстарх. Фота ostrovets.by.

Арыстарх. Фота ostrovets.by.

Матацыкл у сям’і Філіпчыкаў – член сям’і. Ён патрабуе клопату, догляду і, адпаведна, укладанняў.

– Для сына і матацыкла нам нічога не шкада, – паціскае плячыма Андрэй. – Трэба – значыць, купім. Усе іншыя патрэбы могуць пачакаць.

– Хтосьці ўкладвае велізарныя грошы ў паляванне або рыбалку, хтосьці песціць і песціць свой аўтамабіль, здзімаючы з яго парушынкі і кожны вечар, заганяючы ў гараж, жадае яму дабранач, – падхоплівае Надзея. – І такія людзі не лічацца асаблівымі. Мы таксама звычайная сям’я, якіх сотні тысяч вакол, і адрозніваемся толькі тым, што можам спакойна прамяняць адпачынак у пяцізоркавым гатэлі на чарговы мотафестываль або на «пакатушкі» з сябрамі. Мы любім слухаць гучную музыку і свіст ветру ў вушах – і гэта нічым не горш, чым самая крутая дыскатэка. І для нас гэта не мода, не «паказуха» – гэта наша жыццё,

У двух словах

– Андрэй і Надзея пажаніліся праз два месяцы пасля знаёмства.

– Для іх няма нічога больш простага, чым «асядлаць» свайго «Кавасакі» і адправіцца ў дарогу. Арыстарх на гэты час застаецца ў клапатлівых руках бабулі.

– Усе байкеры любяць свае матацыклы. У Філіпчыкаў ён, як член сям’і, зімуе ў доме.

– І жыццё, і захапленні падзяляць на дваіх – у гэтым для сям’і астравецкіх мотааматараў – драйв і сапраўднае шчасце.

«Астравецкая праўда»