На сцэне Мінскага абласнога драматычнага тэатра народная артыстка Беларусі Таццяна Мархель выконвала песні, вершы і ўрыўкі з твораў Якуба Коласа, Элізы Ажэшкі, Змітрака Бядулі, Васіля Хомчанкі, Івана Мележа, Янкі Купалы, Віктара Карамазава.  

Спектакль называўся “Беларусь. Дыдактыка. Дарога да сябе”.

Праз песні і вершы, праз фальклор і асабістыя ўспаміны Таццяна Мархель разважала аб сваім месцы ў свеце, аб адносінах з людзьмі, аб тым, якое месца займае чалавек побач са сваім народам, аб любові і шчасці. Аб тым, як важна своечасова атрымаць “удар лёсу”.

Спектакль глядзіцца на адным дыханні.

Спектакль заварожвае.

І гэты спектакль зусім не для таго, каб пераказваць яго сюжэт, або раіць схадзіць на яго.

Мне здаецца, што гледачы, што прысутнічалі на спектаклі, маглі б пагадзіцца са мной, што гэты спектакль сам прыйшоў да іх.

Таму што ў глядзельнай зале плакалі, таму што смяяліся, таму што кожны пазнаваў сябе.

Калыханкі, прыпеўкі, песні – гэта тая музыка, якая суправаджае нас цягам жыцця, тое, што адсылае да вытокаў.

Дзе б мы не жылі, чым бы не займаліся ў жыцці, але калі да нас аднекуль здалёк данясецца голас, які напявае калыханку: “А-а-а, люлі-люлі, не хочаш, а ўспомніш і бабулю, і печ, і світанак у вёсцы”.

Мы ўсё людзі адной зямлі, мы выраслі на гэтых песнях, яны ў нас у крыві. І адказы на многія пытанні там, у спрадвечным і чыстым.

Пад час спектакля, калі мяняліся сюжэтныя лініі, Таццяна Рыгораўна паварочвалася да куліс, а адтуль на твар гераіні спектакля падала святло. І мне вельмі хацелася, каб з-за тых куліс выйшлі родныя і блізкія гераіні, тыя, хто супакоіць яе.

Але святло гарэла, з-за куліс ніхто не паказваўся.

А ў гледачоў у зале ўсё ж заставалася надзея на тое, што абавязкова пасля ўдараў лёсу будзе шчасце.

– Калі нараджаецца чалавек, ён прыходзіць у гэты свет з плачам. Значыць, усё у парадку, значыць у лёгкія трапіла паветра, чалавечак пачынае жыць. А бывае, што чамусьці чалавек не плача. І тады, яго трэба добра ўдарыць па задніцы і дзіця ад крыўды “За што?” пачынае крычаць. Удар лёсу. І дай  бог, каб гэты ўдар лёсу быў адзіны ў жыцці.

Пасля спектаклю акцёр Алег Чэчанеў падзяліўся сваімі ўражаннямі:

– Жыццё – гэта песня. Песня радасная і сумная. Песня, якая гучыць у нас у розных узростах, на розных этапах жыцця. Спектакль пакінуў адчуванне недаказанасці. Гэта не хораша і не блага. Гэта – само жыццё, у якім не бывае адназначных адказаў. 

Музыка, выканаўца Дзмітры Лук’янчык. 

Музыка-мульціінструменталіст Сяргей Ярук. 

Перад спектаклем рэжысёр і кіраўнік Цэнтра беларускай драматургіі Аляксандр Марчанка прэзентаваў кнігу драматургіі “Францыск Скарына і сучаснасць”. 

Рэдактар спектакля Вера Буланда.