Дзмітры і Надзея Рогачы з вёсак Каралеўцы і Куранец на Вілейшчыне таксама зладзілі невялікую ўрачыстасць у Вілейцы, на ёй прысутнічала 28 чалавек. Яны знайшлі спосаб, як зла­дзіць вяселле і не застацца без капейкі.

Аднак пра ўсё па парадку.

Складалі радавод, каб не аказацца сваякамі

Фота забяспечанае сям'ёй Рогачаў.

Фота забяспечанае сям’ёй Рогачаў.

Пару пазнаёмілі сябры амаль пяць гадоў таму. Гэта не было каханне з першага погляду, пачуцці разгараліся паступова: кантактавалі паміж сабой, сустракаліся, праз некаторы час зразумелі, што ўжо сталі парай.

– У мяне ёсць брат, якога завуць Дзмітры, – узгадвае Надзея. – І сяброўка, якая першая пазнаёмілася з маім будучым мужам, спыталася, ці не мой гэта брат, і скінула спасылку ў інтэрнэце на яго акаўнт. Так я ўбачыла Дзмітрыя першы раз. Потым яшчэ некалькі разоў мімаходзь бачыла ў Маладзечне. А пазней нас пазнаёмілі сябры.

Доўгі час маладыя людзі ведалі толькі імёны адзін аднаго. І наколькі былі здзіўленыя, калі даведаліся, што маюць аднолькавае прозвішча – Рогач.

 – Спачатку падумалі, што сваякі, пачалі распытваць у бацькоў пра родных, склалі невялікі радавод. Аказалася, што нават не далёкія сваякі, тады супакоіліся, – расказвае Дзмітры.

“Думалі толькі распісацца, але гэта было б вельмі проста”

Фота забяспечанае сям'ёй Рогачаў.

Фота забяспечанае сям’ёй Рогачаў.

Сёлета пасля Новага года пара вырашыла падаць заяву ў ЗАГС.

– Як такой прапановы рукі і сэрца ў нас не было, – дзеліцца нявеста. – Паразмаўляўшы, мы прыйшлі да высновы, што ўжо гатовыя да шлюбу, да больш сур’ёзных адносінаў, бо сустракацца гэта адно, а жыць разам, весці гаспадарку, планаваць бюджэт гэта зусім іншае.

 Праблема ўзнікла толькі з тым, калі зла­дзіць вяселле. Зімой бы не паспелі падрыхтавацца, летам не падыдзе – Дзмітрыю прыйшла павестка ў армію, маглі забраць служыць, заставалася толькі вясна.

Аднак да сярэдзіны красавіка доўжыўся пост перад Вялікаднем.

Мама Надзі чалавек веруючы, сказала, што не дазволіць не тое, што зла­дзіць вяселле, а нават распісацца. У маі пара таксама не хацела, каб не маяцца. Заставаліся два тыдні красавіка, вырашылі зладзіць урачыстасць 21.

– Спачатку думалі толькі распісацца, – узгадвае жаніх. – Але зразумелі, што гэта будзе надзвычай проста – падзея не запомніцца, не адчуеш, што набываеш новы статус, а разам з тым і адказнасць за іншага чалавека.  

І тут пачаліся першыя прыемныя клопаты і разам з тым цяжкасці. Доў­га не маглі знайсці месца, дзе правесці ўрачыстасць. Таксама цэны на вясельныя паслугі былі вельмі кусачыя.

Адзенне на свае грошы, зладзіць урачыстасць дапамагалі бацькі

Фота забяспечанае сям'ёй Рогачаў.

Фота забяспечанае сям’ёй Рогачаў.

– Самі назбіралі грошай на вясельную сукенку і касцюм, – раскладае вясельны бюджэт Дзмітры. – З туфлямі мне пашанцавала – не трэба было набываць, якраз новыя былі. А астатняя частка расходаў лягла на плечы бацькоў, яны дапамагалі зладзіць урачыстасць.

З выбарам спецыялістаў пара таксама не спяшалася, прыцэньваліся. Пашанцавала ў тым плане, што многіх параілі знаёмыя – выйшла значна танней. Да падрыхтоўкі спрычыніліся таксама дружкі.

– Бамбаньеркі для гасцей ў форме кавалачка торціка, а ўнутры з арэшкамі ў глазуры рабіла дружка, – расказвае Надзея. – Калега ведала, што выходжу замуж, таму на мой дзень нара­джэння падарыла вясельныя бакалы. З упрыгожаннем бутэлькі шампанскага для маладых дапамагла сяброўка – аздобіла стужкамі. Мне заставалася толькі купіць самі стужкі і шампанскае.

– Фатографа параіў сведка, яго сястра прафесійны фатограф у Мінску, – далучаецца да размовы Дзмітры. – Як аказалася, на ўрачыстасці сярод гасцей былі яшчэ два фатографы. Цяпер з нецярпеннем і адначасова бояззю чакаем, калі аддадуць усе фотаздымкі – глядзець-не перагля­дзець. У майго сябра кветкавы магазін, таму вясельны букет выбралі ледзьве не дарма.

Калі ў маладых галоўнымі клопатамі былі, як зрабіць урачыстасць прыгожай і цікавай, мамы хваляваліся, каб госці не засталіся галоднымі, выбіралі меню не адзін дзень.

Якое прозвішча будзе браць нявеста?

Фота забяспечанае сям'ёй Рогачаў.

Фота забяспечанае сям’ёй Рогачаў.

Маладыя прызнаюцца, што самым хвалюючым падчас урачыстасці была рэгістрацыя і момант, калі надзявалі пярсцёнкі.

– Смяяліся, калі падчас рэгістрацыі спыталіся, якое прозвішча будзе браць нявеста, – узгадвае прыемныя моманты Дзмітры. – А ў нас яно аднолькавае. Мы з Надзяй аднавілі сямейную традыцыю, якая склалася ў сям’і, – браць у жонкі дзяўчат з такім самым прозвішчам. Мой дзед і прадзед бралі ў жонкі цёзак па прозвішчы, толькі бацькі былі з рознымі прозвішчамі. А мне ўдалося аднавіць традыцыю.

Урачыстасцю маладыя засталіся задаволеныя. Цяпер Дзмітры рыхтуе сямейнае гняздо, дом далі ад работы. Жыць пара будзе ў аграгарадку Іжа на Вілейшчыне, побач з Каралеўцамі, туды мужчына трапіў на два гады па размеркаванні.

– У Іжы шмат моладзі, – расказвае мужчына. – На нашай вуліцы восем маладых сямей, тры з іх шматдзетныя. Цяпер нас усё задавальняе, а ў далейшым будзем гля­дзець.