Каб зрабіць пудзіла, мужчыны бяруць стары жончын халат і хустку, надзяваюць усё гэта на доўгі калок, прымацоўваюць што-небудзь замест твара і – свойская птушка ды салодкія клубніцы ў бяспецы.

Часта пудзілы маюць імёны. Іх называюць Зінка або Ірка. У залежнасці ад таго, як завуць жонку, чыё адзенне муж узяў для пудзіла.

Таццяна адрозніваецца ад сваіх “калег”. На доўгім калку над адным з ільянскіх двароў яна горда ўзвышаецца ў чырвоных штанах, у кашулі і пірацкім капелюшы.

Галаўны ўбор старыя гаспадары ўзялі ад карнавальнага касцюма малодшага сына.

Спачатку Таццяна стаяла ў іншым двары і ратавала клубніцы ад птушак. Пасля сезон клубніц скончыўся. Пудзіла змяніла месца дыслакацыі і працы. Цяпер вартуе ад каршуна курэй у іншых гаспадароў.

Таццянай яе назвалі ў гонар старой гаспадыні.

Раней, калі суседская бабуля праходзіла каля пудзіла, заўсёды казала “добры дзень”. Цяпер вітацца перастала, бо пудзіла не адказвае.